Books of Januari 2017

In januari heb ik vijftien boeken gelezen. Vooral dunnetjes, dus misschien heb ik een beetje vals gespeeld. Ik had een hoop om uit te kiezen voor dit artikel, maar deze sprongen er toch echt uit. Het zijn boeken die nog steeds in mijn hoofd zitten, ook al is het even geleden dat ik ze heb uitgelezen. Wie weet inspireren ze jou ook!

Mijn ‘most inspiring books of January’ 

Liefdesbang – Hannah Cuppen
Goodreads | Foto van Bol

LiefdesbangDit boek gaat over liefde, en dan vooral over een dans die mensen uitvoeren die liefdesbang zijn. Liefdesbang zijn mensen die moeite hebben met binden en/of loslaten. In een relatie moet er evenwicht zijn tussen eigenheid en samen, tussen nabijheid en afstand en tussen gelijkheid en verschil. Niet iedereen is in staat goed met dat spanningsveld om te gaan. Verlatings- of bindingsangst zorgt voor getouwtrek in een relatie waarbij je nooit echt de juiste vorm van intimiteit lijkt te bereiken. Liefdesbange relaties zijn te herkennen aan jaloezie, aan-en-uit-gaan, gebrek aan intimiteit, je niet bloot durven geven en de ander geen vrijheid gunnen. Hannah geeft aan dat je er wat aan kunt doen, zodra je je er bewust van bent!

Dit boekje kreeg ik al als aanrader tijdens mijn coachingsopleiding, maar het is er nooit eerder van gekomen om hem te lezen. Ik ben blij dat ik dat nu wel gedaan heb. Als ik kritisch ben, had Hannah meer de nadruk moeten leggen op de oplossing en minder op het probleem, maar daardoor maakt de inhoud niet minder impact. Door de uitgebreide beschrijvingen, en een kritische blik naar jezelf, herken je misschien ook de subtielere signalen van verlatings- of bindingsangst binnen je eigen relatie. Volgens mij heb ik het prima getroffen, maar ook ik besef me nu beter waarom ik moeite heb met bepaalde dingen. Duidelijk een eye-opener!

Taal is Zeg Maar Echt Mijn Ding – Paulien Cornelisse
Goodreads | Bol

IMG_0244In dit boekje schrijft Paulien Cornelisse met verwondering en ergernis over hoe wij Nederlanders onze taal gebruiken. Er komt een breed scala aan onderwerpen aan bod, de meesten erg herkenbaar. Taal is Zeg Maar Echt Mijn Ding is in 2009 gepubliceerd, waardoor het inmiddels al een aantal jaar oud is. Dat merk je doordat sommige trends alweer zó vorig decennia zijn, maar dat maakt het eveneens leuk om te lezen.

Ik heb gesmuld van dit boekje. Ik kan me herinneren dat, toen ik hem in 2009 heb gelezen, ik er hardop om heb moeten lachen. Dat was nu niet anders. In januari heb ik hem geluisterd als luisterboek, ingesproken door Paulien zelf, wat het boek misschien nóg maakte. Normaal luister ik graag naar een boek tijdens het sporten, maar dat was met deze wat ingewikkeld. Mensen kijken je raar aan als je dubbel ligt op de loopband. De onderwerpen die Paulien kiest raken met filosofische en psychologische kwesties, waardoor ze mij erg liggen. Ik heb er een hoop schrijf-inspiratie uit opgedaan!

Praten is net als fietsen: als je erover na gaat denken, val je om. – Paulien Cornelisse

The Secret History – Donna Tartt
Nederlandse titel: De Verborgen Geschiedenis
Goodreads | Bol

14547716_1833035983643404_9190505001485598720_nThe Secret History is het debuut van Donna Tartt, gepubliceerd in 1992 en wordt ook wel een moderne klassieker genoemd. Ik ben stikjaloers, want hoe kun je zo’n verschrikkelijk goed debuut schrijven? In The Secret History volg je Richard die ontsnapt aan zijn ouders en een armoedig leven in Californië door aan Hampden College te gaan studeren. Hij raakt in de ban van groepje elite studenten en hun charismatische professor klassieke talen. Richard wil zich bij hen aansluiten maar beseft zich veel te laat welk gevaar dit met zich mee brengt.

De schrijfstijl van Tartt moet je liggen. Ze schrijft vaak lange zinnen, gebruikt moeilijke woorden en het boek is in zijn geheel meer dan 600 pagina’s lang. Maar man, wat doet ze het goed. Tijdens het lezen was ik daar gewoon, ik voelde het, ik was er bij. Elk woord dat ze schreef leek precies op de juiste plek te staan, elk woord heeft betekenis. Dit boek stroomt over van filosofische en psychologische thema’s als intrige, vriendschap, geheimen, dood, schoonheid, en verbondenheid. Het pakt je vast en laat je niet meer los. De sfeer is donker, duister, mysterieus en gespannen. Ik kom woorden te kort om te beschrijven wat dit boek met me deed. The Secret History is (helaas?) nooit verfilmd, maar ik vond op YouTube onderstaand filmpje. Het is een compilatie van beelden uit allerlei andere films, maar de sfeer is perfect. Kippenvel!

