I did it! Ik heb mijn motorrijbewijs.

In juli schreef ik over mijn motorrijleshobbels. Inmiddels kan ik vol trots melden dat ik mijn motorrijbewijs gehaald heb.

Ik vond het leerproces erg bijzonder. Mijn vorige artikel schreef ik denk ik vlak na mijn ‘dieptepunt’. We moeten er niet teveel gewicht aan hangen, want het is tenslotte maar een motorrijbewijs. Maar toch. Ik twijfelde op dat moment regelmatig aan mezelf, al wist ik het vaak wel weer te relativeren. Ik stapte gespannen op de motor, omdat ik al aan het incasseren was wat er nu weer mis zou gaan. Zou ik hem laten vallen, zou ik onderuit gaan, een botsing veroorzaken of uit de bocht vliegen? Ik was vooral bang om mezelf teleur te stellen. Dat ik zou moeten besluiten dat ik het niet kan.

Dat soort dingen vroeg ik dan ook aan mijn instructeur: “Heb je wel eens meegemaakt dat iemand er echt niets van kon? En wat deed je toen?” Toen volgde er een mooi verhaal van een man die zijn twintig jaar jongere buitenlandse vrouw aan het motorrijden wilde krijgen. Na de eerste les was het voor hem al overduidelijk dat het niets ging worden. Bij sommige mensen zie je dat ze het inderdaad nooit leren, zei hij, wat hij dus ook maar tegen het stel had gezegd. De man was niet blij. De vrouw daarentegen, leek best opgelucht. Vervolgens vroeg ik of hij dat ook bij mij gedacht had, waarop hij alleen moest lachen. Ik lachte ook maar een beetje, en hoopte dat hij geen ongelijk zou krijgen.

Grappig hoe snel er na dat dieptepunt een stijgende lijn zichtbaar was. In de zomer heb ik een paar weekjes niet gereden. De vraag was toen natuurlijk of ik daar wel goed aan deed. Zou ik dan niet helemaal opnieuw moeten beginnen? Niets was minder waar. Het leek er eerder op alsof alle handelingen die eerst nog heel bewust gingen en moeite kostte, nu een stuk meer vanzelf gingen. Ik was zelf verbaasd over het feit dat ik zo relaxed op de motor zat. Er zat ineens een stuk rust in mijn rijden, wat ik voor die tijd nooit had gehad.

Steeds vaker tijdens mijn lessen voelde ik helemaal op mijn gemak. Ik begon beter te begrijpen wat er zo mooi is aan motorrijden. Mijn allerlaatste les was met gemak mijn hoogtepunt. Meestal heb je les met een andere cursist, maar die les was ik alleen met mijn instructeur. We moesten eerst een motor ophalen in Nieuwegein, die ik daarna weer terug naar ‘huis’ mocht rijden. Op de terugweg stuurde hij me over de rivierdijk bij Vianen, die bijna uitgestorven was. De zon scheen, het was niet te koud en helemaal helder. Voor ons kronkelde de dijk richting de horizon. Het eerste stukje reed hij voorop, misschien om dat hij het leuk vond, misschien om te kijken of ik hem goed kon bijhouden. Met gemak. Toen vroeg hij me hem voorbij te gaan. Het kwam helemaal op mij aan, de snelheid, het bochtenwerk, het anticiperen op het wegdek en de omgeving. Zonder gekheid, ik had bijna het gevoel dat ik vloog. De motor deed zo precies wat ik in mijn hoofd had, alsof mijn lijf er niets meer mee te maken had. Ik voelde me zo verbonden met alles, en tegelijkertijd helemaal mezelf. Eenmaal terug, slaakte ik een diepe zucht terwijl ik mijn helm af zette. Ik weet nog dat mijn instructeur mij aankeek, vragend. “Dit is het dus” zei ik, terwijl ik glimlachte. Hij knikte en ik zag dat hij het helemaal begreep.

22277839_1869292723386922_1018883980549685248_nDe laatste hindernis was het afrijden zelf. Het stormde die dag. De regen kwam met bakken uit de hemel, waardoor je zicht als motorrijder een stuk afneemt en sommige delen van het wegdek verraderlijk glad kunnen worden. Tijdens het gesprekje vooraf aan het afrijden zelf, gaf de examinator aan dat de kans bestond dat we halverwege zouden moeten stoppen, als het weer te slecht zou worden. Hoewel het weer zeker een extra moeilijkheid was, hoopte ik toch echt niet dat ik het nogmaals zou moeten doen. Gelukkig mocht ik mijn hele examen uitrijden. In iets meer dan een half uurtje heb ik laten zien wat ik kon. Er gingen best dingen mis: ik stond stil voor een stoplicht dat op groen stond en reed over een putdeksel, wat met de motor levensgevaarlijk kan zijn. Toen ik van mijn motor afstapte, twijfelde ik zelf best wel. Misschien was het niet goed genoeg geweest. Pas toen de examinator mij de hand schudde, en me feliciteerde, besefte ik dat het erop zat. Ik had mijn motorrijbewijs!

