Motorrijleshobbels

Ik ontdek zoveel over mezelf tijdens mijn motorrijlessen, dat ik soms even zou vergeten dat ik ook nog leer motorrijden. Leersituaties zijn uitstekende zelf-assessment momenten. Dat had ik me eigenlijk niet zo gerealiseerd toen ik eind april mijn eerste proefles afsprak. Vol goede moed en bergen enthousiasme wierp ik me in een leren pak op het 200 kilo wegende monster. Monsters ben ik wel gewend, ik moet minimaal drie keer per week een paard van 500 kilo in bedwang houden. Een van de grote verschillen is echter dat een paard toch redelijkerwijs zijn best doet overeind te blijven, een motor niet. I learned the hard way. Als je niet meer weet hoe vaak je hem hebt laten vallen is het ernstig (je weet wel, wanneer je niet meer weet hoeveel cocktails je op hebt en ‘veel’ je beste schatting is).

Dus ik liet hem vallen. Vaak. Daarnaast heb ik mijn instructeur bijna aangereden (dat hij nog leeft heeft hij volledig aan zijn eigen reactievermogen te danken) en heb ik eigenhandig gezorgd voor het afbreken van een voetpedaal. Ik heb letterlijk een keer gevraagd of ze het zouden zeggen wanneer ze vinden dat ik er gewoon mee moet stoppen omdat ik het niet in me heb. Ha, dieptepunt. En ik maar denken dat ik die onzekerheid de laatste jaren achter me had gelaten. Nope. Naast onzekerheid had ik ook enorm last van frustratie. Oefeningen die keer op keer gewoon niet willen lukken, oefeningen die ik zeker weten de vorige les wél kon maar ik nu met geen mogelijkheid voor elkaar kreeg, momenten waarop ik even de controle kwijt ben over de motor. Frustratie en onzekerheid horen bij het leren, maar ik heb gemerkt dat ik ze niet goed kan verdragen. Ik vond het bloed irritant.

IMG_3090Ze versterken elkaar, die onzekerheid en frustratie. Er waren lessen waar ik naartoe ging en mezelf afvroeg wat er nu weer mis zou gaan. Bij het eerste dingetje dat vervolgens niet lukte dacht ik ‘zie je wel, je kunt het niet’. Instructeurs riepen naar me voor de les ‘niet zo streng zijn voor jezelf’. Ja doei, ik moet het toch goed leren? Ik begon steeds meer tegen de lessen op te zien. Ik probeerde van alles om me beter te voelen, relativeren, letten op mijn ademhaling, doen alsof ik er veel zin in had en zelfverzekerd was. Anderen riepen dat het allemaal wel goed zou komen, het hoorde erbij enzo. Maar helaas hielp het niets. Ik was niet zozeer bang om te falen tegenover anderen, of bang om mijn rijbewijs niet te halen, maar bang dat ik mezelf teleur moest stellen. Dat ik tegen mezelf zou moeten zeggen, ‘sorry, maar geef het maar op’. En toen ik me dat besefte, had ik ineens door wat ik eraan zou kunnen doen. Natuurlijk, dat had me in eerdere situaties ook geholpen. Ik moest de lat gewoon wat lager leggen. In plaats van dat ik naar mijn lessen ging met het idee dat die ene oefening nu echt moest lukken, of dat ik hem vandaag echt niet mocht laten valen, besloot ik tevreden te zijn wanneer ik doorgezet had. Doorzetten, dat kan ik. Alles mag mislukken, als ik maar niet opgeef.

Nog steeds lukt niet alles, maar ik vind dat minder erg. Ik voel me rustiger, positiever en blijer op de motor. Daar deed ik het voor, want motorrijles ís erg leuk. Als ik terugkijk op mijn lessen, kan ik het allemaal wat beter in het perspectief plaatsen. Natuurlijk had ik hem een aantal keer laten vallen, maar er zijn ook dingen waar ik erg trots op ben. Ik heb met de motor over losse bandjes en balkjes gereden als oefening, ik ben de snelweg over geracet met 140, ik heb al rijdend met twee benen aan een kant gehangen zonder om te vallen en de precisiestop beheers ik perfect. Inmiddels heb ik al een hoop geleerd. Ik ben er nog niet, maar dat rijbewijs gaat er komen!

Books of May 2017

Mei was een beetje een gekke maand voor mij, wat lezen betreft. Ik nam in de afgelopen maand iets meer tijd om andere dingen te doen naast lezen, waardoor ik een stuk minder boeken uit heb gekregen. Niet erg, want eigenlijk alle boeken die ik in mei heb gelezen waren fantastisch.

Hierbij mijn meest inspirerende boeken van mei:

The Happiness Project – Gretchen Rubin
Nederlandse titel: Het Happiness project
Goodreads | Foto van Bol

1001004011311661In dit boekje volg je de persoonlijke zoektocht van Gretchen naar meer geluk. In het begin van het boek geeft ze aan dat ze eigenlijk alles heeft wat haar hartje begeert: een man, twee kinderen, een huis in New York, ze verdient haar geld met haar passie en heeft voldoende op de bank staan om zich er geen zorgen over te hoeven maken. Ze had gedacht dat dat voldoende was om gelukkig te zijn. Relatief gezien is ze dat ook, maar toch zijn nog genoeg momenten waarop ze bijvoorbeeld chagrijnig is, weinig energie heeft, ze niet zo van dingen geniet als dat ze graag zou willen, of dingen uitstelt die eigenlijk zouden moeten. Een jaar lang gaat ze aan de slag met haar eigen Happiness project om aan die kleine dingetjes te werken die haar gelukkiger kunnen maken.