I suppose at one time in my life I might have had any number of stories, but now there is no other. This is the only story I will ever be able to tell. – Donna Tartt

Van stoffig naar te snel

Twee weken geleden toen ik op de A27 over de Merwedebrug reed maakte ik me ineens heel veel zorgen over het type mens dat nog nooit een boete heeft gereden. Het type mens dat zonder snelheidsovertredingen op zijn naam door het leven gaat. Dat moet vreselijk zijn. Dat is vast het type mens dat altijd binnen de lijntjes kleurt. Het type mens dat liever vijftien minuten te vroeg is, dan een minuut te laat, maar (máár!!) weigert daarvoor te hard te rijden. Er zijn grenzen! Ik kan me zo voorstellen dat dat het type mens is dat op een verjaardag slechts één koekje bij de koffie neemt, het type dat witte sokken in sandalen draagt tijdens de jaarlijkse vakantie naar Frankrijk en degenen die maar één boek tegelijk lezen. Of het type dat al zijn kleding bij dezelfde winkel koopt, jaar in jaar uit. Of wellicht het type dat zelf zijn haar knipt (zou het, want dat is wel het toppunt?!). Deze beelden flitsten door mijn hoofd. Ik maakte me misschien toch wel het meest zorgen om het feit dat ik dus ook tot die groep mensen behoor (en ik durf het bijna niet te zeggen, maar er staan zelfs geen parkeerboetes op mijn naam!).

IMG_0379 2Op het moment dat ik over de Merwedebrug scheurde dacht ik nog dat ik nog nooit een snelheidsboete had gehad. Wat ik toen niet wist, was dat ik op de heenweg al geflitst was. Deze week lag de boete op de mat. Wat een opluchting!

Toen besefte ik me wel, dat ik kwa type mens weinig ben veranderd. Vreemd. Of ik dan altijd al tot het type mét boetes heb behoort (slechts tijdelijk zonder), of dat ik nu plots een ander type ben geworden, weet ik niet zo goed. Dit nam zo een tijdje mijn gedachten in beslag, tot ik het besluit nam dat het misschien toch niet helemaal realistisch is om mensen in types in te delen. Het is zo definitief, zo’n versimpelde versie van de werkelijkheid. Ik ben gewoon mezelf, nu mét boete. En dat ik er dan stiekem een beetje trots op ben, hoeft verder niemand te weten.

Short Story: Een Bitterzoet Einde

In 2016 heb ik twee maal meegedaan aan NaNoWriMo waarover ik meermaals een blog geschreven heb (bijvoorbeeld deze en deze). Beide keren heb ik de vereiste 50.000 woorden in een maand geschreven. Who! Ik ben nog steeds trots, want het voelde als een enorme overwinning. Ik ben me ook gaan beseffen dat ik van het schrijven van heel veel woorden niet perse een betere schrijver wordt. Ik miste de feedback. Ik zou iemand kunnen vragen ‘even’ mijn 50.000 woorden te lezen om feedback te geven, maar dat vind ik wat ver gaan. Op aanraden van mensen om me heen ga ik eerste eens werken aan een aantal korte verhalen. Hieronder mijn eerste korte verhaal, die ik al wat heb aangepast na de feedback die ik heb ontvangen. Nu ben ik er klaar voor om hem met jullie te delen… feedback is welkom dus!

Short Story: Een Bitterzoet Einde

Ze tuit haar lippen die chique rode lipstick bevatten en strijkt onder de tafel haar rok recht. Ze wil er onberispelijk uitzien. Haar blonde haar glimt in het licht van de zon dat tussen de luxaflex door de vergaderkamer binnen dringt.
“We gaan nog even langs de cijfers. Dan koffie.” zegt Don. Domme Donnie, in haar hoofd. Er wordt instemmend gehumd waarna iedereen weer doet alsof Don alle aandacht verdient. Zij weet wel beter. Zij weet dat niemand er moeite mee heeft wanneer Domme Donnie verleden tijd zou zijn. En iedereen heeft een motief, behalve zij.
“Alle cijfers waren weer piekfijn in orde.” Hij knipoogt naar haar, terwijl iedereen bezig is zijn spullen te verzamelen. Natuurlijk heeft ze de cijfers piekfijn in orde gemaakt, zoals altijd. Ze heeft zelfs wat analyses voor de komende maanden uitgedraaid, ook al had hij daar niet om gevraagd. Ze glimlacht alsof ze het compliment in ontvangst neemt, maar walgt van binnen. Na vandaag, stelt ze zichzelf gerust, stopt ze eindelijk met die perfecte poppenkast. Perfectie, wist ze inmiddels, leidt nergens toe.

