Briefgeheimen

Dit boek ontdekte ik per toeval toen ik een lange tijd geleden aan het rondneuzen was in Donner Rotterdam. Het was gewoon een willekeurig boek dat ik van de plank pakte om eens door te bladeren. Zowel ‘brieven’ als ‘geheimen’ zijn twee woorden die direct mijn aandacht trekken. Toen ik zag waar het boek echt over ging, was ik verkocht.

Briefgeheimen bevat een verzameling ingezonden brieven en kaarten, waarop mensen hun grote of kleine geheimen blootgeven. Mooie, schokkende en ontroerende geheimen. Geheimen die mensen geheim willen houden, maar ook kwijt willen. Geheimen die zo persoonlijk zijn, dat ze tegelijkertijd ook heel herkenbaar zijn. Fascinerend.

In een boek over provocatief coachen las ik over de schijnbare tegenstelling tussen iets wat ontzettend privé is, maar eigenlijk ook algemeen. Dingen die ons écht raken, berusten op universele gevoelens zoals afwijzing, afgunst en afschuw. Hoewel we allemaal onze eigen geheimen hebben, is het mooi om te weten dat we allemaal in de kern snappen hoe het voelt. Ik vind dit boek een prachtig initiatief. Mocht je nog een ‘koffietafelboek’ zoeken, dit is zeker een gespreksstarter!

Ben ik mislukt?

Dat je geen symptomen van enge ziektes moet googlen weet iedereen. Inmiddels ben ik er achter dat oud-klasgenoten googlen ook verschrikkelijk kan uitpakken. Wat ik heb ontdekt? Eén dame heeft zich inmiddels ontpopt als partijlid van de VVD. De ander heeft een succesvolle weblog, podcast en eboeken op haar naam staan. Weer anderen hebben het geschopt tot arts, bioloog of model, en er is zelfs eentje professioneel pokeraar. Wat heb ik dan in godsnaam bereikt, vraag ik mezelf af. Heb ik ergens een afslag gemist?

Wanneer ik de carrièrepaden van oud klasgenootjes google, merk ik dat er een beetje nerveus van wordt. Waarom eigenlijk? Is het jaloezie? Ik weet het niet zo goed. Ik heb zelf geen ambities model te worden of mijn geld te verdienen met pokeren. Ik zou daarentegen best wel een boek uitgebracht willen hebben, en arts of chirurg zijn klinkt ook best tof. Toch denk ik niet dat het persé die mijlpalen zijn die ik zou willen bereiken. Toen ik het hier met een vriend over had, gaf hij aan dat hij het gevoel wel herkende. Máár hij kon het zeggen, want.. en toen volgde er een lijstje zaken die hij niet bereikt had en ik wel. Als ik eens objectief naar mijn eigen leven kijk is er best en hoop om trots op te zijn. Ik heb een heerlijke baan waar ik blij van word, ik heb een partner waar ik lief en leed mee kan delen, fijne familie en vrienden die ik voor geen goud wil missen, ik voel me best wel gelukkig, ik heb vele hobby’s en interesses, en niet te vergeten twee katten die mijn leven elke dag een stukje leuker maken. Tja, het is inderdaad maar net met wie je jezelf vergelijkt.

Zit het hem daarin, dat ik mezelf vergelijk met anderen? Misschien niet in praktische zin, maar heb ik het idee dat anderen succesvoller zijn dan ik. Wat is succes hebben dan eigenlijk? Synoniemen voor succes hebben zijn bijvoorbeeld slagen en vooruit komen. Een ander woord dat in mijn opkomt is potentieel. Potentieel betekent beschikbaar vermogen of nog niet bestaand maar wel als mogelijkheid aanwezig. Ja, ik denk dat we ergens komen. Als ik van anderen hoor wat ze bereikt hebben, ga ik er stiekem een beetje vanuit dat ze hun potentieel optimaal benutten. Dat ze zijn waar ze willen zijn. Dat zij al wél bereikt hebben wat ze graag willen bereiken. En ik nog niet, dus.

Ik realiseer me nu twee dingen: 1) de aanname dat anderen al wel bereikt hebben wat ze willen bereiken is misschien niet helemaal (of helemaal niet) correct, en 2) ik heb blijkbaar het gevoel dat ik nog niet mijn ware potentieel heb bereikt. Dáár kunnen we wat mee! Ik besef me nu dat je aan de resultaten van anderen niet kunt zien of ze er tevreden mee zijn. Het zou zomaar pas het begin kunnen zijn van alles dat ze graag willen bereiken. Anderen zouden zomaar in dezelfde valkuil kunnen stappen als ze horen wat ik al heb bereikt, terwijl ik er voor mijn gevoel ook nog lang niet ben. Het is zeker niet zo dat ik niet gelukkig ben, dat ben ik wel. Ik denk alleen dat ik nog meer kan dan dat ik nu doe. Misschien wordt het tijd dat eens te gaan ontdekken!

Bt9TSxACYAAd-xr

Bron foto

 

Books of April 2017

Ik houd op Goodreads bij wat ik lees, waarbij ik de boeken die ik heb gelezen achteraf altijd een ster-waardering geef. Ik merk regelmatig dat ik het lastig vind om een boek te beoordelen wanneer ik hem net uit heb. Vaak merk ik pas een tijdje later hoeveel impact een boek heeft (gehad). Een goede graadmeter of een boek inspirerend was voor mij, is of ik er achteraf veel aan blijf denken of over praat met anderen. Deze boeken die ik in april heb uitgelezen zitten nog steeds regelmatig in mijn hoofd…

Hierbij mijn meest inspirerende boeken van april:

Fragile Lives: A Heart Surgeon’s Stories of Life and Death on the Operation Table – Stephen Westaby
Niet in het Nederlands verschenen.
Goodreads | Foto van Bol

Fragile_Lives_jacketFragile Lives is een memoir van een bekende Britse hartchirurg Stephen Westaby. In zijn boek beschrijft hij het verloop van zijn carrière, waarbij de dood altijd over zijn schouder meekijkt. Het hart is een bijzonder orgaan, waar we over het algemeen niet zonder kunnen (al heeft Westaby innovatieve operaties geleid waarbij patiënten jaren overleven met een kunstmatig hart). In zijn boek schrijft hij over de gevallen die hem het meest zijn bijgebleven en het meest voor hem betekend hebben.