Een vaste traditie is dat ik voor ik ga vliegen op Schiphol van mezelf een boek mag kopen in de boekwinkel, zodat ik hem tijdens mijn reis kan lezen. Eind april gingen we voor een paar daagjes naar Berlijn en kocht ik dit boekje. Hij stond al een hele lange tijd op mijn nog-te-lezen-lijstje, maar ik had geen betere tijd kunnen kiezen. Sowieso vind ik dat een boek vaak meer impact heeft als je het ergens anders leest dan thuis (misschien schrijf ik daar ooit nog een blogpost over). Dit boekje paste perfect bij de dagen in Berlijn. Tijdens haar happiness project komt een breed scala aan onderwerpen naar voren, die mij ook zeker aan het denken zette. Ik ontdekte dat je meer geluk/blijdschap niet alleen bereikt door meer positieve dingen aan je leven toe te voegen, maar ook de negatieve dingen weg te halen. Het klinkt zo logisch maar in de praktijk is dat nog best lastig. Ook benadrukt ze dat een omgeving van groei een belangrijk aspect van geluk is. Ik vond het een heerlijk boekje om vanaf een afstandje in Berlijn mijn eigen leven eens onder de loep te nemen en ik heb na afloop thuis wat gewoonten aangepakt.

The Martian – Andy Weir
Nederlandse Titel: Mars
Goodreads | Foto van Bol

9200000025353479Mark Watney is een van de eerste mensen die voet zet op Mars, maar de kans is groot dat hij er nooit meer levend af zal komen. Tijdens een vooruitstrevende Marsmissie worden Mark en zijn collega’s getroffen door een enorme zandstorm. Iedereen redt het op tijd naar de shuttle die hen weer terug naar aarde zal voeren, behalve Mark. Hij wordt geraakt door een antenne die zijn ruimtepak doorboort, zijn collega’s laten hem voor dood achter. Dat is hij niet, maar de dood ligt op de loer als een hongerige leeuw. Hoe maakt hij zijn collega’s duidelijk dat hij nog leeft zonder communicatiemiddelen? En hoe blijft hij in leven tot ze hem ontdekt hebben? Om dan nog niet na te denken over de tijd tot aan een mogelijke redding…

Zoals je tijdens een goede film op het puntje van je stoel zit, vond ik dit een echte page-turner. Het is een science fiction actie, met een goede dosis humor. Het boek draait vooral om Mark, van wie ik echt een beetje ben gaan houden. Zijn zelfspot en doorzettingsvermogen zijn fantastisch. De details lijken goed uitgewerkt, al ben ik geen chemicus/astronoom om het tot in de puntjes te beoordelen. Buiten dat het gewoon een heerlijk boek was, vond ik het ook interessant om te lezen hoever mensen kunnen gaan om te overleven, of om anderen te redden. Je vraagt je af wat de waarde is van een mensenleven. Moeten we alles op alles zetten om iemand te redden? Wanneer bereik je die grens? Mocht je niet zo’n boekenliefhebber zijn als ik, de gelijknamige film moet ook ontzettend goed zijn!

Yes, of course duct tape works in a near-vacuum. Duct tape works anywhere. Duct tape is magic and should be worshiped. – Andy Weir

Nightfilm – Marischa Pessl
Nederlandse Titel: Nachtfilm
GoodreadsBol

16123664_576980442492488_7388155046967377920_nIn deze mysterie-thriller volg je Scott McGrath die zijn hele leven al bezig gehouden wordt door de geheimzinnige man Stanislas Cordova. Cordova is een bekende filmregisseur. Zijn films hebben een cultstatus bereikt en Cordova zelf is een en al mysterie. Hij werkt op zijn eigen landgoed en het is al tientallen jaren geleden dat hij in het openbaar is verschenen. Er lijkt zelfs geen foto van hem te zijn. Scott McGrath heeft er geen goed gevoel bij. Wanneer de dochter van Cordova dood gevonden wordt, wordt er gedacht aan zelfmoord. Voor Scott is dit geen toeval meer, hij is er nu van overtuigd dat er meer aan de hand is en gaat op onderzoek uit.

Dit boek is meer dan een verhaal, het bevat ook foto’s, krantenartikelen en een echte website die gekoppeld is aan het boek. Daar houd ik wel van, het maakt het lezen tot een hele ervaring. Ik vond hem erg spannend, maar wat ik helemaal bijzonder knap vind is de manier waarop realiteit en illusie door elkaar gaan lopen. Dit is zo’n boek waarvoor je je in huis wilt opsluiten met voldoende lekkers, zodat je je zoektocht voor niets en niemand hoeft te onderbreken en je je kunt onderdompelen in de angstaanjagende, beklemmende en fascinerende wereld van Cordova.

It’s funny how the night that changes your life forever starts out like all the others. – Marischa Pessl

Over eerste gedachtes

Oke, dit had ik laatst. Ik las iets in een boek, en toen ik het las dacht ik ‘dit is precies wat ik bedoel! DIT!’ Herken je dat? Soms heb je dat wel eens, dat iemand anders de woorden gevonden heeft waar jij al zo lang naar opzoek was. Ik herkende me zo in het stukje, wat ook weer zo ontzettend met het leven te maken heeft, dat ik het hier wil delen.

Het komt uit het boekje ZIN Lust in je Leven door Schrijven van Greetje Couwenbergh en gaat over eerste gedachtes. Ze schrijft het volgende:

Eerste gedachte, beste gedachte. De eerste gedachte is een eerste snapshot van je wereld nog voordat je deze bedekt met projecties. Het is simpelweg het allereerste wat in je opkomt. Eerste gedachtes zijn vers, origineel, haast fysiek. Ze leven. Eerste gedachtes zijn niet exotisch of zeldzaam. Het zijn de plotselinge heldere momenten waarvan je er iedere dag wel een paar hebt. Je herkent ze aan hun ‘ja’-gevoel. Eerste gedachtes zijn net zoals verliefd zijn de waarheid horen of een baksteen op je hoofd krijgen: niet te missen. Zó is het. Je kunt er je tanden in zetten. Eerste gedachtes zijn er constant, ze zijn moeiteloos en niet te fabriceren. Het zijn je originele ideeën, je intuïtie, je wildste kant, voordat deze is platgeslagen en uitgekauwd door tweede of derde gedachtes.

We censureren onszelf vaak. Als we een spannende eerste gedachte hebben, volgen daarna vaak gedachtes die de eerste relativeren, goed praten, verantwoorden of wegstoppen. Couwenbergh geeft het volgende voorbeeld:

Zo zit ik nu in de Coffee Company aan een soja latte naast een roodharige jongedame op pumps en de eerste gedachte die door mijn hoofd schiet is: ik wil haar boek zijn. Een tweede en derde gedachte die daar direct op volgen zijn anders: ik ben benieuwd wat ze aan het lezen is, of: oh god, wat wil ik van haar?