Herfstpareltjes

Mensen die veel foto’s maken, of fotograaf zijn, zullen het vast herkennen: dat je bewust of onbewust om je heen kijkt of wat je ziet foto-waardig is. Ik ben geen fotograaf, maar ik houdt wel erg van het maken van foto’s. Regelmatig heb ik er last van dat ik een foto-moment ‘spot’, maar dat het niet lukt om de foto daadwerkelijk te maken. Wanneer ik bijvoorbeeld in de auto zit en door het raam naar buiten kijk. Dan valt het op hoe perfect die regenboog boven de skyline van een stad staat of deden de veulentjes in de wei net iets heel geks. Vaak lukt het dan niet om de foto daadwerkelijk te maken doordat ik bijvoorbeeld op dat moment niet kan stoppen, omdat ik onmogelijk bij de plek komen die ik eigenlijk op de foto wil hebben, of omdat het moment allang weer voorbij is. Dat is altijd balen.

Het gebeurt helemaal weinig dat ik ga autorijden speciaal om foto’s te maken. Vorige week deed ik dat echter wel. Ik had het geluk dat ik voor een afspraak vroeg op moest, anders was het moment voorbij gegaan terwijl ik me in bed nogmaals omdraaide. Ik zat vroeg in de auto en begaf me in een dichte mist. Wat was dat indrukwekkend. Hoewel het zonnetje na mijn afspraak langzaam door de mist heen probeerde te breken, was er nog voldoende gelegenheid er foto’s van te maken. Ik besloot met de auto over de rivierdijk te rijden en te stoppen wanneer ik een foto-moment zag. Ik had al een paar mooie plaatjes gemaakt, tot ik dit weitje met schapen ontdekte. Als kers op de taart stuitte ik ook nog op een spinnenweb aan de omheining. Als dit geen herfst uitstraalt weet ik het ook niet meer!

Herfst

Heb jij al herfstpareltjes op de foto kunnen zetten?

Het leven is soms net een honkbalwedstrijd

Probeer het je eens voor te stellen…

Je handen klemmen stevig om de honkbalknuppel in je hand. Waarschijnlijk zijn je knokkels wit geworden door de kracht die je zet. Maar je ziet het niet. Je ogen hebben zich vernauwd tot spleetjes waardoor je slechts de rode stiksels op de witte bal kunt waarnemen, die de werper in zijn handen heen en weer beweegt. Als je om je heen zou kijken, zou je zien dat de tribunes vol toeschouwers zitten met hier en daar een spandoek, dat de achtervanger achter je staat met zo’n belachelijk grote handschoen aan en dat enkele teammaten klaar zijn om te vluchten van de honk die ze minuten geleden met moeite hebben bereikt. Misschien ruik je vaag de geur van gras, dat groen ruikt en bruin. De geur die het krijgt als het vertrapt wordt, zoals alle slagmannen voor je al hebben gedaan. Wellicht zou je je beseffen dat het geen toeval kan zijn dat de zon precies nu gaat schijnen, maar in je hoofd is het nog steeds bewolkt.

Je ziet alleen de bal. De bal die jou de overwinning of de ondergang kan bezorgen. Die bal waar alles van af hangt. Je let niet op de werper wanneer hij zijn houding verandert, klaar om te gooien, je volgt alleen de bal. Je weet voor hij loskomt uit de handen die hem zijn kracht geven, al op welke plek jij hem wilt raken. Je weet misschien dat er tumult losbarst in het veld, wanneer je die bal met volle vaart door de lucht laat vliegen, maar je ziet het niet. Iedereen rent, jij ook. De omgeving vliegt aan je voorbij, terwijl je benen en voeten je dragen, naar honk 1, 2 en 3 misschien. Pas wanneer je je honk bereikt hebt, zonder uitgetikt te worden, besef je dat je dit spel niet in je eentje speelt. Pas dan kun je zien of je de juiste keuzes hebt gemaakt en ontdek je waar je punten hebt gemaakt of laten liggen. Pas dan besef je dat de wedstrijd door ging, ook al zag jij alleen de bal.   