Tijdens het lezen van dit boek had ik soms het idee dat ik naast Westaby aan de operatietafel stond. Zijn verhalen zijn emotioneel, schokkend en wonderlijk. Hoe hij op het laatste moment toch de juiste keuze maakt waardoor hij iemand zijn leven red. Of hoe het kan dat alles goed lijkt te gaan, maar iemand het toch niet haalt. Als mens zijn we kwetsbaar. Toch is het me ook bij gebleven hoeveel ons hart kan hebben. Het kan temperatuurverschillen, stilstand, elektrische schokken en enorme inspanning doorstaan. Wat een bijzonder lichaam hebben we toch.

Sleeping Giants – Sylvain Neuvel
Nederlandse Titel: Slapende Reuzen (verschijnt in mei 2017)
Goodreads | Foto van Bol

9200000049646286

Als klein meisje valt Rose tijdens een fietstochtje naar beneden door een groot gat in de aarde. Wanneer ze wakker wordt ontdekt ze dat ze op een enorme hand terecht is gekomen. Jaren later, wanneer ze een opgeleide natuurkundige is, laaien alle vragen rondom dit mysterie weer op. Hoe komt die hand daar? Van welk materiaal is het gemaakt? En waar hoort die hand aan vast? Van de ene puzzel stuitten ze op de volgende. Sleeping Giants is een sciencefiction verhaal waarin je Rose haar zoektocht volgt aan de hand van gespreksverslagen en persoonlijke logs.

Vroeger wist ik niet wat ik met SciFi verhalen aanmoest. Ik geloofde niet dat dat soort dingen echt konden gebeuren, waardoor ik ze ook niet wilde lezen. Tegenwoordig vind ik ze steeds leuker, omdat ze de lezer wel confronteren met vragen die voor de mensheid van groot belang zijn. Wat is dood? En wat maakt jou jou? Wanneer doe je iets in het algemeen belang van de hele wereldbevolking en wanneer breng je de mensheid juist in gevaar? Ik vond dit een bijzonder interessant boek dat even weer de nietigheid van ons menselijk bestaan benadrukt. Als het je bevalt, het tweede deel Waking Gods is ook al uit.

My Not So Perfect Life – Sophie Kinsella
Nederlandse Titel: Mijn niet zo perfecte leven
Goodreads | Foto van Bol

9200000060559887Sophie Kinsella, eigenlijk Madeleine Wickham, ken je misschien van de Shopaholic serie. In My Not So Perfect Life volg je Katie die een baan heeft in Londen bij een marketingbureau. Ze heeft het perfecte leven, tenminste zo lijkt het wanneer je haar Instagram feed bekijkt. De realiteit is een klein beetje anders. Op een gegeven moment gaat het een na het ander mis, en grijpt ze de kans haar degene terug te pakken die haar (en anderen) zoveel leed bezorgd heeft.

Dit boek gaat vooral over dat schijn kan bedriegen. Vanaf een afstand lijkt het misschien alsof iemand alles heeft wat zijn hartje begeert, maar zodra je dichterbij gaat kijken blijkt de werkelijkheid heel anders in elkaar te zitten. Ook ik merk dat ik daar soms intrap, waardoor dit boek een mooie eyeopener was. Daarnaast werd ik onwijs enthousiast van het ontwerpen en creëren van een merk, dat in dit boek een rol speelt. Ik was daar eigenlijk een beetje verrast over, want dat is iets waar ik eigenlijk nooit mee bezig ben geweest. Een mooie ontdekking waar ik wellicht in de toekomst nog wat mee kan.

De onmogelijke kunst van het vergeten

We doen allemaal onze stinkende best om van alles te onthouden. In de boekhandel staan schappen vol boeken over het trainen van je geheugen. Op internet vindt je spelletjes, trucjes en hulpmiddelen die maken dat je nog meer informatie kunt opslaan in je brein en die ook weer zonder moeite terug kunt halen. Er zijn talloze psychologische modellen die aangeven op welke manier je de beste resultaten kunt boeken. Zelfs Omroep Max draagt zijn steentje bij door de geest van de oudere Nederlander scherp te houden met zijn ‘geheugentrainer’. Onthouden is hip (of handig meestal).

Soms wil ik dingen helemaal niet onthouden. Raar? Ik leg het uit.

10853113_202982509872072_1075725116_nIk kan me nog herinneren dat ik vroeger een keer bedacht had dat ik mezelf misschien wel kon verrassen. Ik pakte allerlei spulletjes die ik leuk vond, maar prima even kon missen, in met inpakpapier. Vervolgens verstopte ik die voor mezelf op een plek waar ik ze niet zou zien, achter wat stapels kleding in mijn kleding kast. Ik hoopte dan, dat ik die pakjes veel later zou kunnen uitpakken waarbij het zou voelen alsof ik kadotjes kreeg. Helaas, maar zo werkte het dus niet. Het lukte me maar niet te vergeten dat er pakjes op me lagen te wachten en meestal kon ik me ook gewoon herinneren wat ik erin gestopt had. Wanneer ik dan uiteindelijk ervoor koos ze uit te pakken, was een ‘oja’ momentje het enige wat ik voelde. Geen uitermate nieuwsgierigheid, geen blijde verrassing. 

Jezelf een kado geven is verdomd lastig. Als het me wel was gelukt de pakjes en hun inhoud totaal te vergeten, was ik er vast een stuk blijer mee geweest. Bovendien had het me een interessant mysterie opgeleverd; hoe waren die pakjes daar dan gekomen? Tegenwoordig probeer ik mezelf niet meer te verrassen met kado’s, ik heb zelfs een beetje last van verrassingsfrustratie wanneer anderen dat doen. Gelukkig zijn er een hoop andere manieren waarop ik mezelf blij kan maken. Toch liep ik er pas weer tegenaan dat het best balen is dat vergeten zo ingewikkeld is. Er zijn natuurlijk methoden die zich richten op het therapeutisch vergeten van herinneringen, bijvoorbeeld als het gaat over trauma’s. Voor de duidelijkheid, die situaties zijn niet te vergelijken met waar ik vandaag over schrijf. In mijn geval zou vergeten een luxe zijn, geen noodzaak of levensbelang.

