Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.

Ik kan me nog tijden herinneren dat ik bang was voor nieuwe dingen en ze liever vermeed. Dat is nog niet eens zo heel lang geleden. Als een echte boer at ik niet wat ik niet kende en ik was heel vaak nerveus als ik iets moest doen wat ik nog nooit gedaan had. Het toppunt was altijd de vakantie. Wanneer ik vroeger met mijn ouders op vakantie ging was ik altijd een paar dagen ziek. Misschien gedeeltelijk doordat ik wagenziek was, maar vooral ook door de spanning. Ik maakte me druk of het onderweg wel goed zou gaan, ik maakte me druk of we het wel zouden kunnen vinden en of de eindbestemming wel was zoals ik die in mijn hoofd had. En dat terwijl ik er niet eens verantwoordelijk voor was. Doomscenario’s vochten om een plekje voor mijn netvlies, ik had er genoeg.

16789476_223011004829119_1370956545885470720_nInmiddels denk ik er anders over; nieuwe dingen zijn verschrikkelijk leuk. Ik denk niet dat die omslag plotseling kwam of dat er een moment is aan te wijzen waarop dat veranderde, het is een proces van een aantal jaar geweest. Nu ik terug kijk op de afgelopen anderhalf / twee jaar, heb ik een hoop dingen gedaan die ik nog nooit eerder gedaan heb. Soms waren die nog steeds ontzettend spannend, maar ik deed ze wel.

Over een aantal van deze dingen schreef ik eerder al een post, bijvoorbeeld over de zangles die ik nam, de strandrit te paard, het zwemmen met een schildpad, en het afronden van mijn Post-HBO opleiding coachen met paarden. Ook over mijn eerste NaNoWriMo overwinning, onze verloving en over de eerste keer in mijn leven dat mijn kledingkast er netjes uitziet. Laatst schreef ik nog over mijn motorrijles perikelen en over de eerste keer dat ik het aandurfde in een boek te schrijven.

20582534_868859496610539_3989793935290531840_nDaarnaast ben ik voor het eerst (en hopelijk ook het laatst) getrouwd met de liefde van mijn leven, heb ik een les Burlesque dansen gevolgd met mijn vriendinnen tijdens mijn vrijgezellenfeestje, heb ik mijn eerste paardrijwedstrijd overleefd, heb ik een introductiecursus tot de filosofie gevolgd, ben ik mee gegaan met een vriendin naar een les Aiki Budo, ben ik voor het eerst gaan airsoften, heb ik met een echt vuurwapen mogen schieten op de schietvereniging, heb ik een workshop coaching aan volwassenen gegeven en ik heb een aantal visagie opdrachten gedaan voor fotograven en modellen die ik (nog) niet goed kende. Dat zijn een hele hoop eerste keren.

Ik ben ontzettend trots op mezelf, als ik dit lijstje zo zie. Het is waarschijnlijk nog niet eens alles. Hoewel nieuwe dingen vroeger een bron van stress waren, besef ik nu dat die dingen het leven juist zo leuk maken. Ze zorgen voor herinneringen die ik de rest van mijn leven bij me draag. Voor verhalen die ik kan vertellen op verjaardagen, voor momenten die ik met dierbaren heb gedeeld en ontdekkingen over mezelf die ik nooit meer kwijtraak.

14063596_169520353484990_1249854385_nMeer dan eens heb ik ontdekt dat ik meer kan dan ik vooraf had gedacht. De angst en terughoudendheid maken steeds vaker plaats voor enthousiasme en nieuwsgierigheid, waar ik me veel fijner bij voel. Die nieuwe dingen, die smaken naar meer! Gelukkig is er nog zoveel dat ik nog nooit heb gedaan, voorlopig ben ik nog niet uit ontdekt!

De titel is een quote van Pippi Langkous / Astrid Lindgren.

Foto 1 is genomen door Eline Kentie

Books of June & July 2017

Zowel juni al juli waren drukke maanden voor me, waardoor lezen even op een laag pitje stond (evenals blogposts schrijven). Er zijn een aantal boeken die er voor mij echt uitsprongen, die ik graag nog met jullie wil delen.

Hierbij mijn meest inspirerende boeken van juni en juli.