~

IMG_4398Dat is dus zo’n beetje, hoe het leven soms voelt voor mij. Dat er zoveel om me heen gebeurt, dat ik slechts kan focussen op de belangrijkste dingen van NU. Om een mooie post te schrijven is het nodig om te kunnen reflecteren, terug te kijken, bewust te worden en de humor ergens van in te zien. Op sommige momenten ben ik te veel bezig met het leven zelf, om er ook nog iets van te vinden. Dat is niet perse verkeerd of vervelend, maar wel hoe het is. Het is niet zo dat ik dan niets heb om over te schrijven, juist te veel misschien. Dus tot nu. Nu sta ik weer even stil op een honk en kan ik zien wat ik allemaal heb meegemaakt in de afgelopen weken. Genoeg stof om wat moois over te schrijven!

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.

Ik kan me nog tijden herinneren dat ik bang was voor nieuwe dingen en ze liever vermeed. Dat is nog niet eens zo heel lang geleden. Als een echte boer at ik niet wat ik niet kende en ik was heel vaak nerveus als ik iets moest doen wat ik nog nooit gedaan had. Het toppunt was altijd de vakantie. Wanneer ik vroeger met mijn ouders op vakantie ging was ik altijd een paar dagen ziek. Misschien gedeeltelijk doordat ik wagenziek was, maar vooral ook door de spanning. Ik maakte me druk of het onderweg wel goed zou gaan, ik maakte me druk of we het wel zouden kunnen vinden en of de eindbestemming wel was zoals ik die in mijn hoofd had. En dat terwijl ik er niet eens verantwoordelijk voor was. Doomscenario’s vochten om een plekje voor mijn netvlies, ik had er genoeg.

16789476_223011004829119_1370956545885470720_nInmiddels denk ik er anders over; nieuwe dingen zijn verschrikkelijk leuk. Ik denk niet dat die omslag plotseling kwam of dat er een moment is aan te wijzen waarop dat veranderde, het is een proces van een aantal jaar geweest. Nu ik terug kijk op de afgelopen anderhalf / twee jaar, heb ik een hoop dingen gedaan die ik nog nooit eerder gedaan heb. Soms waren die nog steeds ontzettend spannend, maar ik deed ze wel.

Over een aantal van deze dingen schreef ik eerder al een post, bijvoorbeeld over de zangles die ik nam, de strandrit te paard, het zwemmen met een schildpad, en het afronden van mijn Post-HBO opleiding coachen met paarden. Ook over mijn eerste NaNoWriMo overwinning, onze verloving en over de eerste keer in mijn leven dat mijn kledingkast er netjes uitziet. Laatst schreef ik nog over mijn motorrijles perikelen en over de eerste keer dat ik het aandurfde in een boek te schrijven.

20582534_868859496610539_3989793935290531840_nDaarnaast ben ik voor het eerst (en hopelijk ook het laatst) getrouwd met de liefde van mijn leven, heb ik een les Burlesque dansen gevolgd met mijn vriendinnen tijdens mijn vrijgezellenfeestje, heb ik mijn eerste paardrijwedstrijd overleefd, heb ik een introductiecursus tot de filosofie gevolgd, ben ik mee gegaan met een vriendin naar een les Aiki Budo, ben ik voor het eerst gaan airsoften, heb ik met een echt vuurwapen mogen schieten op de schietvereniging, heb ik een workshop coaching aan volwassenen gegeven en ik heb een aantal visagie opdrachten gedaan voor fotograven en modellen die ik (nog) niet goed kende. Dat zijn een hele hoop eerste keren.

Ik ben ontzettend trots op mezelf, als ik dit lijstje zo zie. Het is waarschijnlijk nog niet eens alles. Hoewel nieuwe dingen vroeger een bron van stress waren, besef ik nu dat die dingen het leven juist zo leuk maken. Ze zorgen voor herinneringen die ik de rest van mijn leven bij me draag. Voor verhalen die ik kan vertellen op verjaardagen, voor momenten die ik met dierbaren heb gedeeld en ontdekkingen over mezelf die ik nooit meer kwijtraak.

14063596_169520353484990_1249854385_nMeer dan eens heb ik ontdekt dat ik meer kan dan ik vooraf had gedacht. De angst en terughoudendheid maken steeds vaker plaats voor enthousiasme en nieuwsgierigheid, waar ik me veel fijner bij voel. Die nieuwe dingen, die smaken naar meer! Gelukkig is er nog zoveel dat ik nog nooit heb gedaan, voorlopig ben ik nog niet uit ontdekt!

De titel is een quote van Pippi Langkous / Astrid Lindgren.

Foto 1 is genomen door Eline Kentie

Books of June & July 2017

Zowel juni al juli waren drukke maanden voor me, waardoor lezen even op een laag pitje stond (evenals blogposts schrijven). Er zijn een aantal boeken die er voor mij echt uitsprongen, die ik graag nog met jullie wil delen.