Herken je dat, dat iemand je iets vertelt wat heel je wereld op zijn kop zet. Of in ieder geval het beeld dat je had van die persoon. Bijvoorbeeld dat iemand ineens zwanger blijkt te zijn, of zijn baan kwijt is, of een jarenlange relatie wil verbreken. Iets wat verder nog niemand weet. Of je dat dan even voor jezelf wilt houden. Goh, prima joh. Doen we even. Nee dus. Je probeert ontzettend je best te doen alsof je het niet weet en dat kan erg ingewikkeld worden. Als je dan met anderen bent die de persoon in kwestie ook kennen, maar nog van niets weten, mag je geen woordje verkeerd zeggen. En in het geval het later uitkomt, wordt er misschien nog wel van je verwacht dat je net zo verrast bent als de rest. Laatst kwam ik in zo’n situatie, die ik nu dus het liefst wil vergeten. Maar hoe dan?

Hoe meer moeite je in het onthouden stopt, hoe beter het je lukt. Met vergeten is het precies andersom. Hoe harder ik mijn best doe, hoe beter ik het me kan herinneren. Als ik het belangrijk vindt om het onbelangrijk te vinden, denk ik er alleen maar vaker aan. Dat schiet niet op. Als ik google op hoe ik dingen moet vergeten, gaat de meerderheid van de resultaten alsnog over NIET vergeten. Zucht. De enige methoden die misschien kunnen werken zijn hypnose (ben ik een fel tegenstander van), dronkenschap (voorstander uiteraard, maar dat helpt niet meer met een herinnering van langer geleden of slechts tijdens de periode van dronkenschap) of hersenletsel (liever even niet). Dus mijn conclusie luidt, hoe triest ook, dat dit vergeten voor mij onmogelijk is. En als het niet te behandelen is, is er altijd nog één optie over: accepteren.

diversen-vergeetmenietjesBron foto

 

Boeken: perfect of persoonlijk?

Ik had niet gedacht dat ik hier ooit iets over zou kunnen schrijven, omdat ik er zeker van was dat ik het nóóit zou doen: schrijven in boeken.

Boeken horen naar mijn idee in perfecte staat bewaard te worden, zonder ezelsoren en gescheurde kaften. Wanneer ik in een boekwinkel een boek uitzoek, keer ik gerust de gehele stapel om om het best uitziende exemplaar te scoren. Boeken uitlenen doe ik eigenlijk niet, want ik ben veel te bang dat ik hem beschadigd weer terugkrijg. Als ik een boek ergens mee naartoe neem, pak ik hem goed in om te zorgen dat hij netjes blijft. Wanneer mensen naar mijn boek wijzen krijg ik al kriebels… ja, neurotisch, ik weet het. Zelfs in mijn studietijd schreef ik niet in mijn boeken. Ik stond liever een half uur in de rij voor de kopieermachine om me uiteindelijk met markeerstift veilig te kunnen uitleven op de kopietjes.

Waarom dan ineens in boeken schrijven? Doe normaal! Ik stuitte volledig per ongeluk op een YouTube filmpje van iemand die vertelde over het maken van notities in boeken. Ik had vaker filmpjes voorbij zien komen over het plakken van post-its en tabs, blackout poetry en het beschilderen van boeken en kaften. Leuk, maar niet voor mij, dacht ik. Nu weet ik niet eens meer precies welk filmpje het was dat uiteindelijk mijn leven heeft veranderd, maar er was een opmerking die een enorme impact op me maakte: “Er bestaan misschien wel tien- of honderdduizend exemplaren van dat boek, dus waarom zou je dan dat ene exemplaar dat van jou is, niet écht van jou maken?”BookAnnotationsIk herhaalde het een paar keer in mijn hoofd en hoe vaker ik er aan dacht, hoe enthousiaster ik werd. Ik zocht meer filmpjes van mensen die schrijven in hun boeken, waardoor ik ontdekte dat ze eigenijk allemaal fanatiek aanhanger waren geweest van het behouden van hun boeken in perfecte staat. Goh, zou er zelfs voor mij nog hoop zijn? Ze vertelden dat het onderstrepen en schrijven in boeken ervoor zorgt dat je de inhoud veel beter verwerkt en onthoudt. Logisch! Jouw aantekeningen en notities zijn ook leuk om te lezen wanneer je het boek later herleest, of uitleent aan iemand anders. Er was iemand die aangaf dit de perfecte nalatenschap aan haar kinderen of kleinkinderen te vinden, want wat is nu leuker dan te weten wat je oma bezig hield door haar aantekeningen in een boek te ontdekken.

18162068_118605752037570_7908579571413286912_nOp dit moment ben ik bezig in The Happiness Project van Gretchen Rubin, gewapend met een pen. Ik merk dat ik nóg meer geniet van het lezen op deze manier. Het is een simpele paperback, dus ik maak me weinig zorgen over hoe die eruit ziet. Ik streep er op los. Ik merk dat ik beter onthoud wat ik lees en gemakkelijker ‘die ene zin’ kan vinden wanneer ik die later nog even terug wil lezen. Ook voelt het heel erg van mezelf. Dit is mijn boek en ik mag ermee doen wat ik wil. Heerlijk.

Ik ben nog niet helemaal genezen: ik wil nog steeds graag het mooiste exemplaar van de stapel, ik doe nog steeds mijn best ze netjes te houden en er zijn boeken waarin ik absoluut niet wil schrijven. Toch ben ik best een beetje trots op deze nieuwe ontdekking, want ik word er enorm blij van!

Bron foto’s: 1, 2, 3.