Koud hart – Tess Gerritsen
Originele titel: The Bone Garden
Goodreads | Foto van Bruna

9789044330878In de tuin van haar prachtige pittoreske huisje dat ze net gekocht heeft, vindt Julia een menselijke schedel. Iets minder pittoresk. Volgens de patholoog-anatoom behoorde de schedel vermoedelijk tot een vrouw die door een misdrijf om het leven is gekomen. Julia wil weten van wie. Een deel van dit boek voert je terug naar 1830, naar de tijd waarin de medische faculteit steeds populairder werd en de specimen waarin gesneden en geoefend moest worden niet waren aan te slepen. Als opgraver had je een smerig baantje, maar verse lijken verdienden goed. En als je geen lijk had, maakte je er gewoon een. Waarom niet? De een zijn dood…

Het historische aspect van deze thriller maakte hem voor mij echt bijzonder. Wat een bizar en luguber onderwerp, maar ook eentje die ik bere interessant vind. Sommige scenes (zoals beschrijving van een amputatie) waren zo afschuwelijk dat ik, net als bij een film, wilde dat ik mijn hand gedeeltelijk voor mijn ogen kon houden. Afschuwelijk fascinerend. Niet voor niets schreef ik in deze blogpost dat ik best voor een dagje patholoog-anatoom zou willen zijn. Toen ik hier met een collega over sprak, gaf ze me als tip dat ze regelmatig practica geven in snijzalen van bijvoorbeeld de Erasmus Universiteit. Ja, die gaat op de bucket list!

Lullabies – Lang Leav
Niet in het Nederlands verschenen.
GoodreadsBol

19931937_1191542857617216_7313960144058974208_nIk kijk regelmatig filmpjes op YouTube waarin mensen vertellen over de boeken die ze gelezen hebben en wat ze daar dan van vonden. Naast fictie en non-fictie komt er ook steeds meer poëzie voorbij. Ik had in geen jaren poëzie gelezen, dus toen ik laats in de Donner in Rotterdam was besloot ik de sectie met Engelstalige poëzie even door te nemen. Dit boekje sprong eruit. Lang Leav heeft meerdere gedichtenbundels op haar naam staan, maar ik koos dit boekje omdat haar voorwoord hieruit me gelijk raakte. Dit boekje was bedoeld voor mij.

Poëzie is zo smaakgevoelig, dat ik het ontzettend lastig vindt er iets algemeens over te zeggen. Je moet het ervaren.

Dit vond ik een van de mooiste gedichten uit het boekje:

Her Words

Love a girl who writes
and live her many lives;
you have yet to find her,
beneath her words of guise.

Kiss her blue-inked fingers,
forgive the pens they marked.
The stain of your lips upon her —
the one she can’t discard.

Forget her tattered memories,
or the pages others took;
you are her ever after —
the hero of her book.

The Nix – Nathan Hill
Nederlandse titel: De Nix
Goodreads | Foto van Bol

20065269_838450166313757_9120104813852360704nIn The Nix volg je Samuel Anderson die jaren geleden een boekencontract heeft binnengesleept, maar nog steeds geen boek heeft weten te produceren. De tijd dringt. Vanuit het niets duikt zijn moeder weer op, die hem in de steek gelaten heeft toen Samuel nog klein was. Ineens kent iedereen haar, omdat ze stenen heeft gegooid naar een controversiële politicus. De media schildert haar af als linkse radicaal en haalt dingen uit haar verleden aan waar Samuel nog nooit van heeft gehoord. Oude woede borrelt weer op, Samuel is vastbesloten het ware verhaal van zijn moeder bovenwater te krijgen om dat tot zijn nieuwe boek te maken.

Dit is weer zo’n boek waarbij het ongelofelijk lastig is er iets over te schrijven. The Nix gaat over politiek, media, games, school, familiebanden, liefde en verlies. Over keuzes die we maken en welk effect die hebben, over hoe we onszelf staande proberen houden in een omgeving die ons als een stroomversnelling meesleurt en op de verkeerde oever weer uitspuugt. Over de eeuwige strijd tussen ons verstand en gevoel, tussen goed en kwaad, en tussen volwassen worden en kind blijven. Op de een of andere manier gaf dit boek me zo’n gevoel van nostalgie, dat ik het liefst in het verhaal wilde blijven. Het is een uitstekend voorbeeld van een boek zoals een boek moet zijn. Wil je meer weten, moet je het zelf lezen. Haha.