Hierbij mijn meest inspirerende boeken van juni en juli.

Koud hart – Tess Gerritsen
Originele titel: The Bone Garden
Goodreads | Foto van Bruna

9789044330878In de tuin van haar prachtige pittoreske huisje dat ze net gekocht heeft, vindt Julia een menselijke schedel. Iets minder pittoresk. Volgens de patholoog-anatoom behoorde de schedel vermoedelijk tot een vrouw die door een misdrijf om het leven is gekomen. Julia wil weten van wie. Een deel van dit boek voert je terug naar 1830, naar de tijd waarin de medische faculteit steeds populairder werd en de specimen waarin gesneden en geoefend moest worden niet waren aan te slepen. Als opgraver had je een smerig baantje, maar verse lijken verdienden goed. En als je geen lijk had, maakte je er gewoon een. Waarom niet? De een zijn dood…

Het historische aspect van deze thriller maakte hem voor mij echt bijzonder. Wat een bizar en luguber onderwerp, maar ook eentje die ik bere interessant vind. Sommige scenes (zoals beschrijving van een amputatie) waren zo afschuwelijk dat ik, net als bij een film, wilde dat ik mijn hand gedeeltelijk voor mijn ogen kon houden. Afschuwelijk fascinerend. Niet voor niets schreef ik in deze blogpost dat ik best voor een dagje patholoog-anatoom zou willen zijn. Toen ik hier met een collega over sprak, gaf ze me als tip dat ze regelmatig practica geven in snijzalen van bijvoorbeeld de Erasmus Universiteit. Ja, die gaat op de bucket list!

Lullabies – Lang Leav
Niet in het Nederlands verschenen.
GoodreadsBol

19931937_1191542857617216_7313960144058974208_nIk kijk regelmatig filmpjes op YouTube waarin mensen vertellen over de boeken die ze gelezen hebben en wat ze daar dan van vonden. Naast fictie en non-fictie komt er ook steeds meer poëzie voorbij. Ik had in geen jaren poëzie gelezen, dus toen ik laats in de Donner in Rotterdam was besloot ik de sectie met Engelstalige poëzie even door te nemen. Dit boekje sprong eruit. Lang Leav heeft meerdere gedichtenbundels op haar naam staan, maar ik koos dit boekje omdat haar voorwoord hieruit me gelijk raakte. Dit boekje was bedoeld voor mij.

Poëzie is zo smaakgevoelig, dat ik het ontzettend lastig vindt er iets algemeens over te zeggen. Je moet het ervaren.

Dit vond ik een van de mooiste gedichten uit het boekje:

Her Words

Love a girl who writes
and live her many lives;
you have yet to find her,
beneath her words of guise.

Kiss her blue-inked fingers,
forgive the pens they marked.
The stain of your lips upon her —
the one she can’t discard.

Forget her tattered memories,
or the pages others took;
you are her ever after —
the hero of her book.

The Nix – Nathan Hill
Nederlandse titel: De Nix
Goodreads | Foto van Bol

20065269_838450166313757_9120104813852360704nIn The Nix volg je Samuel Anderson die jaren geleden een boekencontract heeft binnengesleept, maar nog steeds geen boek heeft weten te produceren. De tijd dringt. Vanuit het niets duikt zijn moeder weer op, die hem in de steek gelaten heeft toen Samuel nog klein was. Ineens kent iedereen haar, omdat ze stenen heeft gegooid naar een controversiële politicus. De media schildert haar af als linkse radicaal en haalt dingen uit haar verleden aan waar Samuel nog nooit van heeft gehoord. Oude woede borrelt weer op, Samuel is vastbesloten het ware verhaal van zijn moeder bovenwater te krijgen om dat tot zijn nieuwe boek te maken.

Dit is weer zo’n boek waarbij het ongelofelijk lastig is er iets over te schrijven. The Nix gaat over politiek, media, games, school, familiebanden, liefde en verlies. Over keuzes die we maken en welk effect die hebben, over hoe we onszelf staande proberen houden in een omgeving die ons als een stroomversnelling meesleurt en op de verkeerde oever weer uitspuugt. Over de eeuwige strijd tussen ons verstand en gevoel, tussen goed en kwaad, en tussen volwassen worden en kind blijven. Op de een of andere manier gaf dit boek me zo’n gevoel van nostalgie, dat ik het liefst in het verhaal wilde blijven. Het is een uitstekend voorbeeld van een boek zoals een boek moet zijn. Wil je meer weten, moet je het zelf lezen. Haha.