Books of March 2017

Ja, dit is dus de post waarin ik schrijf over mijn meest inspirerende boeken van maart. Ik zou er van mezelf heel braaf drie moeten kiezen, net zoals ik de afgelopen maanden heb gedaan. Drie zijn er precies genoeg om wat variatie te hebben maar niet zoveel dat je je tijd beter kunt besteden aan het lezen van een boek in plaats van aan deze blogpost (of misschien wel, dat neem ik je dan ook niet kwalijk). Afgelopen maand heb ik zoveel bijzondere boeken gelezen, die allemaal op hun eigen manier een belangrijke boodschap hadden… hoe kan ik daar nu drie uit kiezen? Ik denk dus dat ik voor een keer een uitzondering moet maken. Voel je vooral niet bezwaard om na de derde te stoppen met lezen, mensen zijn nu eenmaal gewoontedieren. Bovendien heeft de vierde een beetje een beangstigende titel…

Hierbij mijn meest inspirerende boeken van maart:

The Night Circus – Erin Morgenstern
Nederlandse Titel: Het Nachtcircus
Goodreads | Foto van Bol

9200000001973314Het nachtcircus verschijnt plotseling, ineens staat het er. Overdag lijkt het verlaten, tegen zonsondergang begint er zich een rij te vormen voor de ingang en zodra de zon eenmaal onder is bevindt je je in een wereld van ongekende grandeur. Elke zwart-wit gestreepte tent verbergt zijn eigen geheimen: er zijn acrobaten die zonder vangnet hun kunsten vertonen, er is een tent waarin je door weelderige ijstuinen wandelt en er is een illusionist die kunsten vertoont die je verbeelding te boven gaan. Waar het circus voor bezoekers vooral een magische wereld is, is het voor Marco en Celia het strijdtoneel waarin ze een eeuwenoude vete tussen hun mentoren moeten uitvechten.

Dit boek haalde me terug naar de magie die ik voelde toen ik Harry Potter voor het eerst las. Doordat het prachtig omschreven is, heb je regelmatig het gevoel dat je er zelf bent. Dat je onderdeel bent van die magisch onbekende wereld. In mijn hoofd ontwierp ik tenten met dingen die ik altijd al eens mee had willen maken. Een tent was mijn absolute favoriet; de geurenbibliotheek. Al zo vaak heb ik daar over gedroomd, dat je situaties, plaatsen en momenten kunt vangen in geuren. En dat je dan een flesje open kunt trekken om te ruiken zodat dat je je weer even waant op die plek.

There may be decisions to make, and surprises in store. Life takes us to unexpected places sometimes. The future is never set in stone, remember that. – A fortune teller in The Night Circus

Salt to the Sea – Ruta Sepetys
Nederlandse Titel: Zout van de Zee
Goodreads | Bol

17587384_185573921950974_2563997297054580736_nDit boek speelt zich af wanneer het einde van de tweede wereldoorlog nadert. In Pruisen, een regio tussen Duitsland en Litouwen die zo vaak van eigenaar is gewisseld dat ik de tel kwijt ben, zochten duizenden vluchtelingen de mogelijkheid over het water Duitsland in te komen. In Salt to the Sea volg je een groepje jongeren die hun afkomst opzij zetten om elkaar en zichzelf te helpen overleven. Hun enige hoop is het bereiken van een schip dat ze naar Duitsland zal brengen. Wat ze niet weten is dat dat schip daar nooit aan zal komen, het ligt tot op heden op de bodem van de Oostzee. Hoewel het boek historische fictie is, zijn de gebeurtenissen wel degelijk echt gebeurd. Het schip, de Wilhelm Gustloff, werd op 30 januari 1945 getorpedeerd door een Russische onderzeeër. Deze gebeurtenis lijkt bijna vergeten, terwijl er naar schatting bijna 6 keer zoveel slachtoffers zijn gevallen als bij de ramp met de Titanic.

Ik lees vrij regelmatig historische fictie, waarvan een groot deel gaat over de tweede wereldoorlog. Dit was echter een boek dat gebeurtenissen beschreef waarover ik nog niet eerder had gelezen. Ik vond het bijzonder indrukwekkend daar meer over te weten te komen. Daarnaast doet Ruta Sepetys iets met woorden waardoor je het niet leest maar beleefd. Ik zat regelmatig met een brok in mijn keel of was tot tranen geroerd. Het voelde alsof ik er bij was, alsof ik samen met die jongeren een strijdt voorde op leven en dood. Een strijdt waarbij je onvoorstelbaar veel geluk moet hebben om te overleven en waarbij je machteloos moet toekijken hoe het ongeluk anderen verslindt. Niemand zou dit mee moeten maken. Het breekt mijn hart dat dit tot op de dag van vandaag nog steeds gebeurd…

De Zevensprong – Tonke Dragt
Goodreads | Foto van Bol

1001004002100827Geheimen, profetieën, samenzweerders en schatten. Je volgt Frans van der Steg, leerkracht op de basisschool, in zijn zoektocht naar de oplossing van een eeuwenoude profetie. Al tijden vertelt hij zijn klas grote verhalen over zijn verzonnen alter ego Frans de Rode. Wanneer er op een stormachtige avond een brief op zijn deurmat verschijnt, twijfelt hij of er een nieuw avontuur op hem zit te wachten of dat de kinderen een grap met hem uithalen.

De Zevensprong is een kinderboek, en was een van mijn favorieten toen ik nog jong was (ik ben nog steeds hartstikke jong, maar je snapt wat ik bedoel). Ik had iets met ‘zeven’, maar na dit boek was het mijn lievelingsgetal. Het zou mij zeker te weten leiden naar mijn eigen mysterie. Het boek zat vol geheime boodschappen en puzzels. Iets wat me nog steeds trekt in boeken. Ik vond het bijzonder mooi dat dit boek ook de volwassen mij nog aansprak. Soms kun je iets geweldig vinden als kind en vraag je je later af waarom. Tonke Dragt weet diepte in het boek te brengen die ook volwassenen nog steeds aanspreekt. Ik vond het genieten om dit boek nogmaals te lezen.