On the way home that night, he was surprised that everything looked exactly the same as it did before, with absolutely no signs that the world had fundamentally, radically changed. – Nathan Hill

Motorrijleshobbels

Ik ontdek zoveel over mezelf tijdens mijn motorrijlessen, dat ik soms even zou vergeten dat ik ook nog leer motorrijden. Leersituaties zijn uitstekende zelf-assessment momenten. Dat had ik me eigenlijk niet zo gerealiseerd toen ik eind april mijn eerste proefles afsprak. Vol goede moed en bergen enthousiasme wierp ik me in een leren pak op het 200 kilo wegende monster. Monsters ben ik wel gewend, ik moet minimaal drie keer per week een paard van 500 kilo in bedwang houden. Een van de grote verschillen is echter dat een paard toch redelijkerwijs zijn best doet overeind te blijven, een motor niet. I learned the hard way. Als je niet meer weet hoe vaak je hem hebt laten vallen is het ernstig (je weet wel, wanneer je niet meer weet hoeveel cocktails je op hebt en ‘veel’ je beste schatting is).

Dus ik liet hem vallen. Vaak. Daarnaast heb ik mijn instructeur bijna aangereden (dat hij nog leeft heeft hij volledig aan zijn eigen reactievermogen te danken) en heb ik eigenhandig gezorgd voor het afbreken van een voetpedaal. Ik heb letterlijk een keer gevraagd of ze het zouden zeggen wanneer ze vinden dat ik er gewoon mee moet stoppen omdat ik het niet in me heb. Ha, dieptepunt. En ik maar denken dat ik die onzekerheid de laatste jaren achter me had gelaten. Nope. Naast onzekerheid had ik ook enorm last van frustratie. Oefeningen die keer op keer gewoon niet willen lukken, oefeningen die ik zeker weten de vorige les wél kon maar ik nu met geen mogelijkheid voor elkaar kreeg, momenten waarop ik even de controle kwijt ben over de motor. Frustratie en onzekerheid horen bij het leren, maar ik heb gemerkt dat ik ze niet goed kan verdragen. Ik vond het bloed irritant.

IMG_3090Ze versterken elkaar, die onzekerheid en frustratie. Er waren lessen waar ik naartoe ging en mezelf afvroeg wat er nu weer mis zou gaan. Bij het eerste dingetje dat vervolgens niet lukte dacht ik ‘zie je wel, je kunt het niet’. Instructeurs riepen naar me voor de les ‘niet zo streng zijn voor jezelf’. Ja doei, ik moet het toch goed leren? Ik begon steeds meer tegen de lessen op te zien. Ik probeerde van alles om me beter te voelen, relativeren, letten op mijn ademhaling, doen alsof ik er veel zin in had en zelfverzekerd was. Anderen riepen dat het allemaal wel goed zou komen, het hoorde erbij enzo. Maar helaas hielp het niets. Ik was niet zozeer bang om te falen tegenover anderen, of bang om mijn rijbewijs niet te halen, maar bang dat ik mezelf teleur moest stellen. Dat ik tegen mezelf zou moeten zeggen, ‘sorry, maar geef het maar op’. En toen ik me dat besefte, had ik ineens door wat ik eraan zou kunnen doen. Natuurlijk, dat had me in eerdere situaties ook geholpen. Ik moest de lat gewoon wat lager leggen. In plaats van dat ik naar mijn lessen ging met het idee dat die ene oefening nu echt moest lukken, of dat ik hem vandaag echt niet mocht laten valen, besloot ik tevreden te zijn wanneer ik doorgezet had. Doorzetten, dat kan ik. Alles mag mislukken, als ik maar niet opgeef.

Nog steeds lukt niet alles, maar ik vind dat minder erg. Ik voel me rustiger, positiever en blijer op de motor. Daar deed ik het voor, want motorrijles ís erg leuk. Als ik terugkijk op mijn lessen, kan ik het allemaal wat beter in het perspectief plaatsen. Natuurlijk had ik hem een aantal keer laten vallen, maar er zijn ook dingen waar ik erg trots op ben. Ik heb met de motor over losse bandjes en balkjes gereden als oefening, ik ben de snelweg over geracet met 140, ik heb al rijdend met twee benen aan een kant gehangen zonder om te vallen en de precisiestop beheers ik perfect. Inmiddels heb ik al een hoop geleerd. Ik ben er nog niet, maar dat rijbewijs gaat er komen!