Achteraf kan ze zich niet eens meer het precieze moment herinneren waarop ze besefte dat het zo niet langer kon. De perfectie komt haar strot uit. Niet-perfect zijn is een vreselijk angstige weg, maar het moet maar, want zo wordt ze toch niet gelukkig. Ze wil het met een knaller afsluiten. Een tijd lang piekerde ze over wat de ultieme daad van perfectie zou zijn, als kadotje aan haarzelf. Een boek van Donna Tartt gaf haar het idee, “Beauty is terror. Whatever we call beautifull, we quiver for it”. De perfecte moord, dat is haar laatste doel. Daarna, had ze besloten, was ze er klaar mee.

Ze had het gepland. Ze wist waar ze moest staan, wat ze moest zeggen en doen. Het klontje zou uit de doos komen, ten minste, dat is wat iedereen denkt. Dat zij daar toevallig staat, daar kan zij niets aan doen. De waterkoker staat naast de doos met suikerklontjes, die eigenlijk vrij onhandig in de hoek is opgesteld. Ze klikt de waterkoker aan en leunt nonchalant tegen het aanrecht. Het suikerklontje zit al in haar hand, niemand die het opmerkt. Don neemt suiker, drie klontjes. Hij is dik, érg dik. Ze registreert zijn bewegingen zoals ze de laatste tijd steeds gedaan heeft. Hij is een open boek voor haar. Drie, twee, één. Hij kijkt naar de hoek, registreert haar, kijkt haar aan. ‘Suiker?’ vraagt ze hem. Hij knikt, steekt zijn kopje met een gestrekte arm toe en beantwoordt ondertussen een vraag van Frans.
Ze pakt twee klontjes uit de doos, voegt die bij degene die ze al in haar hand heeft en laat ze één voor één in het klopje vallen. Dat Donnie een zoetekauw is komt hem duur te staan. Het was een stuk ingewikkelder geweest als hij geen suiker in zijn koffie dronk. Als haar berekeningen kloppen, moet het gif dat ongemerkt tussen de suikerkorrels verstopt zit, Don fataal worden. Ze knijpt haar handen samen van opwinding.

15624199_356262074746432_7711367725586579456_nKou kruipt over haar rug wanneer het notitieblok van Don het kopje raakt en ze onderdrukt uit alle macht de neiging om te gillen. Voor een seconde lang is ze overtuigd dat het helemaal fout zal gaan. Ze beseft zich dat haar perfectie in dit geval niet alleen afhankelijk is van haar eigen handelen. Ze ziet de koffie in het kopje al in een golf over tafel stromen, bruine spetters die een rorschachfiguur vormen op zijn smetteloze witte overhemd, haar perfectie die met de opgeloste suiker van tafel naar beneden drupt. Als ze met haar ogen knippert ziet ze het kopje slechts subtiel heen en weer wiebelen, waarna het weer even stil staat als een seconde geleden. Er ontsnapt haar een zucht.

De twintig minuten die volgen zijn zenuwslopend. Ze weet, ze heeft erop gerekend, dat Don zijn koffie in één teug leegdrinkt wanneer deze al bijna koud is. Een gewoonte die ze niet snapt, maar haar eveneens goed uitkomt. Alles in één keer maakt dat er geen weg terug is.
En dan, alsof ze niet langer zichzelf is, maar boven zichzelf uit toornt, ziet ze haar eigen hand naar het kopje schieten. Ze voelt niets, ze denkt niets. Het enige wat ze kan doen is kijken, observeren, waarnemen. Ze voelt dat Don’s fronsende blik op haar gericht is, ze voelt het koude porselein tegen haar lippen, ze proeft de lauwwarme koffie wanneer ze de inhoud in een keer achterover gooit. Slechts één gedachte komt er in haar op, ‘je moet stoppen op je hoogtepunt’.

De charme van verdwalen

Ik vind het jammer dat het tegenwoordig zo lastig is om te verdwalen. TomTom is best een goede vriend van mij (ik mag hem zelfs Tommie noemen) en ik vraag GoogleMaps regelmatig om hulp, waardoor ik eigenlijk altijd kom waar ik wezen moet. Dat is vrij prettig, want zoeken kost tijd. Dat mijn navigatie ook file-informatie meeneemt in de geschatte reistijd maakt het bijna onmogelijk om voor verrassingen te komen te staan. Het cliché het gaat meer om de reis dan de bestemming is tegenwoordig alleen waar wanneer je daadwerkelijk op vakantie gaat en je een reis geboekt hebt om zo ver mogelijk bij je (zakelijke)verplichtingen vandaan te komen. Het gaat er dan niet zozeer om op welk tropisch eiland je straks in een hangmat ligt, áls je er maar ligt. Maar goed, ik dwaal af… ik wilde het hebben over verdwalen.

verdwalen werkw. Uitspraak: [vərˈdwalə(n)]