1001004010969935Er is geen Vrouw die Deugt – Arthur Schopenhauer
Oorspronkelijke titel: Parerga und Paralipomena (Duits)
Goodreads | Foto van Bol

Er is geen Vrouw die Deugt is een verzameling essays geschreven door de Duitse filosoof Arthur Schopenhauer. Bij het lezen van de titel was ik uiteraard pertinent tegen dit boek. Er zijn een hele hoop vrouwen die niet deugen, maar je moet niet overdrijven. Op aandringen van mijn oom heb ik er toch mijn tanden in gezet, en ik heb er zeker geen spijt van. De eerste twee essays gaan over vrouwen, maar daarna schrijft Schopenhauer nog veel meer interessants. Onderwerpen als verveling, waarnemen, godsdienst en zingeving komen aan bod. De teksten zijn pittig, het is duidelijk geen romannetje. Het is een boek dat je beetje bij beetje moet lezen, steeds een essay waarbij je de tijd neemt om er over na te denken.

Op de middelbare school heb ik een of twee jaar Filosofie gevolgd. Ik vond het een heerlijk vak, maar zodra het eenmaal klaar was heb ik er weinig meer mee gedaan. Door het lezen van deze verzameling filosofische werken ontdekte ik dat ik hier meer van wil. Ik kan me goed voorstellen dat mensen er niets mee hebben, maar voor mij voelt het denken over denken zo logisch dat ik me er thuis bij voel. Het liefst wilde ik passages onderstrepen en er aantekeningen bij maken, maar gezien ik dit boek geleend had heb ik me ingehouden. Ik ga hem zeker zelf aanschaffen. Het bied ruimschoots gedachtenvoer en discussieonderwerpen voor de vrijdagmiddagborrel.

Deathnote – Tsugumi Ohba & Takeshi Obata
Goodreads | Bol

18160828_152301571970490_6104991248974610432_nIk besloot een poos geleden dat ik misschien weer eens een stripboek moest proberen. Verder dan de Donald Duck en Suske en Wiske was ik nooit gekomen. Stripboeken had ik een beetje aan de kant geschoven, ik vond ze kinderachtig en ik had ze veel te snel uit. Toch hoorde ik er steeds weer mensen over praten, dus besloot ik dat het tijd was nog een poging te wagen. Ik kocht een stripboek en een manga (Japanse strip die je van rechts naar links leest) en de manga Deathnote was een duidelijke hit. Light Yagami is een student in Tokio die zijn leven uitstekend op de rit heeft. Dat verandert echter compleet zodra hij een deathnote vindt. Dit is een notitieboek dat door een verveelde Shinigami god op aarde is achter gelaten om wat chaos te creëren. Wanneer er een naam in dit notitieboek wordt geschreven, zal die persoon overlijden. Dit geeft Light de mogelijkheid om de wereld te verlossen van al zijn kwaad. Criminelen vallen bij bosjes dood neer, wat eerder een klopjacht tot gevolg heeft dan de roem waar Light op hoopte.

Wat is goed en kwaad? Wanneer verdiend iemand het om te sterven? Mag je beslissen over andermans leven? Deze ethische discussies voeren we al een mensheid lang en ze blijven even actueel. Terwijl ik dit boek aan het lezen was, vroeg een vriend mij wat ik zou doen als ik een deathnote zou vinden. Zou ik de drang hebben de wereld te verbeteren? Of zou ik het boekje verstoppen en nooit meer aanraken? Of zou ik misschien gebruiken om persoonlijke vetes uit te vechten. Ik ben blij dat ik niet kan en hoef te kiezen voor (of tegen) het leven van mensen om me heen. Ik zou veel te bang zijn verkeerde keuzes te maken. Toch blijft het in mijn gedachten, wat zou ik doen en wat drijft mij dan? Deathnote heeft ervoor gezorgd dat ik mijn mening over strips en mangas heb aangepast: dit was zeker niet mijn laatste.

Sleeping beauties

Slapen is vaak maar een saaie bezigheid, meestal weet je er de volgende dag niet zo heel veel meer van (tenzij je natuurlijk fantastische dromen hebt). Gelukkig kun je in bed nog allerlei andere dingen doen om het wat op te leuken. Maar je zou natuurlijk ook een ander bed kunnen kiezen. Op een andere plek. Waarom zou je niet gaan slapen op een van de meest bijzondere plekken in Nederland?

Ik heb het web afgestruind naar sleeping beauties, de meest indrukwekkende, aparte of mooie plekken om te slapen…

1. Slapen tussen de mussen (of uilen): Boomhut de Uilenspiegel (Easterein, Friesland)

Schermafbeelding 2017-03-12 om 19.02.32Als kind wil iedereen in een boomhut slapen. Ik heb daar als volwassene nog steeds een beetje last van. Na wat rondkijken vond ik in eerste instantie ‘boomhutten’ waarmee houten huisjes bedoeld werden die op palen staan. Een echte boomhut moet in een boom zitten, vind ik. Boomhut de Uilenspiegel voldoet wel aan mijn eisen. Het is een knus houten hutje voor twee personen, in de kruin van een boom. Op het balkon ben je omgeven door groen, vogels en rust. Het lijkt me heerlijk om daar een nachtje door te brengen.

Info en bron foto

2. Het kleinste hotel ter wereld: Grand Hotel de Kromme Raake (Eenrum, Groningen)

9c4acb7e-4d83-4a35-a46c-1c557a2bf382Wie had dat gedacht? Het kleinste hotel ter wereld staat gewoon in Nederland! Het Grand (haha) Hotel beschikt over precies 1 kamer. Je slaapt in een heuse bedstee en je hoeft je alleen maar om te draaien om uit de minibar een fles wijn te pakken. Niet alles is mini: er schijnt dan wel weer een enorm tweepersoons ligbad te zijn. De inrichting geeft je het gevoel dat je bij oma op bezoek bent, maar voor een nachtje moet het kunnen toch?