Of het nu eerste, tweede of derde gedachtes zijn, ze zijn allemaal van jou en allemaal waar. Maar waar het leven, de spanning, in zit is die eerste gedachte. Daar gebeurt het, daar leer je jezelf mee kennen. Veel ideeën voor blogpost die ik schrijf komen voort uit deze eerste gedachtes. Waarin eerste gedachtes een belangrijke rol spelen is poëzie. Eerste gedachtes kunnen onhandig en ongepast zijn, of niet wenselijk of haalbaar. Je hebt een beetje moed nodig om ze op te schrijven of uit te spreken. Maar ze vormen daardoor ook een heerlijk gespreksonderwerp, ze brengen mensen in beweging, ze wekken gevoelens op en spreken tot de verbeelding.

Durf jij het aan die eerste gedachte eens naar de voorgrond te schuiven zonder hem te censureren? Wat zou er dan gebeuren?

17125985_1053148038163216_5445871540367261696_n

Briefgeheimen

Dit boek ontdekte ik per toeval toen ik een lange tijd geleden aan het rondneuzen was in Donner Rotterdam. Het was gewoon een willekeurig boek dat ik van de plank pakte om eens door te bladeren. Zowel ‘brieven’ als ‘geheimen’ zijn twee woorden die direct mijn aandacht trekken. Toen ik zag waar het boek echt over ging, was ik verkocht.

Briefgeheimen bevat een verzameling ingezonden brieven en kaarten, waarop mensen hun grote of kleine geheimen blootgeven. Mooie, schokkende en ontroerende geheimen. Geheimen die mensen geheim willen houden, maar ook kwijt willen. Geheimen die zo persoonlijk zijn, dat ze tegelijkertijd ook heel herkenbaar zijn. Fascinerend.

In een boek over provocatief coachen las ik over de schijnbare tegenstelling tussen iets wat ontzettend privé is, maar eigenlijk ook algemeen. Dingen die ons écht raken, berusten op universele gevoelens zoals afwijzing, afgunst en afschuw. Hoewel we allemaal onze eigen geheimen hebben, is het mooi om te weten dat we allemaal in de kern snappen hoe het voelt. Ik vind dit boek een prachtig initiatief. Mocht je nog een ‘koffietafelboek’ zoeken, dit is zeker een gespreksstarter!

Ben ik mislukt?

Dat je geen symptomen van enge ziektes moet googlen weet iedereen. Inmiddels ben ik er achter dat oud-klasgenoten googlen ook verschrikkelijk kan uitpakken. Wat ik heb ontdekt? Eén dame heeft zich inmiddels ontpopt als partijlid van de VVD. De ander heeft een succesvolle weblog, podcast en eboeken op haar naam staan. Weer anderen hebben het geschopt tot arts, bioloog of model, en er is zelfs eentje professioneel pokeraar. Wat heb ik dan in godsnaam bereikt, vraag ik mezelf af. Heb ik ergens een afslag gemist?

Wanneer ik de carrièrepaden van oud klasgenootjes google, merk ik dat er een beetje nerveus van wordt. Waarom eigenlijk? Is het jaloezie? Ik weet het niet zo goed. Ik heb zelf geen ambities model te worden of mijn geld te verdienen met pokeren. Ik zou daarentegen best wel een boek uitgebracht willen hebben, en arts of chirurg zijn klinkt ook best tof. Toch denk ik niet dat het persé die mijlpalen zijn die ik zou willen bereiken. Toen ik het hier met een vriend over had, gaf hij aan dat hij het gevoel wel herkende. Máár hij kon het zeggen, want.. en toen volgde er een lijstje zaken die hij niet bereikt had en ik wel. Als ik eens objectief naar mijn eigen leven kijk is er best en hoop om trots op te zijn. Ik heb een heerlijke baan waar ik blij van word, ik heb een partner waar ik lief en leed mee kan delen, fijne familie en vrienden die ik voor geen goud wil missen, ik voel me best wel gelukkig, ik heb vele hobby’s en interesses, en niet te vergeten twee katten die mijn leven elke dag een stukje leuker maken. Tja, het is inderdaad maar net met wie je jezelf vergelijkt.

Zit het hem daarin, dat ik mezelf vergelijk met anderen? Misschien niet in praktische zin, maar heb ik het idee dat anderen succesvoller zijn dan ik. Wat is succes hebben dan eigenlijk? Synoniemen voor succes hebben zijn bijvoorbeeld slagen en vooruit komen. Een ander woord dat in mijn opkomt is potentieel. Potentieel betekent beschikbaar vermogen of nog niet bestaand maar wel als mogelijkheid aanwezig. Ja, ik denk dat we ergens komen. Als ik van anderen hoor wat ze bereikt hebben, ga ik er stiekem een beetje vanuit dat ze hun potentieel optimaal benutten. Dat ze zijn waar ze willen zijn. Dat zij al wél bereikt hebben wat ze graag willen bereiken. En ik nog niet, dus.

Ik realiseer me nu twee dingen: 1) de aanname dat anderen al wel bereikt hebben wat ze willen bereiken is misschien niet helemaal (of helemaal niet) correct, en 2) ik heb blijkbaar het gevoel dat ik nog niet mijn ware potentieel heb bereikt. Dáár kunnen we wat mee! Ik besef me nu dat je aan de resultaten van anderen niet kunt zien of ze er tevreden mee zijn. Het zou zomaar pas het begin kunnen zijn van alles dat ze graag willen bereiken. Anderen zouden zomaar in dezelfde valkuil kunnen stappen als ze horen wat ik al heb bereikt, terwijl ik er voor mijn gevoel ook nog lang niet ben. Het is zeker niet zo dat ik niet gelukkig ben, dat ben ik wel. Ik denk alleen dat ik nog meer kan dan dat ik nu doe. Misschien wordt het tijd dat eens te gaan ontdekken!