  • Niet meer weten waar je bent of waar je heen moet
  • De weg kwijtraken
  • Mislopen
  • Desoriënteren
  • The occurrence of a person or animal losing spatial reference

Ik vraag me af wat ik zo aantrekkelijk vind aan verdwalen. Het is niet slechts het willen zien van vreemde/onbekende natuur, mensen of cultuur. Dat kun je namelijk ook prima plannen. Je kunt je vakantie in Azië van minuut tot minuut vastleggen en daarbij toch voor jou onbekende plekken bezichtigen. Verdwalen heeft iets doelloos. Wanneer je verdwaalt heeft je oorspronkelijke doel weinig nut meer, gezien je toch niet weet hoe je er moet komen. Als je zo naar de definitie kijkt, lijkt verdwalen vooral te gaan om wat er NIET meer is. Kwijtraken, verliezen, mislopen. Je doolt doelloos rond en je bent je oriëntatie kwijt. Toch wordt ik blij van de gedachte aan verdwalen. Verdwalen heeft voor mij iets magisch en romantisch. Als je verdwaalt bent zouden er ineens een hele hoop spannende, onverwachtse dingen kunnen gebeuren. Avontuur! Je zou plekken kunnen ontdekken waar je nog nooit iets over gehoord hebt. Je zou met bijzondere verhalen thuis kunnen komen over ‘die keer dat je verdwaalt was…’ Verdwalen vraagt een staat van mindfullness, want je zou je zorgen kunnen maken om allerlei dingen, maar als je verdwaalt blijft hoef je die presentatie toch niet te geven. Je kunt je dan volledig richten op het in je opnemen van de omgeving. Er zíjn, je weet wel.

16110255_383987728648761_3543104425834840064_nHet frustreert me enorm dat verdwalen in Nederland eigenlijk onmogelijk is. Waar zou ik kunnen verdwalen zonder dat de bewegwijzering zegt waar ik ben of een A-weg me weer thuis brengt? Ik ben geen kei in topografie, maar als ik in omgeving Maastricht, Amsterdam op de borden zie staan kan ik inschatten dat ik in die richting moet rijden om thuis te komen. In het ergste geval vergis ik me in de richting, en kom ik er een half uur later achter dat ik de andere kant op moet. Ben ik dan verdwaald? Nee, want ik denk dat ik de goede kant op ga, tot het moment waarop ik ontdek dat het niet zo is en omdraai, waardoor ik opnieuw overtuigd ben van de juiste richting. Áls er mensen zijn die het voor elkaar krijgen in Nederland te verdwalen duurt dat vast niet lang. Ik denk dat om de charmes van het verdwalen te ontdekken, je tenminste voor een paar uur verdwaald moet zijn.

Samen met een vriend heb ik een oplossing bedacht; een moderne vorm van verdwalen. Het gaat als volgt. Je bent in ieder geval met z’n tweeën, hebt een auto tot je beschikking en een vrije dag. Vanaf het moment dat je in de auto stapt kiest een van de twee de richting waarin je vertrekt. Wij wonen redelijk in het midden van het land, op een kruispunt van snelwegen, waardoor de richtingen noord, oost, zuid en west een prachtig startpunt zijn. Eigenlijk is het verboden op enig moment een mentale voorstelling van je einddoel te hebben (er bestaat geen doel!). Zodra je dan op de snelweg in de gekozen richting rijdt, begint het pas echt. Om de beurt mag je aangeven of de persoon die rijdt rechts of links moet, bij geen gekozen richting blijf je rechtdoor rijden. Nadat je een richting hebt aangegeven, is de ander. Op deze manier kun je dan zelf misschien nog stiekem denken He, Nijmegen staat op de borden. Leuk, gaan we daar heen! tot de ander naast je ineens “Links!” roept. Navigatie is vanzelfsprekend verboden, eveneens het googelen van namen van restaurant’s om te kijken of het eten eetbaar is en het opzoeken van bezienswaardigheden in de buurt. Rijdt je ergens langs dat de moeite waard is verder te onderzoeken is dat volkomen toegestaan. Zo ontdek je nog eens wat! Het mooiste is natuurlijk wanneer je écht even geen idee meer hebt waar je bent. Dan voel je even hoe het voelt om verdwaald te zijn… Toch knaagt er ergens aan mij het gevoel dat het valsspelen is. Want als verdwalen het doel is, ben je dan nog wel verdwaald?

verdwalen

Bron afbeeldingen: 1, 2, 3

Books of December

Het nieuwe jaar is alweer begonnen, maar natuurlijk wil ik nog even terugblikken op mijn meest interessante boeken van December. Voor het eerst vond ik het lastig om te kiezen, maar ik ben er inmiddels uit. Een van de drie is denk ik het meest bizarre boek dat ik ooit heb gelezen… Ik twijfelde om die te delen, maar eigenlijk denk ik dat ik gewoon geen keus heb.