Books of May 2017

Mei was een beetje een gekke maand voor mij, wat lezen betreft. Ik nam in de afgelopen maand iets meer tijd om andere dingen te doen naast lezen, waardoor ik een stuk minder boeken uit heb gekregen. Niet erg, want eigenlijk alle boeken die ik in mei heb gelezen waren fantastisch.

Hierbij mijn meest inspirerende boeken van mei:

The Happiness Project – Gretchen Rubin
Nederlandse titel: Het Happiness project
Goodreads | Foto van Bol

1001004011311661In dit boekje volg je de persoonlijke zoektocht van Gretchen naar meer geluk. In het begin van het boek geeft ze aan dat ze eigenlijk alles heeft wat haar hartje begeert: een man, twee kinderen, een huis in New York, ze verdient haar geld met haar passie en heeft voldoende op de bank staan om zich er geen zorgen over te hoeven maken. Ze had gedacht dat dat voldoende was om gelukkig te zijn. Relatief gezien is ze dat ook, maar toch zijn nog genoeg momenten waarop ze bijvoorbeeld chagrijnig is, weinig energie heeft, ze niet zo van dingen geniet als dat ze graag zou willen, of dingen uitstelt die eigenlijk zouden moeten. Een jaar lang gaat ze aan de slag met haar eigen Happiness project om aan die kleine dingetjes te werken die haar gelukkiger kunnen maken.

Een vaste traditie is dat ik voor ik ga vliegen op Schiphol van mezelf een boek mag kopen in de boekwinkel, zodat ik hem tijdens mijn reis kan lezen. Eind april gingen we voor een paar daagjes naar Berlijn en kocht ik dit boekje. Hij stond al een hele lange tijd op mijn nog-te-lezen-lijstje, maar ik had geen betere tijd kunnen kiezen. Sowieso vind ik dat een boek vaak meer impact heeft als je het ergens anders leest dan thuis (misschien schrijf ik daar ooit nog een blogpost over). Dit boekje paste perfect bij de dagen in Berlijn. Tijdens haar happiness project komt een breed scala aan onderwerpen naar voren, die mij ook zeker aan het denken zette. Ik ontdekte dat je meer geluk/blijdschap niet alleen bereikt door meer positieve dingen aan je leven toe te voegen, maar ook de negatieve dingen weg te halen. Het klinkt zo logisch maar in de praktijk is dat nog best lastig. Ook benadrukt ze dat een omgeving van groei een belangrijk aspect van geluk is. Ik vond het een heerlijk boekje om vanaf een afstandje in Berlijn mijn eigen leven eens onder de loep te nemen en ik heb na afloop thuis wat gewoonten aangepakt.

The Martian – Andy Weir
Nederlandse Titel: Mars
Goodreads | Foto van Bol

9200000025353479Mark Watney is een van de eerste mensen die voet zet op Mars, maar de kans is groot dat hij er nooit meer levend af zal komen. Tijdens een vooruitstrevende Marsmissie worden Mark en zijn collega’s getroffen door een enorme zandstorm. Iedereen redt het op tijd naar de shuttle die hen weer terug naar aarde zal voeren, behalve Mark. Hij wordt geraakt door een antenne die zijn ruimtepak doorboort, zijn collega’s laten hem voor dood achter. Dat is hij niet, maar de dood ligt op de loer als een hongerige leeuw. Hoe maakt hij zijn collega’s duidelijk dat hij nog leeft zonder communicatiemiddelen? En hoe blijft hij in leven tot ze hem ontdekt hebben? Om dan nog niet na te denken over de tijd tot aan een mogelijke redding…

Zoals je tijdens een goede film op het puntje van je stoel zit, vond ik dit een echte page-turner. Het is een science fiction actie, met een goede dosis humor. Het boek draait vooral om Mark, van wie ik echt een beetje ben gaan houden. Zijn zelfspot en doorzettingsvermogen zijn fantastisch. De details lijken goed uitgewerkt, al ben ik geen chemicus/astronoom om het tot in de puntjes te beoordelen. Buiten dat het gewoon een heerlijk boek was, vond ik het ook interessant om te lezen hoever mensen kunnen gaan om te overleven, of om anderen te redden. Je vraagt je af wat de waarde is van een mensenleven. Moeten we alles op alles zetten om iemand te redden? Wanneer bereik je die grens? Mocht je niet zo’n boekenliefhebber zijn als ik, de gelijknamige film moet ook ontzettend goed zijn!