Bt9TSxACYAAd-xr

Bron foto

 

Books of April 2017

Ik houd op Goodreads bij wat ik lees, waarbij ik de boeken die ik heb gelezen achteraf altijd een ster-waardering geef. Ik merk regelmatig dat ik het lastig vind om een boek te beoordelen wanneer ik hem net uit heb. Vaak merk ik pas een tijdje later hoeveel impact een boek heeft (gehad). Een goede graadmeter of een boek inspirerend was voor mij, is of ik er achteraf veel aan blijf denken of over praat met anderen. Deze boeken die ik in april heb uitgelezen zitten nog steeds regelmatig in mijn hoofd…

Hierbij mijn meest inspirerende boeken van april:

Fragile Lives: A Heart Surgeon’s Stories of Life and Death on the Operation Table – Stephen Westaby
Niet in het Nederlands verschenen.
Goodreads | Foto van Bol

Fragile_Lives_jacketFragile Lives is een memoir van een bekende Britse hartchirurg Stephen Westaby. In zijn boek beschrijft hij het verloop van zijn carrière, waarbij de dood altijd over zijn schouder meekijkt. Het hart is een bijzonder orgaan, waar we over het algemeen niet zonder kunnen (al heeft Westaby innovatieve operaties geleid waarbij patiënten jaren overleven met een kunstmatig hart). In zijn boek schrijft hij over de gevallen die hem het meest zijn bijgebleven en het meest voor hem betekend hebben.

Tijdens het lezen van dit boek had ik soms het idee dat ik naast Westaby aan de operatietafel stond. Zijn verhalen zijn emotioneel, schokkend en wonderlijk. Hoe hij op het laatste moment toch de juiste keuze maakt waardoor hij iemand zijn leven red. Of hoe het kan dat alles goed lijkt te gaan, maar iemand het toch niet haalt. Als mens zijn we kwetsbaar. Toch is het me ook bij gebleven hoeveel ons hart kan hebben. Het kan temperatuurverschillen, stilstand, elektrische schokken en enorme inspanning doorstaan. Wat een bijzonder lichaam hebben we toch.

Sleeping Giants – Sylvain Neuvel
Nederlandse Titel: Slapende Reuzen (verschijnt in mei 2017)
Goodreads | Foto van Bol

9200000049646286

Als klein meisje valt Rose tijdens een fietstochtje naar beneden door een groot gat in de aarde. Wanneer ze wakker wordt ontdekt ze dat ze op een enorme hand terecht is gekomen. Jaren later, wanneer ze een opgeleide natuurkundige is, laaien alle vragen rondom dit mysterie weer op. Hoe komt die hand daar? Van welk materiaal is het gemaakt? En waar hoort die hand aan vast? Van de ene puzzel stuitten ze op de volgende. Sleeping Giants is een sciencefiction verhaal waarin je Rose haar zoektocht volgt aan de hand van gespreksverslagen en persoonlijke logs.

Vroeger wist ik niet wat ik met SciFi verhalen aanmoest. Ik geloofde niet dat dat soort dingen echt konden gebeuren, waardoor ik ze ook niet wilde lezen. Tegenwoordig vind ik ze steeds leuker, omdat ze de lezer wel confronteren met vragen die voor de mensheid van groot belang zijn. Wat is dood? En wat maakt jou jou? Wanneer doe je iets in het algemeen belang van de hele wereldbevolking en wanneer breng je de mensheid juist in gevaar? Ik vond dit een bijzonder interessant boek dat even weer de nietigheid van ons menselijk bestaan benadrukt. Als het je bevalt, het tweede deel Waking Gods is ook al uit.

My Not So Perfect Life – Sophie Kinsella
Nederlandse Titel: Mijn niet zo perfecte leven
Goodreads | Foto van Bol

9200000060559887Sophie Kinsella, eigenlijk Madeleine Wickham, ken je misschien van de Shopaholic serie. In My Not So Perfect Life volg je Katie die een baan heeft in Londen bij een marketingbureau. Ze heeft het perfecte leven, tenminste zo lijkt het wanneer je haar Instagram feed bekijkt. De realiteit is een klein beetje anders. Op een gegeven moment gaat het een na het ander mis, en grijpt ze de kans haar degene terug te pakken die haar (en anderen) zoveel leed bezorgd heeft.

Dit boek gaat vooral over dat schijn kan bedriegen. Vanaf een afstand lijkt het misschien alsof iemand alles heeft wat zijn hartje begeert, maar zodra je dichterbij gaat kijken blijkt de werkelijkheid heel anders in elkaar te zitten. Ook ik merk dat ik daar soms intrap, waardoor dit boek een mooie eyeopener was. Daarnaast werd ik onwijs enthousiast van het ontwerpen en creëren van een merk, dat in dit boek een rol speelt. Ik was daar eigenlijk een beetje verrast over, want dat is iets waar ik eigenlijk nooit mee bezig ben geweest. Een mooie ontdekking waar ik wellicht in de toekomst nog wat mee kan.

De onmogelijke kunst van het vergeten

We doen allemaal onze stinkende best om van alles te onthouden. In de boekhandel staan schappen vol boeken over het trainen van je geheugen. Op internet vindt je spelletjes, trucjes en hulpmiddelen die maken dat je nog meer informatie kunt opslaan in je brein en die ook weer zonder moeite terug kunt halen. Er zijn talloze psychologische modellen die aangeven op welke manier je de beste resultaten kunt boeken. Zelfs Omroep Max draagt zijn steentje bij door de geest van de oudere Nederlander scherp te houden met zijn ‘geheugentrainer’. Onthouden is hip (of handig meestal).

Soms wil ik dingen helemaal niet onthouden. Raar? Ik leg het uit.

10853113_202982509872072_1075725116_nIk kan me nog herinneren dat ik vroeger een keer bedacht had dat ik mezelf misschien wel kon verrassen. Ik pakte allerlei spulletjes die ik leuk vond, maar prima even kon missen, in met inpakpapier. Vervolgens verstopte ik die voor mezelf op een plek waar ik ze niet zou zien, achter wat stapels kleding in mijn kleding kast. Ik hoopte dan, dat ik die pakjes veel later zou kunnen uitpakken waarbij het zou voelen alsof ik kadotjes kreeg. Helaas, maar zo werkte het dus niet. Het lukte me maar niet te vergeten dat er pakjes op me lagen te wachten en meestal kon ik me ook gewoon herinneren wat ik erin gestopt had. Wanneer ik dan uiteindelijk ervoor koos ze uit te pakken, was een ‘oja’ momentje het enige wat ik voelde. Geen uitermate nieuwsgierigheid, geen blijde verrassing. 