Hierbij mijn ‘most interesting books of December

Let it snow: Three Holiday Romances – John Green, Maureen Johnson & Lauren Myracle
Niet in het Nederlands verschenen
Goodreads | Foto van Bol

Let It Snow is een bijzonder boekje. Het is een samenwerking tussen drie auteurs die elk hun eigen verhaal hebben geschreven. Deze verhalen staan niet op zichzelf, ze zijn alle drie met elkaar verbonden. Het speelt zich af rond kerst, te midden van een enorme sneeuwstorm. Die storm veroorzaakt chaos, zorgt voor een bijzondere samenloop van omstandigheden en romantische ontmoetingen. Je volgt drie verschillende tieners (het is dus een typische young adult roman) die elk met andere redenen in dezelfde sneeuwstorm verzeild raken, en uiteindelijk allemaal iets met elkaar te maken blijken te hebben.

Dit boekje was precies wat ik nodig had rond kerst. Het zit vol meters sneeuw, liters warme koffie, protserige kersthuisjes, warme wafels, kadotjes, kleine en grote mislukkingen en ongelofelijk romantische gebaren. Het ultieme kerstgevoel. De verhalen waren precies lang genoeg om er helemaal in te komen, maar kort genoeg om er drie van in een boek te stoppen. Het verhaal was verrassend, schattig en komisch en zit vol heerlijke quotes. De drie verschillende auteurs hebben verhalen geschreven die allemaal een eigen karakter hebben, maar uitstekend bij elkaar passen. Ik ben een beetje verliefd geworden op alle hoofdpersonen. Let It Snow heeft me duidelijk extra laten genieten van de kersttijd. Houdt je van young adult, romantisch en kerst, zet hem vast op je nog-te-lezen-lijst voor de kerst van 2017!

We just did an awesome job of not dying. – John Green

Kerst met Poirot – Agatha Christie
Originele titel: Hercule Poirot’s Christmas
Goodreads | Foto van Bol

Dit schattige boekje pikte ik op tijdens het Boekenfestijn. Op dat moment had ik nog nooit iets van Agatha gelezen, maar zoveel mensen zijn enthousiast dus ik wilde graag een poging doen. In december heb ik twee boeken van haar gelezen, waarvan dit er een was. En ik ben fan! Kerst Met Poirot is het twintigste boek in de Poirot serie (maar je kunt ze gemakkelijk los van elkaar lezen). Je bent getuige van een moord in het landhuis van de oude Simon Lee. Het is kerst, dus er hebben zich de nodige gasten verzameld. Samen met Poirot, die regelmatig sherlock-achtige deducties doet, probeer je een beeld te krijgen van de motieven en geheimen van alle mogelijke daders, zodat je hopelijk kunt voorspellen wie de dader is voordat de grote onthulling wordt gedaan.

Agatha Cristie is niet voor niets de koningin van de muder mysteries. Ze zijn om van te smullen. Ze omschrijft de omgeving op zo’n manier dat je de muffe geur van de boeken in de bibliotheek kunt ruiken en de zon die door de ramen naar binnen schijnt op je huid voelt branden. De karakters zijn stuk voor stuk interessante mensen, die wellicht allemáál een moord gepleegd zouden kunnen hebben. Wanneer je denkt dat je er eentje af kunt strepen, ontdekt Poirot een aanwijzing die je theorie weer aan het wankelen brengt. Ik deed ontzettend mijn best om Agatha te slim af te zijn en alle mogelijke scenario’s in mijn hoofd langs te gaan, maar toch wist ze weg te blazen met de uiteindelijke onthulling. Wauw.

It is the quietest and meekest people who are often capable of the most sudden and unexpected violences for the reason that when their control does snap, it goes entirely. – Herucle Poirot, door Agatha Christie

De Lerares – Alissa Nutting
Originele titel: Tampa
Goodreads | Foto van Bol

Dit is verreweg het meest bizarre, verwarrende en onsmakelijke boek dat ik ooit heb gelezen, ik ben er nog van aan het bijkomen. Oké, ik zal eerst vertellen waar het over gaat. In De Lerares volg je de zesentwintig jarige Celeste Price wanneer ze op het punt staat haar carrière als lerares te beginnen. Ze is bloedmooi, getrouwd met een politieman, maar wat ze voor de hele wereld verborgen probeert te houden is haar seksuele hunkering naar jonge jongens. Als leerkracht van de introverte Jack hoopt ze hem te kunnen strikken voor een geheime relatie, die door de buitenwereld niet mag worden ontdekt.