On the way home that night, he was surprised that everything looked exactly the same as it did before, with absolutely no signs that the world had fundamentally, radically changed. – Nathan Hill

Motorrijleshobbels

Ik ontdek zoveel over mezelf tijdens mijn motorrijlessen, dat ik soms even zou vergeten dat ik ook nog leer motorrijden. Leersituaties zijn uitstekende zelf-assessment momenten. Dat had ik me eigenlijk niet zo gerealiseerd toen ik eind april mijn eerste proefles afsprak. Vol goede moed en bergen enthousiasme wierp ik me in een leren pak op het 200 kilo wegende monster. Monsters ben ik wel gewend, ik moet minimaal drie keer per week een paard van 500 kilo in bedwang houden. Een van de grote verschillen is echter dat een paard toch redelijkerwijs zijn best doet overeind te blijven, een motor niet. I learned the hard way. Als je niet meer weet hoe vaak je hem hebt laten vallen is het ernstig (je weet wel, wanneer je niet meer weet hoeveel cocktails je op hebt en ‘veel’ je beste schatting is).

Dus ik liet hem vallen. Vaak. Daarnaast heb ik mijn instructeur bijna aangereden (dat hij nog leeft heeft hij volledig aan zijn eigen reactievermogen te danken) en heb ik eigenhandig gezorgd voor het afbreken van een voetpedaal. Ik heb letterlijk een keer gevraagd of ze het zouden zeggen wanneer ze vinden dat ik er gewoon mee moet stoppen omdat ik het niet in me heb. Ha, dieptepunt. En ik maar denken dat ik die onzekerheid de laatste jaren achter me had gelaten. Nope. Naast onzekerheid had ik ook enorm last van frustratie. Oefeningen die keer op keer gewoon niet willen lukken, oefeningen die ik zeker weten de vorige les wél kon maar ik nu met geen mogelijkheid voor elkaar kreeg, momenten waarop ik even de controle kwijt ben over de motor. Frustratie en onzekerheid horen bij het leren, maar ik heb gemerkt dat ik ze niet goed kan verdragen. Ik vond het bloed irritant.

IMG_3090Ze versterken elkaar, die onzekerheid en frustratie. Er waren lessen waar ik naartoe ging en mezelf afvroeg wat er nu weer mis zou gaan. Bij het eerste dingetje dat vervolgens niet lukte dacht ik ‘zie je wel, je kunt het niet’. Instructeurs riepen naar me voor de les ‘niet zo streng zijn voor jezelf’. Ja doei, ik moet het toch goed leren? Ik begon steeds meer tegen de lessen op te zien. Ik probeerde van alles om me beter te voelen, relativeren, letten op mijn ademhaling, doen alsof ik er veel zin in had en zelfverzekerd was. Anderen riepen dat het allemaal wel goed zou komen, het hoorde erbij enzo. Maar helaas hielp het niets. Ik was niet zozeer bang om te falen tegenover anderen, of bang om mijn rijbewijs niet te halen, maar bang dat ik mezelf teleur moest stellen. Dat ik tegen mezelf zou moeten zeggen, ‘sorry, maar geef het maar op’. En toen ik me dat besefte, had ik ineens door wat ik eraan zou kunnen doen. Natuurlijk, dat had me in eerdere situaties ook geholpen. Ik moest de lat gewoon wat lager leggen. In plaats van dat ik naar mijn lessen ging met het idee dat die ene oefening nu echt moest lukken, of dat ik hem vandaag echt niet mocht laten valen, besloot ik tevreden te zijn wanneer ik doorgezet had. Doorzetten, dat kan ik. Alles mag mislukken, als ik maar niet opgeef.

Nog steeds lukt niet alles, maar ik vind dat minder erg. Ik voel me rustiger, positiever en blijer op de motor. Daar deed ik het voor, want motorrijles ís erg leuk. Als ik terugkijk op mijn lessen, kan ik het allemaal wat beter in het perspectief plaatsen. Natuurlijk had ik hem een aantal keer laten vallen, maar er zijn ook dingen waar ik erg trots op ben. Ik heb met de motor over losse bandjes en balkjes gereden als oefening, ik ben de snelweg over geracet met 140, ik heb al rijdend met twee benen aan een kant gehangen zonder om te vallen en de precisiestop beheers ik perfect. Inmiddels heb ik al een hoop geleerd. Ik ben er nog niet, maar dat rijbewijs gaat er komen!

Books of May 2017

Mei was een beetje een gekke maand voor mij, wat lezen betreft. Ik nam in de afgelopen maand iets meer tijd om andere dingen te doen naast lezen, waardoor ik een stuk minder boeken uit heb gekregen. Niet erg, want eigenlijk alle boeken die ik in mei heb gelezen waren fantastisch.