Info | Bron foto

3. De duurste overnachting in Nederland: De Imperial Suite in het Okura Hotel (Amsterdam, Noord-Holland)

0b8581f1_9e93_4414_bf84_cba1ef72d487Mocht je nog twaalf en een half duizend euro hebben liggen en geen idee hebben waar je het aan uit moet geven, dan is dit wel een buitenkansje. Wat duur? Je hebt wel 485 m2, een privé-bioscoop, technogym fitnessapparaat, 24-uurs roomserivce, twee badkamers, totale privacy (met hoofdletters), een spelcomputer en twee enorme bedden tot je beschikking. Je moet er wat voor over hebben. Ik moet zeggen dat ik het niet eens de mooiste hotelkamer vind die ik ben tegengekomen, maar het moet een hele ervaring zijn om zoveel geld te moeten betalen voor een nachtje. Eigenlijk zonde om dan te gaan slapen.

Info | Bron foto

4. Indrukwekkende loft als slaapplaats: The Loft in A’DAM Toren (Amsterdam, Noord-Holland)

ADAM01Oke, wauw. Gewoon wauw. Deze ruimte is bijna net zo verbluffend duur als nummer 3, maar vele malen mooier vind ik. De Loft beslaat de 16e en 17e verdieping van de A’DAM Toren in Amsterdam. Alles wat je je kunt bedenken is er. Ik vind de hoogte van de ruimtes prachtig, evenals de kale betonnen muren, een bad middenin de kamer, kunst over gehele muren en leren banken. Teveel om op te noemen. Boven alles moet het uitzicht vast adembenemend zijn. Ik zie mezelf al zitten, nippend van een glas champagne, terwijl de wereld donker wordt en de stad als een lichtzee aan mijn voeten ligt.

Info | Bron foto

5. Je eigen vliegtuig voor een nacht: Vliegtuigsuite (Teuge, Gelderland)

vliegtuigsuiteNormaal gesproken heb je geluk als je in het vliegtuig een uurtje slaap mee kunt pikken, want met je knieën in je nek lig je niet zo ontspannen. In deze suite moet dat toch vast wel lukken. Je slaapt in een omgebouwde Russische Ilyushin 18, modern ingericht met bubbelbad en infrarood sauna. Voorin is de cockpit behouden gebleven. Is leuk als je stiekem pilotenfantasieën hebt. Ik zou daar zeker wel een nachtje willen slapen en het bubbelbad willen testen. Dan kan ik bubbelend vliegtuigspotten.

Info | Bron foto

6. In jaren 70 stijl de nacht doorbrengen: Retroweekend in een Volkswagenbusje (Twente, Overijssel)

en route!

Ik ben wel eens een beetje jaloers op mensen die hun Volkswagen bus omgebouwd hebben naar een camper. Met een Peugeot 107 is het wat lastig. De oplossing is een VWbus huren voor een weekend. Je hebt een retro bus, een bed en een keukentje. Wat heb je nog meer nodig? Oja, er wordt ook gezorgd voor jaren 70 muziek en een volle koelkast. Op deze manier kun je in stijl toeren door de Achterhoek en Twente. Dat lijkt me best tof om een keer te doen.

Info en bron foto

7. Historisch droomhuis: 17e Eeuws monumentaal pand aan de Zwaanstraat (Den Burg, Texel)

fda0b236_originalWaarom een kamer huren als je een heel huis kunt krijgen? En niet zomaar één, wat een plaatje is dit! Stenen vloeren, houten balken, ornamenten aan het plafond, houtkachels, 17e eeuwse meubels en details. De boekenkast is helemaal liefde op het eerste gezicht. Ik zou hier met alle liefde een nachtje doorbrengen.

Info en bron foto

8. Slapen onder de grond: Hobbitwoning (Castricum – Noord-Holland)

hobbitwoningDit is best wel sprookjesachtig. Blijkbaar hoef je niet naar Nieuw-Zeeland om in een hobbitwoning te overnachten. Het is een klein, knus huisje half verstopt onder een heuvel. Ik vraag me af of je het merkt dat je onder de grond ligt? Zouden de geluiden verder weg klinken? Het voelt een beetje als kamperen, maar dan iets luxer. Je hebt zelfs je eigen badkamertje!

Info en bron foto

9. Een nachtje vuurtorenwachter spelen: Vuurtoren (Harlingen, Friesland)

Vuurtoren_Harlingen_5-491x381Ik heb wel een beetje een fascinatie voor vuurtorens. Ze komen regelmatig terug in verhalen, alsof ze van alles meemaken. In deze vuurtoren kun je slapen, waardoor ik hem extra fascinerend vind. Door de hoge ronde vorm van de toren is de inrichting ook wat apart. De ruimtes hebben ramen aan alle kanten, waardoor je vast een prachtig zicht heb op de zonsondergang. Wat mij dan wel weer op valt, is dat er geen gordijnen voor de ramen hangen, zelfs niet in de badkamer… Zou het onmogelijk zijn om naar binnen te kijken of hoort het exhibitionisme bij de ervaring?

Info en bron foto

10. Slapen in een idyllisch boshuis: De Witte Raaf (Oude Willem, Drente)

dd876819_originalAls ik dit zie word ik een beetje week van binnen… alsof mijn hart smelt. Het huisje staat midden in het bos, op wat omschreven wordt door gasten als een ‘magische plek’. De inrichting is in retro jaren 50 stijl. Zowel ‘s winters met brandend haardvuur binnen, als zomers rond het kampvuur, lijkt het me heerlijk ontspannen. Ik zou eindeloos verhalen kunnen schrijven, wandelingen kunnen maken en wijn kunnen drinken op de bank tussen de bomen. Misschien zou ik dan zelfs ‘s ochtends wakker worden en in de grote, angstige maar nieuwsgierige ogen van een hertje staren.

Info en bron foto

Kun je er niet genoeg van krijgen of wil je zelf verder surfen?