Yes, of course duct tape works in a near-vacuum. Duct tape works anywhere. Duct tape is magic and should be worshiped. – Andy Weir

Nightfilm – Marischa Pessl
Nederlandse Titel: Nachtfilm
GoodreadsBol

16123664_576980442492488_7388155046967377920_nIn deze mysterie-thriller volg je Scott McGrath die zijn hele leven al bezig gehouden wordt door de geheimzinnige man Stanislas Cordova. Cordova is een bekende filmregisseur. Zijn films hebben een cultstatus bereikt en Cordova zelf is een en al mysterie. Hij werkt op zijn eigen landgoed en het is al tientallen jaren geleden dat hij in het openbaar is verschenen. Er lijkt zelfs geen foto van hem te zijn. Scott McGrath heeft er geen goed gevoel bij. Wanneer de dochter van Cordova dood gevonden wordt, wordt er gedacht aan zelfmoord. Voor Scott is dit geen toeval meer, hij is er nu van overtuigd dat er meer aan de hand is en gaat op onderzoek uit.

Dit boek is meer dan een verhaal, het bevat ook foto’s, krantenartikelen en een echte website die gekoppeld is aan het boek. Daar houd ik wel van, het maakt het lezen tot een hele ervaring. Ik vond hem erg spannend, maar wat ik helemaal bijzonder knap vind is de manier waarop realiteit en illusie door elkaar gaan lopen. Dit is zo’n boek waarvoor je je in huis wilt opsluiten met voldoende lekkers, zodat je je zoektocht voor niets en niemand hoeft te onderbreken en je je kunt onderdompelen in de angstaanjagende, beklemmende en fascinerende wereld van Cordova.

It’s funny how the night that changes your life forever starts out like all the others. – Marischa Pessl

Over eerste gedachtes

Oke, dit had ik laatst. Ik las iets in een boek, en toen ik het las dacht ik ‘dit is precies wat ik bedoel! DIT!’ Herken je dat? Soms heb je dat wel eens, dat iemand anders de woorden gevonden heeft waar jij al zo lang naar opzoek was. Ik herkende me zo in het stukje, wat ook weer zo ontzettend met het leven te maken heeft, dat ik het hier wil delen.

Het komt uit het boekje ZIN Lust in je Leven door Schrijven van Greetje Couwenbergh en gaat over eerste gedachtes. Ze schrijft het volgende:

Eerste gedachte, beste gedachte. De eerste gedachte is een eerste snapshot van je wereld nog voordat je deze bedekt met projecties. Het is simpelweg het allereerste wat in je opkomt. Eerste gedachtes zijn vers, origineel, haast fysiek. Ze leven. Eerste gedachtes zijn niet exotisch of zeldzaam. Het zijn de plotselinge heldere momenten waarvan je er iedere dag wel een paar hebt. Je herkent ze aan hun ‘ja’-gevoel. Eerste gedachtes zijn net zoals verliefd zijn de waarheid horen of een baksteen op je hoofd krijgen: niet te missen. Zó is het. Je kunt er je tanden in zetten. Eerste gedachtes zijn er constant, ze zijn moeiteloos en niet te fabriceren. Het zijn je originele ideeën, je intuïtie, je wildste kant, voordat deze is platgeslagen en uitgekauwd door tweede of derde gedachtes.

We censureren onszelf vaak. Als we een spannende eerste gedachte hebben, volgen daarna vaak gedachtes die de eerste relativeren, goed praten, verantwoorden of wegstoppen. Couwenbergh geeft het volgende voorbeeld:

Zo zit ik nu in de Coffee Company aan een soja latte naast een roodharige jongedame op pumps en de eerste gedachte die door mijn hoofd schiet is: ik wil haar boek zijn. Een tweede en derde gedachte die daar direct op volgen zijn anders: ik ben benieuwd wat ze aan het lezen is, of: oh god, wat wil ik van haar?