Jezelf een kado geven is verdomd lastig. Als het me wel was gelukt de pakjes en hun inhoud totaal te vergeten, was ik er vast een stuk blijer mee geweest. Bovendien had het me een interessant mysterie opgeleverd; hoe waren die pakjes daar dan gekomen? Tegenwoordig probeer ik mezelf niet meer te verrassen met kado’s, ik heb zelfs een beetje last van verrassingsfrustratie wanneer anderen dat doen. Gelukkig zijn er een hoop andere manieren waarop ik mezelf blij kan maken. Toch liep ik er pas weer tegenaan dat het best balen is dat vergeten zo ingewikkeld is. Er zijn natuurlijk methoden die zich richten op het therapeutisch vergeten van herinneringen, bijvoorbeeld als het gaat over trauma’s. Voor de duidelijkheid, die situaties zijn niet te vergelijken met waar ik vandaag over schrijf. In mijn geval zou vergeten een luxe zijn, geen noodzaak of levensbelang.

Herken je dat, dat iemand je iets vertelt wat heel je wereld op zijn kop zet. Of in ieder geval het beeld dat je had van die persoon. Bijvoorbeeld dat iemand ineens zwanger blijkt te zijn, of zijn baan kwijt is, of een jarenlange relatie wil verbreken. Iets wat verder nog niemand weet. Of je dat dan even voor jezelf wilt houden. Goh, prima joh. Doen we even. Nee dus. Je probeert ontzettend je best te doen alsof je het niet weet en dat kan erg ingewikkeld worden. Als je dan met anderen bent die de persoon in kwestie ook kennen, maar nog van niets weten, mag je geen woordje verkeerd zeggen. En in het geval het later uitkomt, wordt er misschien nog wel van je verwacht dat je net zo verrast bent als de rest. Laatst kwam ik in zo’n situatie, die ik nu dus het liefst wil vergeten. Maar hoe dan?

Hoe meer moeite je in het onthouden stopt, hoe beter het je lukt. Met vergeten is het precies andersom. Hoe harder ik mijn best doe, hoe beter ik het me kan herinneren. Als ik het belangrijk vindt om het onbelangrijk te vinden, denk ik er alleen maar vaker aan. Dat schiet niet op. Als ik google op hoe ik dingen moet vergeten, gaat de meerderheid van de resultaten alsnog over NIET vergeten. Zucht. De enige methoden die misschien kunnen werken zijn hypnose (ben ik een fel tegenstander van), dronkenschap (voorstander uiteraard, maar dat helpt niet meer met een herinnering van langer geleden of slechts tijdens de periode van dronkenschap) of hersenletsel (liever even niet). Dus mijn conclusie luidt, hoe triest ook, dat dit vergeten voor mij onmogelijk is. En als het niet te behandelen is, is er altijd nog één optie over: accepteren.

diversen-vergeetmenietjesBron foto

 

Boeken: perfect of persoonlijk?

Ik had niet gedacht dat ik hier ooit iets over zou kunnen schrijven, omdat ik er zeker van was dat ik het nóóit zou doen: schrijven in boeken.

Boeken horen naar mijn idee in perfecte staat bewaard te worden, zonder ezelsoren en gescheurde kaften. Wanneer ik in een boekwinkel een boek uitzoek, keer ik gerust de gehele stapel om om het best uitziende exemplaar te scoren. Boeken uitlenen doe ik eigenlijk niet, want ik ben veel te bang dat ik hem beschadigd weer terugkrijg. Als ik een boek ergens mee naartoe neem, pak ik hem goed in om te zorgen dat hij netjes blijft. Wanneer mensen naar mijn boek wijzen krijg ik al kriebels… ja, neurotisch, ik weet het. Zelfs in mijn studietijd schreef ik niet in mijn boeken. Ik stond liever een half uur in de rij voor de kopieermachine om me uiteindelijk met markeerstift veilig te kunnen uitleven op de kopietjes.

Waarom dan ineens in boeken schrijven? Doe normaal! Ik stuitte volledig per ongeluk op een YouTube filmpje van iemand die vertelde over het maken van notities in boeken. Ik had vaker filmpjes voorbij zien komen over het plakken van post-its en tabs, blackout poetry en het beschilderen van boeken en kaften. Leuk, maar niet voor mij, dacht ik. Nu weet ik niet eens meer precies welk filmpje het was dat uiteindelijk mijn leven heeft veranderd, maar er was een opmerking die een enorme impact op me maakte: “Er bestaan misschien wel tien- of honderdduizend exemplaren van dat boek, dus waarom zou je dan dat ene exemplaar dat van jou is, niet écht van jou maken?”BookAnnotationsIk herhaalde het een paar keer in mijn hoofd en hoe vaker ik er aan dacht, hoe enthousiaster ik werd. Ik zocht meer filmpjes van mensen die schrijven in hun boeken, waardoor ik ontdekte dat ze eigenijk allemaal fanatiek aanhanger waren geweest van het behouden van hun boeken in perfecte staat. Goh, zou er zelfs voor mij nog hoop zijn? Ze vertelden dat het onderstrepen en schrijven in boeken ervoor zorgt dat je de inhoud veel beter verwerkt en onthoudt. Logisch! Jouw aantekeningen en notities zijn ook leuk om te lezen wanneer je het boek later herleest, of uitleent aan iemand anders. Er was iemand die aangaf dit de perfecte nalatenschap aan haar kinderen of kleinkinderen te vinden, want wat is nu leuker dan te weten wat je oma bezig hield door haar aantekeningen in een boek te ontdekken.

18162068_118605752037570_7908579571413286912_nOp dit moment ben ik bezig in The Happiness Project van Gretchen Rubin, gewapend met een pen. Ik merk dat ik nóg meer geniet van het lezen op deze manier. Het is een simpele paperback, dus ik maak me weinig zorgen over hoe die eruit ziet. Ik streep er op los. Ik merk dat ik beter onthoud wat ik lees en gemakkelijker ‘die ene zin’ kan vinden wanneer ik die later nog even terug wil lezen. Ook voelt het heel erg van mezelf. Dit is mijn boek en ik mag ermee doen wat ik wil. Heerlijk.