Ik heb het boek gelezen op aanraden van een vriendin, met de bijgaande boodschap: ‘hij is zo raar, je moet hem echt lezen’. Raar is een understatement. Dit boek gaat over een vrouwelijke pedofiel. De mannen domineren de media als het gaat om pedofilie, dus wat dat betreft vond ik het een verrassende insteek. Het deed me ook beseffen dat we wellicht anders tegen vrouwen aan kijken, dan tegen mannen die dezelfde misdaad begaan. De Lerares bevat aardig wat explicite scenes die bijna opwindend zouden kunnen zijn, als je vergeet dat het om een jongen van veertien gaat. Elke keer dat ik me daar wéér bewust van werd liepen de rillingen over mijn rug. Ook de spanning droop van de pagina’s af. Wat als ze betrapt zouden worden? Het was dus niet persé een mooi boek, maar ik vond het knap geschreven en het maakte een diepe indruk op mij. Als het doel van schrijven het opwekken van emoties bij de lezer is, dan is dit boek dubbel en dwars geslaagd.

Soms lukt het gewoon even niet

Inmiddels heb ik vier pogingen gedaan voor het schrijven van een nieuwe blogpost, maar over geen enkele ben ik tevreden. Het lukt me gewoon niet. Verschrikkelijk frustrerend. Dat wist je misschien niet van mij, maar ik kan me echt ontzettend frustreren. Mijn frustratietolerantie is niet zo hoog, om het even in vaktermen uit te drukken. Waar ik me het meest aan irriteer? Wanneer iets niet lukt verdorie. En precies dat is er dus nu aan de hand.

40036Ken je dat? Dan heb je tijden aan iets gewerkt, het ging steeds beter, het voelde steeds makkelijker, en dan ineens lukt het gewoon niet meer. De stijgende lijn die je de afgelopen periode hebt laten zien, lijkt ineens een illusie. Heb je het jezelf niet ingebeeld dat je het kon? Lukte het misschien gewoon per ongeluk? Want nu, na zoveel investeren, is er ineens niets meer van over. Je gelooft er niet meer in. Het liefst zou je gewoon opgeven!

Nu ik er over nadenk, had ik dat gevoel vorige week ook terwijl ik aan het paardrijden was. Ik bakte er niets van. Het ging allemaal niet zoals ik wilde en zoals ik had geleerd, terwijl ik de laatste tijd juist meer tijd in lessen heb geïnvesteerd. Het leek alsof ik alles was vergeten en dat hoe harder ik mijn best deed, hoe groter de puinhoop werd. Ik werd er boos om. En frustratie terwijl je paardrijd is geen handige combinatie. Naar mijn instructrice riep ik dat ik er net zo goed mee kon stoppen, want ik zou het toch nooit leren. Ze moest lachen en zei ‘Nee joh, het komt goed.’ Wat nou, het komt goed? Het is niet goed en het komt ook niet goed. Waarom zou het goed komen? Ik kan het gewoon niet. Ik heb mezelf al die jaren voor de gek gehouden. Ik lachte vriendelijk terug en probeerde uit alle macht mijn frustratie te verbergen (wat uiteraard niet lukte). ‘Iedereen heeft daar last van’ riep ze er achteraan. O, wacht, is het normaal?

Na mijn vier mislukte pogingen een post te schrijven besloot ik even iets anders te gaan doen. Een rondje rijden, even langs het tuincentrum, koffie halen bij Starbucks… en toen, bij het stoplicht vlakbij huis viel het kwartje. Het gevoel dat ik nu heb is precies hetzelfde als ik had tijdens het paardrijden vorige week. En het ís normaal. Tja, soms kun je dingen tegen me zeggen, maar dat helpt niet. Ik moet ze ervaren (en ook dat vertel ik mijn clienten altijd en moest ik nu even zelf meemaken). In elke ontwikkeling maak je zo’n dip mee. Juist het boeken van vooruitgang vergroot het risico op een terugslag. Iedereen heeft wel eens het gevoel dat het niet lukt en dat het misschien nooit meer goed gaat komen. Maar wat je daarna doet bepaald of je gelijk krijgt of niet. Stop je er mee, dan heb je nooit de kans jezelf van het tegendeel te overtuigen.

Ik wil er niet mee stoppen. Als die frustratie weer een beetje weg ebt, besef ik me hoe leuk ik het vind. Dat ik graag beter wil worden in schrijven en paardrijden. Dat ik niet zomaar wil opgeven bij een tegenslag. Hoezo illusie? Ik heb toch al een hoop moois laten zien. De afgelopen twee keer ging het met paardrijden alweer stukken beter dan eerst. Het was duidelijk te merken dat ik wel degelijk wat van de lessen heb opgestoken. En zo wil ik dat het met schrijven ook gaat. Ik besloot mijn frustratie en bijbehorende ontdekking te gebruiken voor een post. Hoppa, twee vliegen in een klap. Ik ben niet met schrijven gestopt want hier is een nieuwe post en ik ben van mijn idee af dat ik er niets van bak. Welkom overwinning!