Of het nu eerste, tweede of derde gedachtes zijn, ze zijn allemaal van jou en allemaal waar. Maar waar het leven, de spanning, in zit is die eerste gedachte. Daar gebeurt het, daar leer je jezelf mee kennen. Veel ideeën voor blogpost die ik schrijf komen voort uit deze eerste gedachtes. Waarin eerste gedachtes een belangrijke rol spelen is poëzie. Eerste gedachtes kunnen onhandig en ongepast zijn, of niet wenselijk of haalbaar. Je hebt een beetje moed nodig om ze op te schrijven of uit te spreken. Maar ze vormen daardoor ook een heerlijk gespreksonderwerp, ze brengen mensen in beweging, ze wekken gevoelens op en spreken tot de verbeelding.

Durf jij het aan die eerste gedachte eens naar de voorgrond te schuiven zonder hem te censureren? Wat zou er dan gebeuren?

17125985_1053148038163216_5445871540367261696_n

Briefgeheimen

Dit boek ontdekte ik per toeval toen ik een lange tijd geleden aan het rondneuzen was in Donner Rotterdam. Het was gewoon een willekeurig boek dat ik van de plank pakte om eens door te bladeren. Zowel ‘brieven’ als ‘geheimen’ zijn twee woorden die direct mijn aandacht trekken. Toen ik zag waar het boek echt over ging, was ik verkocht.

Briefgeheimen bevat een verzameling ingezonden brieven en kaarten, waarop mensen hun grote of kleine geheimen blootgeven. Mooie, schokkende en ontroerende geheimen. Geheimen die mensen geheim willen houden, maar ook kwijt willen. Geheimen die zo persoonlijk zijn, dat ze tegelijkertijd ook heel herkenbaar zijn. Fascinerend.

In een boek over provocatief coachen las ik over de schijnbare tegenstelling tussen iets wat ontzettend privé is, maar eigenlijk ook algemeen. Dingen die ons écht raken, berusten op universele gevoelens zoals afwijzing, afgunst en afschuw. Hoewel we allemaal onze eigen geheimen hebben, is het mooi om te weten dat we allemaal in de kern snappen hoe het voelt. Ik vind dit boek een prachtig initiatief. Mocht je nog een ‘koffietafelboek’ zoeken, dit is zeker een gespreksstarter!

Ben ik mislukt?

Dat je geen symptomen van enge ziektes moet googlen weet iedereen. Inmiddels ben ik er achter dat oud-klasgenoten googlen ook verschrikkelijk kan uitpakken. Wat ik heb ontdekt? Eén dame heeft zich inmiddels ontpopt als partijlid van de VVD. De ander heeft een succesvolle weblog, podcast en eboeken op haar naam staan. Weer anderen hebben het geschopt tot arts, bioloog of model, en er is zelfs eentje professioneel pokeraar. Wat heb ik dan in godsnaam bereikt, vraag ik mezelf af. Heb ik ergens een afslag gemist?

Wanneer ik de carrièrepaden van oud klasgenootjes google, merk ik dat er een beetje nerveus van wordt. Waarom eigenlijk? Is het jaloezie? Ik weet het niet zo goed. Ik heb zelf geen ambities model te worden of mijn geld te verdienen met pokeren. Ik zou daarentegen best wel een boek uitgebracht willen hebben, en arts of chirurg zijn klinkt ook best tof. Toch denk ik niet dat het persé die mijlpalen zijn die ik zou willen bereiken. Toen ik het hier met een vriend over had, gaf hij aan dat hij het gevoel wel herkende. Máár hij kon het zeggen, want.. en toen volgde er een lijstje zaken die hij niet bereikt had en ik wel. Als ik eens objectief naar mijn eigen leven kijk is er best en hoop om trots op te zijn. Ik heb een heerlijke baan waar ik blij van word, ik heb een partner waar ik lief en leed mee kan delen, fijne familie en vrienden die ik voor geen goud wil missen, ik voel me best wel gelukkig, ik heb vele hobby’s en interesses, en niet te vergeten twee katten die mijn leven elke dag een stukje leuker maken. Tja, het is inderdaad maar net met wie je jezelf vergelijkt.