Ik ben nog niet helemaal genezen: ik wil nog steeds graag het mooiste exemplaar van de stapel, ik doe nog steeds mijn best ze netjes te houden en er zijn boeken waarin ik absoluut niet wil schrijven. Toch ben ik best een beetje trots op deze nieuwe ontdekking, want ik word er enorm blij van!

Bron foto’s: 1, 2, 3.

Books of March 2017

Ja, dit is dus de post waarin ik schrijf over mijn meest inspirerende boeken van maart. Ik zou er van mezelf heel braaf drie moeten kiezen, net zoals ik de afgelopen maanden heb gedaan. Drie zijn er precies genoeg om wat variatie te hebben maar niet zoveel dat je je tijd beter kunt besteden aan het lezen van een boek in plaats van aan deze blogpost (of misschien wel, dat neem ik je dan ook niet kwalijk). Afgelopen maand heb ik zoveel bijzondere boeken gelezen, die allemaal op hun eigen manier een belangrijke boodschap hadden… hoe kan ik daar nu drie uit kiezen? Ik denk dus dat ik voor een keer een uitzondering moet maken. Voel je vooral niet bezwaard om na de derde te stoppen met lezen, mensen zijn nu eenmaal gewoontedieren. Bovendien heeft de vierde een beetje een beangstigende titel…

Hierbij mijn meest inspirerende boeken van maart:

The Night Circus – Erin Morgenstern
Nederlandse Titel: Het Nachtcircus
Goodreads | Foto van Bol

9200000001973314Het nachtcircus verschijnt plotseling, ineens staat het er. Overdag lijkt het verlaten, tegen zonsondergang begint er zich een rij te vormen voor de ingang en zodra de zon eenmaal onder is bevindt je je in een wereld van ongekende grandeur. Elke zwart-wit gestreepte tent verbergt zijn eigen geheimen: er zijn acrobaten die zonder vangnet hun kunsten vertonen, er is een tent waarin je door weelderige ijstuinen wandelt en er is een illusionist die kunsten vertoont die je verbeelding te boven gaan. Waar het circus voor bezoekers vooral een magische wereld is, is het voor Marco en Celia het strijdtoneel waarin ze een eeuwenoude vete tussen hun mentoren moeten uitvechten.

Dit boek haalde me terug naar de magie die ik voelde toen ik Harry Potter voor het eerst las. Doordat het prachtig omschreven is, heb je regelmatig het gevoel dat je er zelf bent. Dat je onderdeel bent van die magisch onbekende wereld. In mijn hoofd ontwierp ik tenten met dingen die ik altijd al eens mee had willen maken. Een tent was mijn absolute favoriet; de geurenbibliotheek. Al zo vaak heb ik daar over gedroomd, dat je situaties, plaatsen en momenten kunt vangen in geuren. En dat je dan een flesje open kunt trekken om te ruiken zodat dat je je weer even waant op die plek.

There may be decisions to make, and surprises in store. Life takes us to unexpected places sometimes. The future is never set in stone, remember that. – A fortune teller in The Night Circus

Salt to the Sea – Ruta Sepetys
Nederlandse Titel: Zout van de Zee
Goodreads | Bol

17587384_185573921950974_2563997297054580736_nDit boek speelt zich af wanneer het einde van de tweede wereldoorlog nadert. In Pruisen, een regio tussen Duitsland en Litouwen die zo vaak van eigenaar is gewisseld dat ik de tel kwijt ben, zochten duizenden vluchtelingen de mogelijkheid over het water Duitsland in te komen. In Salt to the Sea volg je een groepje jongeren die hun afkomst opzij zetten om elkaar en zichzelf te helpen overleven. Hun enige hoop is het bereiken van een schip dat ze naar Duitsland zal brengen. Wat ze niet weten is dat dat schip daar nooit aan zal komen, het ligt tot op heden op de bodem van de Oostzee. Hoewel het boek historische fictie is, zijn de gebeurtenissen wel degelijk echt gebeurd. Het schip, de Wilhelm Gustloff, werd op 30 januari 1945 getorpedeerd door een Russische onderzeeër. Deze gebeurtenis lijkt bijna vergeten, terwijl er naar schatting bijna 6 keer zoveel slachtoffers zijn gevallen als bij de ramp met de Titanic.

Ik lees vrij regelmatig historische fictie, waarvan een groot deel gaat over de tweede wereldoorlog. Dit was echter een boek dat gebeurtenissen beschreef waarover ik nog niet eerder had gelezen. Ik vond het bijzonder indrukwekkend daar meer over te weten te komen. Daarnaast doet Ruta Sepetys iets met woorden waardoor je het niet leest maar beleefd. Ik zat regelmatig met een brok in mijn keel of was tot tranen geroerd. Het voelde alsof ik er bij was, alsof ik samen met die jongeren een strijdt voorde op leven en dood. Een strijdt waarbij je onvoorstelbaar veel geluk moet hebben om te overleven en waarbij je machteloos moet toekijken hoe het ongeluk anderen verslindt. Niemand zou dit mee moeten maken. Het breekt mijn hart dat dit tot op de dag van vandaag nog steeds gebeurd…

De Zevensprong – Tonke Dragt
Goodreads | Foto van Bol

1001004002100827Geheimen, profetieën, samenzweerders en schatten. Je volgt Frans van der Steg, leerkracht op de basisschool, in zijn zoektocht naar de oplossing van een eeuwenoude profetie. Al tijden vertelt hij zijn klas grote verhalen over zijn verzonnen alter ego Frans de Rode. Wanneer er op een stormachtige avond een brief op zijn deurmat verschijnt, twijfelt hij of er een nieuw avontuur op hem zit te wachten of dat de kinderen een grap met hem uithalen.