Hierbij mijn meest inspirerende boeken van mei:

The Happiness Project – Gretchen Rubin
Nederlandse titel: Het Happiness project
Goodreads | Foto van Bol

1001004011311661In dit boekje volg je de persoonlijke zoektocht van Gretchen naar meer geluk. In het begin van het boek geeft ze aan dat ze eigenlijk alles heeft wat haar hartje begeert: een man, twee kinderen, een huis in New York, ze verdient haar geld met haar passie en heeft voldoende op de bank staan om zich er geen zorgen over te hoeven maken. Ze had gedacht dat dat voldoende was om gelukkig te zijn. Relatief gezien is ze dat ook, maar toch zijn nog genoeg momenten waarop ze bijvoorbeeld chagrijnig is, weinig energie heeft, ze niet zo van dingen geniet als dat ze graag zou willen, of dingen uitstelt die eigenlijk zouden moeten. Een jaar lang gaat ze aan de slag met haar eigen Happiness project om aan die kleine dingetjes te werken die haar gelukkiger kunnen maken.

Een vaste traditie is dat ik voor ik ga vliegen op Schiphol van mezelf een boek mag kopen in de boekwinkel, zodat ik hem tijdens mijn reis kan lezen. Eind april gingen we voor een paar daagjes naar Berlijn en kocht ik dit boekje. Hij stond al een hele lange tijd op mijn nog-te-lezen-lijstje, maar ik had geen betere tijd kunnen kiezen. Sowieso vind ik dat een boek vaak meer impact heeft als je het ergens anders leest dan thuis (misschien schrijf ik daar ooit nog een blogpost over). Dit boekje paste perfect bij de dagen in Berlijn. Tijdens haar happiness project komt een breed scala aan onderwerpen naar voren, die mij ook zeker aan het denken zette. Ik ontdekte dat je meer geluk/blijdschap niet alleen bereikt door meer positieve dingen aan je leven toe te voegen, maar ook de negatieve dingen weg te halen. Het klinkt zo logisch maar in de praktijk is dat nog best lastig. Ook benadrukt ze dat een omgeving van groei een belangrijk aspect van geluk is. Ik vond het een heerlijk boekje om vanaf een afstandje in Berlijn mijn eigen leven eens onder de loep te nemen en ik heb na afloop thuis wat gewoonten aangepakt.

The Martian – Andy Weir
Nederlandse Titel: Mars
Goodreads | Foto van Bol

9200000025353479Mark Watney is een van de eerste mensen die voet zet op Mars, maar de kans is groot dat hij er nooit meer levend af zal komen. Tijdens een vooruitstrevende Marsmissie worden Mark en zijn collega’s getroffen door een enorme zandstorm. Iedereen redt het op tijd naar de shuttle die hen weer terug naar aarde zal voeren, behalve Mark. Hij wordt geraakt door een antenne die zijn ruimtepak doorboort, zijn collega’s laten hem voor dood achter. Dat is hij niet, maar de dood ligt op de loer als een hongerige leeuw. Hoe maakt hij zijn collega’s duidelijk dat hij nog leeft zonder communicatiemiddelen? En hoe blijft hij in leven tot ze hem ontdekt hebben? Om dan nog niet na te denken over de tijd tot aan een mogelijke redding…

Zoals je tijdens een goede film op het puntje van je stoel zit, vond ik dit een echte page-turner. Het is een science fiction actie, met een goede dosis humor. Het boek draait vooral om Mark, van wie ik echt een beetje ben gaan houden. Zijn zelfspot en doorzettingsvermogen zijn fantastisch. De details lijken goed uitgewerkt, al ben ik geen chemicus/astronoom om het tot in de puntjes te beoordelen. Buiten dat het gewoon een heerlijk boek was, vond ik het ook interessant om te lezen hoever mensen kunnen gaan om te overleven, of om anderen te redden. Je vraagt je af wat de waarde is van een mensenleven. Moeten we alles op alles zetten om iemand te redden? Wanneer bereik je die grens? Mocht je niet zo’n boekenliefhebber zijn als ik, de gelijknamige film moet ook ontzettend goed zijn!