Zit het hem daarin, dat ik mezelf vergelijk met anderen? Misschien niet in praktische zin, maar heb ik het idee dat anderen succesvoller zijn dan ik. Wat is succes hebben dan eigenlijk? Synoniemen voor succes hebben zijn bijvoorbeeld slagen en vooruit komen. Een ander woord dat in mijn opkomt is potentieel. Potentieel betekent beschikbaar vermogen of nog niet bestaand maar wel als mogelijkheid aanwezig. Ja, ik denk dat we ergens komen. Als ik van anderen hoor wat ze bereikt hebben, ga ik er stiekem een beetje vanuit dat ze hun potentieel optimaal benutten. Dat ze zijn waar ze willen zijn. Dat zij al wél bereikt hebben wat ze graag willen bereiken. En ik nog niet, dus.

Ik realiseer me nu twee dingen: 1) de aanname dat anderen al wel bereikt hebben wat ze willen bereiken is misschien niet helemaal (of helemaal niet) correct, en 2) ik heb blijkbaar het gevoel dat ik nog niet mijn ware potentieel heb bereikt. Dáár kunnen we wat mee! Ik besef me nu dat je aan de resultaten van anderen niet kunt zien of ze er tevreden mee zijn. Het zou zomaar pas het begin kunnen zijn van alles dat ze graag willen bereiken. Anderen zouden zomaar in dezelfde valkuil kunnen stappen als ze horen wat ik al heb bereikt, terwijl ik er voor mijn gevoel ook nog lang niet ben. Het is zeker niet zo dat ik niet gelukkig ben, dat ben ik wel. Ik denk alleen dat ik nog meer kan dan dat ik nu doe. Misschien wordt het tijd dat eens te gaan ontdekken!

Bt9TSxACYAAd-xr

Bron foto

 

Books of April 2017

Ik houd op Goodreads bij wat ik lees, waarbij ik de boeken die ik heb gelezen achteraf altijd een ster-waardering geef. Ik merk regelmatig dat ik het lastig vind om een boek te beoordelen wanneer ik hem net uit heb. Vaak merk ik pas een tijdje later hoeveel impact een boek heeft (gehad). Een goede graadmeter of een boek inspirerend was voor mij, is of ik er achteraf veel aan blijf denken of over praat met anderen. Deze boeken die ik in april heb uitgelezen zitten nog steeds regelmatig in mijn hoofd…

Hierbij mijn meest inspirerende boeken van april:

Fragile Lives: A Heart Surgeon’s Stories of Life and Death on the Operation Table – Stephen Westaby
Niet in het Nederlands verschenen.
Goodreads | Foto van Bol

Fragile_Lives_jacketFragile Lives is een memoir van een bekende Britse hartchirurg Stephen Westaby. In zijn boek beschrijft hij het verloop van zijn carrière, waarbij de dood altijd over zijn schouder meekijkt. Het hart is een bijzonder orgaan, waar we over het algemeen niet zonder kunnen (al heeft Westaby innovatieve operaties geleid waarbij patiënten jaren overleven met een kunstmatig hart). In zijn boek schrijft hij over de gevallen die hem het meest zijn bijgebleven en het meest voor hem betekend hebben.

Tijdens het lezen van dit boek had ik soms het idee dat ik naast Westaby aan de operatietafel stond. Zijn verhalen zijn emotioneel, schokkend en wonderlijk. Hoe hij op het laatste moment toch de juiste keuze maakt waardoor hij iemand zijn leven red. Of hoe het kan dat alles goed lijkt te gaan, maar iemand het toch niet haalt. Als mens zijn we kwetsbaar. Toch is het me ook bij gebleven hoeveel ons hart kan hebben. Het kan temperatuurverschillen, stilstand, elektrische schokken en enorme inspanning doorstaan. Wat een bijzonder lichaam hebben we toch.