De Zevensprong is een kinderboek, en was een van mijn favorieten toen ik nog jong was (ik ben nog steeds hartstikke jong, maar je snapt wat ik bedoel). Ik had iets met ‘zeven’, maar na dit boek was het mijn lievelingsgetal. Het zou mij zeker te weten leiden naar mijn eigen mysterie. Het boek zat vol geheime boodschappen en puzzels. Iets wat me nog steeds trekt in boeken. Ik vond het bijzonder mooi dat dit boek ook de volwassen mij nog aansprak. Soms kun je iets geweldig vinden als kind en vraag je je later af waarom. Tonke Dragt weet diepte in het boek te brengen die ook volwassenen nog steeds aanspreekt. Ik vond het genieten om dit boek nogmaals te lezen.

1001004010969935Er is geen Vrouw die Deugt – Arthur Schopenhauer
Oorspronkelijke titel: Parerga und Paralipomena (Duits)
Goodreads | Foto van Bol

Er is geen Vrouw die Deugt is een verzameling essays geschreven door de Duitse filosoof Arthur Schopenhauer. Bij het lezen van de titel was ik uiteraard pertinent tegen dit boek. Er zijn een hele hoop vrouwen die niet deugen, maar je moet niet overdrijven. Op aandringen van mijn oom heb ik er toch mijn tanden in gezet, en ik heb er zeker geen spijt van. De eerste twee essays gaan over vrouwen, maar daarna schrijft Schopenhauer nog veel meer interessants. Onderwerpen als verveling, waarnemen, godsdienst en zingeving komen aan bod. De teksten zijn pittig, het is duidelijk geen romannetje. Het is een boek dat je beetje bij beetje moet lezen, steeds een essay waarbij je de tijd neemt om er over na te denken.

Op de middelbare school heb ik een of twee jaar Filosofie gevolgd. Ik vond het een heerlijk vak, maar zodra het eenmaal klaar was heb ik er weinig meer mee gedaan. Door het lezen van deze verzameling filosofische werken ontdekte ik dat ik hier meer van wil. Ik kan me goed voorstellen dat mensen er niets mee hebben, maar voor mij voelt het denken over denken zo logisch dat ik me er thuis bij voel. Het liefst wilde ik passages onderstrepen en er aantekeningen bij maken, maar gezien ik dit boek geleend had heb ik me ingehouden. Ik ga hem zeker zelf aanschaffen. Het bied ruimschoots gedachtenvoer en discussieonderwerpen voor de vrijdagmiddagborrel.

Deathnote – Tsugumi Ohba & Takeshi Obata
Goodreads | Bol

18160828_152301571970490_6104991248974610432_nIk besloot een poos geleden dat ik misschien weer eens een stripboek moest proberen. Verder dan de Donald Duck en Suske en Wiske was ik nooit gekomen. Stripboeken had ik een beetje aan de kant geschoven, ik vond ze kinderachtig en ik had ze veel te snel uit. Toch hoorde ik er steeds weer mensen over praten, dus besloot ik dat het tijd was nog een poging te wagen. Ik kocht een stripboek en een manga (Japanse strip die je van rechts naar links leest) en de manga Deathnote was een duidelijke hit. Light Yagami is een student in Tokio die zijn leven uitstekend op de rit heeft. Dat verandert echter compleet zodra hij een deathnote vindt. Dit is een notitieboek dat door een verveelde Shinigami god op aarde is achter gelaten om wat chaos te creëren. Wanneer er een naam in dit notitieboek wordt geschreven, zal die persoon overlijden. Dit geeft Light de mogelijkheid om de wereld te verlossen van al zijn kwaad. Criminelen vallen bij bosjes dood neer, wat eerder een klopjacht tot gevolg heeft dan de roem waar Light op hoopte.

Wat is goed en kwaad? Wanneer verdiend iemand het om te sterven? Mag je beslissen over andermans leven? Deze ethische discussies voeren we al een mensheid lang en ze blijven even actueel. Terwijl ik dit boek aan het lezen was, vroeg een vriend mij wat ik zou doen als ik een deathnote zou vinden. Zou ik de drang hebben de wereld te verbeteren? Of zou ik het boekje verstoppen en nooit meer aanraken? Of zou ik misschien gebruiken om persoonlijke vetes uit te vechten. Ik ben blij dat ik niet kan en hoef te kiezen voor (of tegen) het leven van mensen om me heen. Ik zou veel te bang zijn verkeerde keuzes te maken. Toch blijft het in mijn gedachten, wat zou ik doen en wat drijft mij dan? Deathnote heeft ervoor gezorgd dat ik mijn mening over strips en mangas heb aangepast: dit was zeker niet mijn laatste.

Sleeping beauties

Slapen is vaak maar een saaie bezigheid, meestal weet je er de volgende dag niet zo heel veel meer van (tenzij je natuurlijk fantastische dromen hebt). Gelukkig kun je in bed nog allerlei andere dingen doen om het wat op te leuken. Maar je zou natuurlijk ook een ander bed kunnen kiezen. Op een andere plek. Waarom zou je niet gaan slapen op een van de meest bijzondere plekken in Nederland?

Ik heb het web afgestruind naar sleeping beauties, de meest indrukwekkende, aparte of mooie plekken om te slapen…

1. Slapen tussen de mussen (of uilen): Boomhut de Uilenspiegel (Easterein, Friesland)

Schermafbeelding 2017-03-12 om 19.02.32Als kind wil iedereen in een boomhut slapen. Ik heb daar als volwassene nog steeds een beetje last van. Na wat rondkijken vond ik in eerste instantie ‘boomhutten’ waarmee houten huisjes bedoeld werden die op palen staan. Een echte boomhut moet in een boom zitten, vind ik. Boomhut de Uilenspiegel voldoet wel aan mijn eisen. Het is een knus houten hutje voor twee personen, in de kruin van een boom. Op het balkon ben je omgeven door groen, vogels en rust. Het lijkt me heerlijk om daar een nachtje door te brengen.

Info en bron foto

2. Het kleinste hotel ter wereld: Grand Hotel de Kromme Raake (Eenrum, Groningen)

9c4acb7e-4d83-4a35-a46c-1c557a2bf382Wie had dat gedacht? Het kleinste hotel ter wereld staat gewoon in Nederland! Het Grand (haha) Hotel beschikt over precies 1 kamer. Je slaapt in een heuse bedstee en je hoeft je alleen maar om te draaien om uit de minibar een fles wijn te pakken. Niet alles is mini: er schijnt dan wel weer een enorm tweepersoons ligbad te zijn. De inrichting geeft je het gevoel dat je bij oma op bezoek bent, maar voor een nachtje moet het kunnen toch?