Yes, of course duct tape works in a near-vacuum. Duct tape works anywhere. Duct tape is magic and should be worshiped. – Andy Weir

Nightfilm – Marischa Pessl
Nederlandse Titel: Nachtfilm
GoodreadsBol

16123664_576980442492488_7388155046967377920_nIn deze mysterie-thriller volg je Scott McGrath die zijn hele leven al bezig gehouden wordt door de geheimzinnige man Stanislas Cordova. Cordova is een bekende filmregisseur. Zijn films hebben een cultstatus bereikt en Cordova zelf is een en al mysterie. Hij werkt op zijn eigen landgoed en het is al tientallen jaren geleden dat hij in het openbaar is verschenen. Er lijkt zelfs geen foto van hem te zijn. Scott McGrath heeft er geen goed gevoel bij. Wanneer de dochter van Cordova dood gevonden wordt, wordt er gedacht aan zelfmoord. Voor Scott is dit geen toeval meer, hij is er nu van overtuigd dat er meer aan de hand is en gaat op onderzoek uit.

Dit boek is meer dan een verhaal, het bevat ook foto’s, krantenartikelen en een echte website die gekoppeld is aan het boek. Daar houd ik wel van, het maakt het lezen tot een hele ervaring. Ik vond hem erg spannend, maar wat ik helemaal bijzonder knap vind is de manier waarop realiteit en illusie door elkaar gaan lopen. Dit is zo’n boek waarvoor je je in huis wilt opsluiten met voldoende lekkers, zodat je je zoektocht voor niets en niemand hoeft te onderbreken en je je kunt onderdompelen in de angstaanjagende, beklemmende en fascinerende wereld van Cordova.

It’s funny how the night that changes your life forever starts out like all the others. – Marischa Pessl

Over eerste gedachtes

Oke, dit had ik laatst. Ik las iets in een boek, en toen ik het las dacht ik ‘dit is precies wat ik bedoel! DIT!’ Herken je dat? Soms heb je dat wel eens, dat iemand anders de woorden gevonden heeft waar jij al zo lang naar opzoek was. Ik herkende me zo in het stukje, wat ook weer zo ontzettend met het leven te maken heeft, dat ik het hier wil delen.

Het komt uit het boekje ZIN Lust in je Leven door Schrijven van Greetje Couwenbergh en gaat over eerste gedachtes. Ze schrijft het volgende:

Eerste gedachte, beste gedachte. De eerste gedachte is een eerste snapshot van je wereld nog voordat je deze bedekt met projecties. Het is simpelweg het allereerste wat in je opkomt. Eerste gedachtes zijn vers, origineel, haast fysiek. Ze leven. Eerste gedachtes zijn niet exotisch of zeldzaam. Het zijn de plotselinge heldere momenten waarvan je er iedere dag wel een paar hebt. Je herkent ze aan hun ‘ja’-gevoel. Eerste gedachtes zijn net zoals verliefd zijn de waarheid horen of een baksteen op je hoofd krijgen: niet te missen. Zó is het. Je kunt er je tanden in zetten. Eerste gedachtes zijn er constant, ze zijn moeiteloos en niet te fabriceren. Het zijn je originele ideeën, je intuïtie, je wildste kant, voordat deze is platgeslagen en uitgekauwd door tweede of derde gedachtes.

We censureren onszelf vaak. Als we een spannende eerste gedachte hebben, volgen daarna vaak gedachtes die de eerste relativeren, goed praten, verantwoorden of wegstoppen. Couwenbergh geeft het volgende voorbeeld:

Zo zit ik nu in de Coffee Company aan een soja latte naast een roodharige jongedame op pumps en de eerste gedachte die door mijn hoofd schiet is: ik wil haar boek zijn. Een tweede en derde gedachte die daar direct op volgen zijn anders: ik ben benieuwd wat ze aan het lezen is, of: oh god, wat wil ik van haar?

Of het nu eerste, tweede of derde gedachtes zijn, ze zijn allemaal van jou en allemaal waar. Maar waar het leven, de spanning, in zit is die eerste gedachte. Daar gebeurt het, daar leer je jezelf mee kennen. Veel ideeën voor blogpost die ik schrijf komen voort uit deze eerste gedachtes. Waarin eerste gedachtes een belangrijke rol spelen is poëzie. Eerste gedachtes kunnen onhandig en ongepast zijn, of niet wenselijk of haalbaar. Je hebt een beetje moed nodig om ze op te schrijven of uit te spreken. Maar ze vormen daardoor ook een heerlijk gespreksonderwerp, ze brengen mensen in beweging, ze wekken gevoelens op en spreken tot de verbeelding.

Durf jij het aan die eerste gedachte eens naar de voorgrond te schuiven zonder hem te censureren? Wat zou er dan gebeuren?

17125985_1053148038163216_5445871540367261696_n

Briefgeheimen

Dit boek ontdekte ik per toeval toen ik een lange tijd geleden aan het rondneuzen was in Donner Rotterdam. Het was gewoon een willekeurig boek dat ik van de plank pakte om eens door te bladeren. Zowel ‘brieven’ als ‘geheimen’ zijn twee woorden die direct mijn aandacht trekken. Toen ik zag waar het boek echt over ging, was ik verkocht.