Bron afbeelding

Een karikatuur van ontsnappende vrienden

c23da250a2c1f046fd70046a504d5b5aIk ben fan van escape rooms. Wanneer je mij iets geeft wat ik op kan lossen, doe ik dat (of waag ik in ieder geval een dappere poging). Ik zou nog een hele post kunnen schrijven over mijn onbedwingbare neiging puzzels op te lossen, maar vandaag wil ik het over een ander aspect hebben.
Dat ik fan ben van spellen en team-building-achtige activiteiten, komt omdat die alle processen en rollen in een groep uitvergroten. Tijdens mijn escape room ervaring van anderhalve week geleden heb ik eens opgelet hoe mijn vrienden dat doen. Vanuit die ervaring, gemixt met jarenlange observaties tijdens spelletjes, heb ik een aantal karikaturen ontwikkeld die ik graag met jullie deel.

De regelnicht De regelnicht is iemand die vindt dat er volgens de regels gespeeld moet worden, no matter what. Is er ergens een slimmere, ondergrondse, eigenlijk niet helemaal eerlijke oplossing voor? Jammer dan, regels! Voor de regelnicht is de winst pas wat waard als deze eerlijk verdiend is. Je kunt je out-of-the-box oplossingen beter geheimhouden, want voor je het weet staat ze naast je om je terug te fluiten. ‘Halloo! Dat mag niet! Je weet wel, alinea 4, regel 4.34 uit de handleiding…’ Het ergste is, je wéét dat ze gelijk heeft. Er zijn twee opties. De regelnicht in koele bloede ombrengen zodat je alle vrijheid hebt om te doen wat je wilt, of volgens de regels spelen. Kies verstandig!

De doomdenker Dit is zo iemand die vooraf aan het hele gebeuren al roept ‘nou, dit gaat ons echt nooit lukken!’ Vol overtuiging. ‘Deze puzzel is echt veel te moeilijk’, waarna hij een hoorbare zucht slaakt en misschien zelfs wel even uit wanhoop zijn armen langs zijn lichaam laat bungelen. De doomdenker is zeker aan het begin een blok aan het been. Natuurlijk is zo’n puzzel wel op te lossen, jullie zijn echt niet de eerste groep die in deze ruimte zijn opgesloten, maar daar heeft de doomdenker geen boodschap aan. Halverwege het hele gebeuren vindt er ineens toch een interessante ontwikkeling plaats. De doomdenker, die tot die tijd vooral geobserveerd heeft hoe de rest stinkend zijn best doet, begint ineens in te zien dat er puzzels worden opgelost. Er verschijnt, misschien vreselijk minuscuul, een lichtpuntje aan zijn donkere horizon. Zou het dan toch kunnen lukken? Dáár moet je gebruik van maken! En zorg er dan in ieder geval voor dat je escape room uit komt voor de klok op nul staat, zodat de doomdenker niet de kans krijgt te zeggen wat niemand wil horen ‘ik zei het toch!’.

163ee4585cc8da7571ea0630b4c68e67De I-do-not-care-bear Deze persoon interesseert het allemaal geen hol. Zo’n escape room is vast leuk bedacht, maar waarom zou je je in godsnaam vrijwillig laten opsluiten om een uur lang uitputtelijk naar oplossingen te zoeken die je niet nodig had gehad wanneer je er in eerste instantie niet aan was begonnen. Bovendien kost het nog geld ook. In het belang van wereldvrede (en onderlinge relaties) laat de beer zich uiteindelijk overhalen om dan toch maar mee te doen. Terwijl iedereen zich volledig uitslooft, bekijkt de beer de rest met een bepaalde ontspannen nieuwsgierigheid, zoals je naar een mierennest kunt staren. Als het daar bij blijft is er geen probleem. Sommige beren gaan vanuit hun het-kan-me-niets-schelen-mindset de boel een beetje op stelten zetten. ‘Wat zou er gebeuren als ik dit even op een andere plek verstop?’ of ‘Goh, ik kan ook hier een beetje stoken, dat is grappig’. Nee, bloed irritant! (Eerlijk toegeven, dat hebben we bij een mierennest allemaal wel eens gedaan. Maar dit is anders, héél anders!) Deze provocatieve I-do-not-care-bear is de allerergste.

De paniekfreak Wanneer je net in zo’n escape room wordt losgelaten en nog meer dan 50 minuten op de teller hebt staan, redt je het allemaal nog wel. De paniekfreak voelt echter steeds meer nattigheid. De tijd begint te dringen. Wanneer de teller onder de 20 minuten komt is de paniek voelbaar, niet alleen voor de freak zelf, maar ook voor iedereen er omheen. Hij begint steeds wilder te praten en gebruikt ondersteunende handgebaren die zijn innerlijke onrust weerspiegelen. Op een gegeven moment vliegen woorden in onwillekeurige volgorde zijn mond uit en kan niemand er meer een touw aan vastknopen. Dat helpt niet hè. Daar komt nog bovenop dat paniek besmettelijk is, dus binnen de kortste keren rent iedereen gillend met zijn armen boven zijn hoofd door de ruimte. Het mooiste is wel, dat wanneer je de oplossing kunt vinden ondanks de hysterie van de paniekfreak, het een extra grote prestatie is.