The perks of being an intern

Ik heb een idee. Ik zou willen dat ik een dagje elk willekeurig beroep zou kunnen uitoefenen dat er is. Dat ik een beroep zou mogen kiezen en dan dat een dag lang mag meemaken. Alsof je stage loopt, maar dan zonder alle rotklusjes en nutteloze schoolopdrachten. Alleen het echte werk.

Er zijn zoveel dingen waar ik nieuwsgierig naar ben, maar niet mijn leven lang zou willen doen. Ik zou ze gewoon eens willen meemaken, zonder dat ik jaren een opleiding moet volgen of aan allerlei fysieke of mentale voorwaarden moet voldoen. In sommige sectoren is het misschien helemaal niet zo moeilijk te regelen om een dagje mee te kijken, vooral niet als je zelf ‘wat mensen kent’. Echter ligt dat voor de meeste beroepen toch wat ingewikkelder. Soms is het praktisch onmogelijk, soms speelt veiligheid of privacy een rol, en soms kan een normaal mens het fysiek of geestelijk niet aan. Soms allemaal tegelijk. Maar een mens mag dromen, dus ik dacht eens na wat ik zou willen als het zou kunnen. Waar ligt de magie achter deze beroepen?

11190035_1577158365895440_1262300903_nRechercheur tijdens een moordzaak

Er zijn meerdere redenen waarom ik dit zou willen. Ten eerste omdat er zoveel series over bestaan en ik graag zou willen weten hoe het écht gaat. Bovendien lijkt het puzzelaspect me zeer intrigerend: wie heeft het gedaan, waarom en hoe dan? Ook kan ik er in mijn hoofd nog steeds niet helemaal bij waarom een mens een ander vermoord. Misschien dat ik op deze manier iets meer over dit mysterie te weten zou komen. Tot slot ben ik benieuwd hoe ik zou reageren. Zou ik het te gruwelijk vinden? Of alleen maar vreselijk interessant? Zou het me te veel bezig houden, of zou ik het naast me neer kunnen leggen?

Patholoog anatoom

Na dit artikel beseffen jullie wat voor een raar mens ik ben. Geeft niets, ik ben er trots op. Ik heb best een fascinatie voor alles wat met dood te maken heeft, dus ook dit beroep vind ik bere interessant. Ook hierin komt het stukje puzzelen terug: wat kun je vinden in het lichaam van een overledene? Bovendien is het lichaam zelf iets mysterieus. Zo vaak krijg je niet de mogelijkheid naar binnen te kijken. Het enige waar ik me zorgen over maak is de lucht…

11280387_1608355356111138_1611095993_nZembadontwerper/architect

Is dit überhaupt een beroep? Ach, dat maakt niet uit. Toen ik klein was ontwierp ik altijd zwembaden tijdens het avondeten. Het ging dan niet om het gebouw, maar om de attracties. Ik wist precies te vertellen hoe de glijbanen moesten lopen en waar welke baden moesten komen. Toen maakte ik me geen zorgen over de veiligheid van de toekomstige zwemmers, dus liet de glijbanen onder het water door lopen of grote hoogten overbruggen. Het was fantastisch. Nog steeds denk ik dat zwembaden een stuk creatiever kunnen. Ik zou graag eens willen weten hoe een ontwerper dat aanpakt.

Kunstenaar

Hoe doet iemand dat, die zijn geld verdient met kunst? Waar haalt hij of zij inspiratie vandaan? Hoe wordt dat vertaald in beelden (of andere kunst)? Hoe vul je je tijd? Hoe kies je het medium waar je mee werkt? Ik zou bergen vragen kunnen bedenken die ik een kunstenaar wil stellen. Daarnaast ben ik erg benieuwd wat ik zou zien als ik met een kunstenaarsoog kijk. Zou ik het kunnen, kunstenaar zijn?

17267733_1413675028653448_2444370539326734336_nOmroeper

Dit is misschien ook een rare, maar ik zou het super tof vinden om een dagje te mogen omroepen. Tijdens mijn bijbaantje bij Karwei was ik altijd degene die door de winkel ‘kassa erbij alsjeblieft’ mocht roepen. Veel collega’s vonden dat eng, ik vond het cool. Als ik op een station op de trein sta te wachten en ik ze hoor omroepen, denk ik alleen maar ‘dat wil ik ook!’

En…

Naast deze vijf beroepen heb ik er nog wel meer in gedachten, bijvoorbeeld een agent van de bereden politie, een militair op missie, een PR medewerker van een grote keten, profiler, geurtester, begrafenisondernemer, goudsmid, presentatrice en politicus. En volgens mij zijn er nog veel meer beroepen die ik niet ken, maar die net zo interessant zijn. Wie weet komt er ooit een dag dat ik een van deze beroepen eens van dichtbij mag meemaken. Mocht jij iemand kennen die weer iemand kent… je weet me te vinden!

Wat zeiden mijn vrienden?

Ik was ook wel benieuwd welke beroepen de mensen om me heen zouden kiezen voor een dagje, wanneer er geen grenzen zouden zijn. Een greep uit de antwoorden:

  • “Ambulanceverpleegkundig: Ik denk dat je een hoop heftige dingen mee maakt op de ambulance en ik zou wel willen weten waar mijn grens ligt. Ik denk niet dat ik die al bereikt heb in mijn huidige baan. Ik ben ontzettend benieuwd hoe ik het er vanaf breng. Hoe ik reageer op emotioneel heftige situaties en tijdsdruk? Lukt het me om rustig te blijven en mijn werk te doen?”
  • “Popster: Ik weet dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn moet zijn, maar toch heeft het iets magisch. Het moment dat je als artiest voor een zaal van meer dan tienduizend mensen staat. Die allemaal stil zijn op het moment dat je opkomt en woordelijk jouw hit kunnen meezingen. Kippenvel.”
  • “Chirurg: Ik ben gewoon ontzettend benieuwd naar hoe mensen er van binnen uitzien. Normaal gesproken zie je daar niet zoveel van (gelukkig!). Er zijn natuurlijk tv-programma’s waarin je operatie’s kunt volgen, maar ik zou wel een dagje het echte werk willen zien.”
  • “Psycholoog: Ik ben erg geïnteresseerd in hoe de mens werkt. Ik denk ook dat ik op die manier mezelf beter zou leren kennen. Mensen zeggen wel eens tegen me dat ik een goede psycholoog zou zijn geweest, dus zou ik wel willen weten hoe ik het in het echt zou doen.”
  • “Documentaire maker: Op die manier kom je ontzettend veel over dingen te weten en heb je de kans om in gesprek te gaan met bijzondere mensen. Het lijkt me een uitdaging om een compleet beeld neer te zetten en objectief met mensen in discussie te gaan. Ook weet ik dat je tijdens je werk nog al eens in bizarre situatie kunt terecht komen. Zou ik dan rustig kunnen blijven?”
  • “Producer: Ik kijk enorm op tegen Cory Taylor van Slipknot. Die gast ademt muziek. Ik zou er een moord voor doen om een dagje met hem in de studio te staan om een album op te nemen. Ik zou er zoveel van kunnen leren.”
  • “Astronaut: Wat moet je je nietig voelen wanneer je de aarde vanuit de ruimte kunt bekijken. Dat lijkt me een onbeschrijfelijke ervaring die bijna geen enkel mens gegund is. Ik denk ook niet dat ik er de moed voor zou hebben, maar mocht ik het kunnen ervaren voor een dag zou ik het doen.”

Welke baan zou jij voor één dag willen hebben?

Omdat het lente is kan alles

als een vogel je vertelt
dat de lente nu begint
kun je je niet langer verschuilen
onder lagen eendendons
de wereld roept je
je moet iets doen

je bloed kriebelt in haar vaten
van je pink tot aan je heup
de buik ruikt nieuwe kansen
je lippen zien het licht
ze vertellen je eerst zachtjes
je moet iets doen

kun je de toekomst proeven
die vandaag begonnen is
omdat het lente is kan alles
meer dan alles, misschien wel
dan schreeuwen je handen
je moet iets doen

zelfs het donker is aan het werk
om langzaam te verdwijnen
waar blijf jij met al je dromen
kansen, wensen, wanderlust
de wereld roept je
je moet iets doen

16585739_285054025247359_659240410073268224_n

Mijmerlust

Oke, je hebt vast geen idee wat ik bedoel. Ik zal het uitleggen. Ken je het woord wanderlust?

a strong impulse or longing to travel

Ik zou graag willen dat er een woord bestond voor het reizen binnen je eigen geest. Er zijn vele woorden die in de buurt komen, maar het net niet zijn. Dagdromen? Dat lijkt wat onwillekeurig, zonder een wens om te ontdekken. Piekeren? Dat is te negatief en vaak gericht op zorgen om de toekomst. Rumineren? Dat gaat vooral over het herhaaldelijk doornemen van specifieke gebeurtenissen en bijbehorende gevoelens, en heeft ook een negatief karakter. Simpelweg denken? Nee, dat klinkt weer te doel gericht, alsof je een oplossing zoekt voor iets specifieks en daarna klaar bent met denken. Filosoferen? Dat is weer te ruim, gaat niet alleen over denken maar ook over het komen tot bepaalde conclusies.

Het mooie aan het woord wanderlust vind ik het ‘lust’ gedeelte. Alsof je een innerlijke noodzaak voelt tot het ontdekken van de wereld. Je kunt niet langer stil zitten, je moet ergens heen, maar het maakt niets uit waar die reis dan heen gaat. Dat is een beetje wat ik bedoel, maar dan binnen in je eigen hoofd. Omdat het ons eigen hoofd betreft lijkt het misschien een beetje vreemd om op ontdekkingstocht te gaan. Alles wat erin zit heb je er tenslotte zelf in gestopt. Toch denk ik dat het kan. Ons hoofd houdt meer voor ons verborgen dan we denken. Hoeveel herinneringen moet je al niet hebben opgeslagen, verzameld tijdens als jouw levensjaren? En welke wensen, dromen en beelden heb je in je hoofd over de toekomst? Je kunt je niet overal bewust van zijn, ook in je eigen hoofd kun je ontdekken.

Mijmeren? Ja, die definitie is vaag genoeg om ermee door te kunnen. Ik denk dat ik mijn woord gevonden heb. Mijmerlust. (Klinkt wel lekker als ik het hardop zeg.) De behoefte om binnen in je eigen geest op ontdekkingstocht te gaan. Wat je dan vooral niet moet doen is antwoord op een vraag proberen te bedenken, want dan ben je aan het ‘denken’ of ‘filosoferen’ of ‘rumineren’. Mijmerlust gaat erover dat je niet weet waar je uitkomt, je mag vrij associeren. De reis is belangrijker dan de bestemming. Toch is het meer dan dagdromen, want je wilt iets ontdekken. Wellicht vindt je iets dat je nog niet wist over jezelf. Mijmerlust heeft een positieve insteek, je wilt het graag, je voelt een drang, je staat open voor het onbekende.

Zelf heb ik dat vrij vaak, mijmerlust. Het gaat vrij goed in de trein, of in de auto. Of gewoon op de bank, als ik naar buiten staar. Of op het strand, in de zon op een handdoek. Misschien wel in het bubbelbad?  Zo kom ik soms op plekken in mijn geest, waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Jammer dat het lastig is om er foto’s van te maken. Gelukkig kan ik ze beschrijven. Het wil nog wel eens gebeuren dat een ontdekking hier eindigt in een blogpost. Heb jij dat ook, mijmerlust?

11906189_1209984462351991_1915068589_n

Ik was net klaar met het schrijven van dit stuk toen ik op het idee kwam mijn zojuist bedachte woord te googlen. Het blijkt dus gewoon dat iemand me voor is geweest verdorie. In 1790 al, om precies te zijn. Johannes Allart schrijft het gedicht in dit boekje, In een boschjen bij nacht en het eerste vers is als volgt:

Bekoorlijk boschjen uwe rust, stoor nimmer bange klagt, gij voedt mijn ftille mijmerlust, in dezen fchoonen nacht.