Briefgeheimen bevat een verzameling ingezonden brieven en kaarten, waarop mensen hun grote of kleine geheimen blootgeven. Mooie, schokkende en ontroerende geheimen. Geheimen die mensen geheim willen houden, maar ook kwijt willen. Geheimen die zo persoonlijk zijn, dat ze tegelijkertijd ook heel herkenbaar zijn. Fascinerend.

In een boek over provocatief coachen las ik over de schijnbare tegenstelling tussen iets wat ontzettend privé is, maar eigenlijk ook algemeen. Dingen die ons écht raken, berusten op universele gevoelens zoals afwijzing, afgunst en afschuw. Hoewel we allemaal onze eigen geheimen hebben, is het mooi om te weten dat we allemaal in de kern snappen hoe het voelt. Ik vind dit boek een prachtig initiatief. Mocht je nog een ‘koffietafelboek’ zoeken, dit is zeker een gespreksstarter!

Ben ik mislukt?

Dat je geen symptomen van enge ziektes moet googlen weet iedereen. Inmiddels ben ik er achter dat oud-klasgenoten googlen ook verschrikkelijk kan uitpakken. Wat ik heb ontdekt? Eén dame heeft zich inmiddels ontpopt als partijlid van de VVD. De ander heeft een succesvolle weblog, podcast en eboeken op haar naam staan. Weer anderen hebben het geschopt tot arts, bioloog of model, en er is zelfs eentje professioneel pokeraar. Wat heb ik dan in godsnaam bereikt, vraag ik mezelf af. Heb ik ergens een afslag gemist?

Wanneer ik de carrièrepaden van oud klasgenootjes google, merk ik dat er een beetje nerveus van wordt. Waarom eigenlijk? Is het jaloezie? Ik weet het niet zo goed. Ik heb zelf geen ambities model te worden of mijn geld te verdienen met pokeren. Ik zou daarentegen best wel een boek uitgebracht willen hebben, en arts of chirurg zijn klinkt ook best tof. Toch denk ik niet dat het persé die mijlpalen zijn die ik zou willen bereiken. Toen ik het hier met een vriend over had, gaf hij aan dat hij het gevoel wel herkende. Máár hij kon het zeggen, want.. en toen volgde er een lijstje zaken die hij niet bereikt had en ik wel. Als ik eens objectief naar mijn eigen leven kijk is er best en hoop om trots op te zijn. Ik heb een heerlijke baan waar ik blij van word, ik heb een partner waar ik lief en leed mee kan delen, fijne familie en vrienden die ik voor geen goud wil missen, ik voel me best wel gelukkig, ik heb vele hobby’s en interesses, en niet te vergeten twee katten die mijn leven elke dag een stukje leuker maken. Tja, het is inderdaad maar net met wie je jezelf vergelijkt.

Zit het hem daarin, dat ik mezelf vergelijk met anderen? Misschien niet in praktische zin, maar heb ik het idee dat anderen succesvoller zijn dan ik. Wat is succes hebben dan eigenlijk? Synoniemen voor succes hebben zijn bijvoorbeeld slagen en vooruit komen. Een ander woord dat in mijn opkomt is potentieel. Potentieel betekent beschikbaar vermogen of nog niet bestaand maar wel als mogelijkheid aanwezig. Ja, ik denk dat we ergens komen. Als ik van anderen hoor wat ze bereikt hebben, ga ik er stiekem een beetje vanuit dat ze hun potentieel optimaal benutten. Dat ze zijn waar ze willen zijn. Dat zij al wél bereikt hebben wat ze graag willen bereiken. En ik nog niet, dus.

Ik realiseer me nu twee dingen: 1) de aanname dat anderen al wel bereikt hebben wat ze willen bereiken is misschien niet helemaal (of helemaal niet) correct, en 2) ik heb blijkbaar het gevoel dat ik nog niet mijn ware potentieel heb bereikt. Dáár kunnen we wat mee! Ik besef me nu dat je aan de resultaten van anderen niet kunt zien of ze er tevreden mee zijn. Het zou zomaar pas het begin kunnen zijn van alles dat ze graag willen bereiken. Anderen zouden zomaar in dezelfde valkuil kunnen stappen als ze horen wat ik al heb bereikt, terwijl ik er voor mijn gevoel ook nog lang niet ben. Het is zeker niet zo dat ik niet gelukkig ben, dat ben ik wel. Ik denk alleen dat ik nog meer kan dan dat ik nu doe. Misschien wordt het tijd dat eens te gaan ontdekken!

Bt9TSxACYAAd-xr

Bron foto