Info | Bron foto

3. De duurste overnachting in Nederland: De Imperial Suite in het Okura Hotel (Amsterdam, Noord-Holland)

0b8581f1_9e93_4414_bf84_cba1ef72d487Mocht je nog twaalf en een half duizend euro hebben liggen en geen idee hebben waar je het aan uit moet geven, dan is dit wel een buitenkansje. Wat duur? Je hebt wel 485 m2, een privé-bioscoop, technogym fitnessapparaat, 24-uurs roomserivce, twee badkamers, totale privacy (met hoofdletters), een spelcomputer en twee enorme bedden tot je beschikking. Je moet er wat voor over hebben. Ik moet zeggen dat ik het niet eens de mooiste hotelkamer vind die ik ben tegengekomen, maar het moet een hele ervaring zijn om zoveel geld te moeten betalen voor een nachtje. Eigenlijk zonde om dan te gaan slapen.

Info | Bron foto

4. Indrukwekkende loft als slaapplaats: The Loft in A’DAM Toren (Amsterdam, Noord-Holland)

ADAM01Oke, wauw. Gewoon wauw. Deze ruimte is bijna net zo verbluffend duur als nummer 3, maar vele malen mooier vind ik. De Loft beslaat de 16e en 17e verdieping van de A’DAM Toren in Amsterdam. Alles wat je je kunt bedenken is er. Ik vind de hoogte van de ruimtes prachtig, evenals de kale betonnen muren, een bad middenin de kamer, kunst over gehele muren en leren banken. Teveel om op te noemen. Boven alles moet het uitzicht vast adembenemend zijn. Ik zie mezelf al zitten, nippend van een glas champagne, terwijl de wereld donker wordt en de stad als een lichtzee aan mijn voeten ligt.

Info | Bron foto

5. Je eigen vliegtuig voor een nacht: Vliegtuigsuite (Teuge, Gelderland)

vliegtuigsuiteNormaal gesproken heb je geluk als je in het vliegtuig een uurtje slaap mee kunt pikken, want met je knieën in je nek lig je niet zo ontspannen. In deze suite moet dat toch vast wel lukken. Je slaapt in een omgebouwde Russische Ilyushin 18, modern ingericht met bubbelbad en infrarood sauna. Voorin is de cockpit behouden gebleven. Is leuk als je stiekem pilotenfantasieën hebt. Ik zou daar zeker wel een nachtje willen slapen en het bubbelbad willen testen. Dan kan ik bubbelend vliegtuigspotten.

Info | Bron foto

6. In jaren 70 stijl de nacht doorbrengen: Retroweekend in een Volkswagenbusje (Twente, Overijssel)

en route!

Ik ben wel eens een beetje jaloers op mensen die hun Volkswagen bus omgebouwd hebben naar een camper. Met een Peugeot 107 is het wat lastig. De oplossing is een VWbus huren voor een weekend. Je hebt een retro bus, een bed en een keukentje. Wat heb je nog meer nodig? Oja, er wordt ook gezorgd voor jaren 70 muziek en een volle koelkast. Op deze manier kun je in stijl toeren door de Achterhoek en Twente. Dat lijkt me best tof om een keer te doen.

Info en bron foto

7. Historisch droomhuis: 17e Eeuws monumentaal pand aan de Zwaanstraat (Den Burg, Texel)

fda0b236_originalWaarom een kamer huren als je een heel huis kunt krijgen? En niet zomaar één, wat een plaatje is dit! Stenen vloeren, houten balken, ornamenten aan het plafond, houtkachels, 17e eeuwse meubels en details. De boekenkast is helemaal liefde op het eerste gezicht. Ik zou hier met alle liefde een nachtje doorbrengen.

Info en bron foto

8. Slapen onder de grond: Hobbitwoning (Castricum – Noord-Holland)

hobbitwoningDit is best wel sprookjesachtig. Blijkbaar hoef je niet naar Nieuw-Zeeland om in een hobbitwoning te overnachten. Het is een klein, knus huisje half verstopt onder een heuvel. Ik vraag me af of je het merkt dat je onder de grond ligt? Zouden de geluiden verder weg klinken? Het voelt een beetje als kamperen, maar dan iets luxer. Je hebt zelfs je eigen badkamertje!

Info en bron foto

9. Een nachtje vuurtorenwachter spelen: Vuurtoren (Harlingen, Friesland)

Vuurtoren_Harlingen_5-491x381Ik heb wel een beetje een fascinatie voor vuurtorens. Ze komen regelmatig terug in verhalen, alsof ze van alles meemaken. In deze vuurtoren kun je slapen, waardoor ik hem extra fascinerend vind. Door de hoge ronde vorm van de toren is de inrichting ook wat apart. De ruimtes hebben ramen aan alle kanten, waardoor je vast een prachtig zicht heb op de zonsondergang. Wat mij dan wel weer op valt, is dat er geen gordijnen voor de ramen hangen, zelfs niet in de badkamer… Zou het onmogelijk zijn om naar binnen te kijken of hoort het exhibitionisme bij de ervaring?

Info en bron foto

10. Slapen in een idyllisch boshuis: De Witte Raaf (Oude Willem, Drente)

dd876819_originalAls ik dit zie word ik een beetje week van binnen… alsof mijn hart smelt. Het huisje staat midden in het bos, op wat omschreven wordt door gasten als een ‘magische plek’. De inrichting is in retro jaren 50 stijl. Zowel ‘s winters met brandend haardvuur binnen, als zomers rond het kampvuur, lijkt het me heerlijk ontspannen. Ik zou eindeloos verhalen kunnen schrijven, wandelingen kunnen maken en wijn kunnen drinken op de bank tussen de bomen. Misschien zou ik dan zelfs ‘s ochtends wakker worden en in de grote, angstige maar nieuwsgierige ogen van een hertje staren.

Info en bron foto

Kun je er niet genoeg van krijgen of wil je zelf verder surfen?