Het egoïstische genie Zo’n escape room kun je niet in je eentje oplossen. Je hebt elkaar nodig en communiceren is een belangrijk onderdeel. Het egoïstische genie heeft een hele sterke eigenschap; de mogelijkheid tot het bedenken van geniale ideeën. De meeste mensen in zo’n escape room storten zich op de overload aan informatie die er te vinden is en kunnen er vervolgens geen touw aan vast knopen. Het genie daarentegen, heeft de oplossing allang in haar hoofd. Maar om de een of andere duistere reden, wil ze daar liever even zelf van genieten. Het is voor mij nog niet helemaal duidelijk of het egoïstische genie niet wéét dat de mogelijkheid bestaat dat je gedachten hardop kunt uitspreken, of dat ze het leuker vindt ze voor zichzelf te houden. Het genie blijft vrijwel het gehele spel undercover, tot ze na de mislukte ontsnap poging hoort wat de oplossing is en zegt ‘oh, ja dat dacht ik eigenlijk vanaf het begin al’. AARRGG!! Kill me now!

3e4e4c1b2a9c19cc1c707089c430d863Het oog van de storm Het oog is iemand die afschrikwekkend kalm is, terwijl er om hem heen een storm raast. Deze persoon is immuun voor de invloed van de paniekfreak en de doomdenker. Wanneer iedereen zich vreselijk uitslooft, de ruimte door rent, tegen elkaar schreeuwt of kreten van verrukking slaat bij onverwachts gevonden oplossingen, blijft het oog rustig. Hij kiest gewoon een puzzel uit en richt daar al zijn aandacht op. Knappe vent die hem daar vandaan krijgt. Hij haalt simpelweg zijn schouders op bij een provocatie actie door de I-do-not-care-bear of ‘wijze raad’ van de regelnicht. Eigenlijk gewoon de perfecte aanpak, maar daarom zo verschrikkelijk vervelend. Wat is nu de lol van perfectie? En het werkt onwijs op mijn zenuwen, hoe kun je toch zo rustig blijven? Hoe dan?

Disclaimer: Mijn beschreven rollen zijn karikaturen, ze berusten op mijn overdreven en onrealistische kijk op de werkelijkheid. De termen hij en zij zijn willekeurig gebruikt. Overeenkomsten met werkelijke personen berust volledig op toeval. Herken je jezelf in mijn beschrijvingen? Shit zeg, en ik maar denken dat je mijn blog nooit lees. Hoe kan ik het goedmaken?

Ik moet zeggen dat ik ontzettend genoten heb van mijn escape room ervaring (en ik ben blij dat ik het er levend vanaf gebracht heb). Mijn vrienden zijn een bron van inspiratie. Ik ben zo blij dat ze allemaal verre van normaal zijn…

Bron foto’s: 1, 2 en 3

Het magische omdat

Het woord ‘omdat’ lijkt een magische uitwerking te hebben op je medemensen. Wist je dat?

Ellen Langer onderzocht het effect van het geven van geen reden, een goede reden of een reden die nergens op slaat. Ze bekeek de reactie van mensen die in de rij voor het kopieerapparaat staan te wachten, wanneer er iemand komt die voor zijn/haar beurt wat printjes wil maken. Wanneer er geen reden gegeven wordt, blijk slechts 64% van de mensen akkoord te gaan. Zodra er wel een reden gegeven wordt, ligt het percentage mensen dat het goed vindt boven de 93%. Uit haar onderzoek blijkt dat het niet uitmaakt of de reden die gegeven wordt ergens op slaat of niet. En dát biedt kansen.

13167449_1628423670814087_611980752_nWil je ergens onderuit komen? Wil je dat mensen iets voor je doen? Gebruik het magische omdat. Blijkbaar hoef je weinig energie te verspillen aan het bedenken van een goede reden, die heeft namelijk geen invloed op de kans dat iemand met je verzoek instemt. Stel je eens voor wat je met een goede (of vreselijk slechte reden) allemaal voor elkaar zou kunnen krijgen. (Disclaimer: het voordringen in de rij voor het kopieerapparaat is natuurlijk niet helemaal vergelijkbaar met iemand vragen het huis van je ex in de fik te steken… maar je kunt het proberen natuurlijk.)

Ik denk dat het leven zoveel leuker zou zijn als we allemaal iets rebelser met de omdat zouden omgaan. Na het lezen van The Life-Changing Magic of Not Giving a F*ck ben ik me gaan realiseren dat we met veel meer wegkomen dan we vaak denken. In combinatie met het regelmatig geven van (onzinnige) redenen, ligt er een wereld voor ons open. De mogelijkheden zijn eindeloos. En nog mooier, dat alles doe je dan natuurlijk zonder je zorgen te maken over wat anderen daar van denken!

Bron afbeelding