Sleeping Giants – Sylvain Neuvel
Nederlandse Titel: Slapende Reuzen (verschijnt in mei 2017)
Goodreads | Foto van Bol

9200000049646286

Als klein meisje valt Rose tijdens een fietstochtje naar beneden door een groot gat in de aarde. Wanneer ze wakker wordt ontdekt ze dat ze op een enorme hand terecht is gekomen. Jaren later, wanneer ze een opgeleide natuurkundige is, laaien alle vragen rondom dit mysterie weer op. Hoe komt die hand daar? Van welk materiaal is het gemaakt? En waar hoort die hand aan vast? Van de ene puzzel stuitten ze op de volgende. Sleeping Giants is een sciencefiction verhaal waarin je Rose haar zoektocht volgt aan de hand van gespreksverslagen en persoonlijke logs.

Vroeger wist ik niet wat ik met SciFi verhalen aanmoest. Ik geloofde niet dat dat soort dingen echt konden gebeuren, waardoor ik ze ook niet wilde lezen. Tegenwoordig vind ik ze steeds leuker, omdat ze de lezer wel confronteren met vragen die voor de mensheid van groot belang zijn. Wat is dood? En wat maakt jou jou? Wanneer doe je iets in het algemeen belang van de hele wereldbevolking en wanneer breng je de mensheid juist in gevaar? Ik vond dit een bijzonder interessant boek dat even weer de nietigheid van ons menselijk bestaan benadrukt. Als het je bevalt, het tweede deel Waking Gods is ook al uit.

My Not So Perfect Life – Sophie Kinsella
Nederlandse Titel: Mijn niet zo perfecte leven
Goodreads | Foto van Bol

9200000060559887Sophie Kinsella, eigenlijk Madeleine Wickham, ken je misschien van de Shopaholic serie. In My Not So Perfect Life volg je Katie die een baan heeft in Londen bij een marketingbureau. Ze heeft het perfecte leven, tenminste zo lijkt het wanneer je haar Instagram feed bekijkt. De realiteit is een klein beetje anders. Op een gegeven moment gaat het een na het ander mis, en grijpt ze de kans haar degene terug te pakken die haar (en anderen) zoveel leed bezorgd heeft.

Dit boek gaat vooral over dat schijn kan bedriegen. Vanaf een afstand lijkt het misschien alsof iemand alles heeft wat zijn hartje begeert, maar zodra je dichterbij gaat kijken blijkt de werkelijkheid heel anders in elkaar te zitten. Ook ik merk dat ik daar soms intrap, waardoor dit boek een mooie eyeopener was. Daarnaast werd ik onwijs enthousiast van het ontwerpen en creëren van een merk, dat in dit boek een rol speelt. Ik was daar eigenlijk een beetje verrast over, want dat is iets waar ik eigenlijk nooit mee bezig ben geweest. Een mooie ontdekking waar ik wellicht in de toekomst nog wat mee kan.

De onmogelijke kunst van het vergeten

We doen allemaal onze stinkende best om van alles te onthouden. In de boekhandel staan schappen vol boeken over het trainen van je geheugen. Op internet vindt je spelletjes, trucjes en hulpmiddelen die maken dat je nog meer informatie kunt opslaan in je brein en die ook weer zonder moeite terug kunt halen. Er zijn talloze psychologische modellen die aangeven op welke manier je de beste resultaten kunt boeken. Zelfs Omroep Max draagt zijn steentje bij door de geest van de oudere Nederlander scherp te houden met zijn ‘geheugentrainer’. Onthouden is hip (of handig meestal).

Soms wil ik dingen helemaal niet onthouden. Raar? Ik leg het uit.

10853113_202982509872072_1075725116_nIk kan me nog herinneren dat ik vroeger een keer bedacht had dat ik mezelf misschien wel kon verrassen. Ik pakte allerlei spulletjes die ik leuk vond, maar prima even kon missen, in met inpakpapier. Vervolgens verstopte ik die voor mezelf op een plek waar ik ze niet zou zien, achter wat stapels kleding in mijn kleding kast. Ik hoopte dan, dat ik die pakjes veel later zou kunnen uitpakken waarbij het zou voelen alsof ik kadotjes kreeg. Helaas, maar zo werkte het dus niet. Het lukte me maar niet te vergeten dat er pakjes op me lagen te wachten en meestal kon ik me ook gewoon herinneren wat ik erin gestopt had. Wanneer ik dan uiteindelijk ervoor koos ze uit te pakken, was een ‘oja’ momentje het enige wat ik voelde. Geen uitermate nieuwsgierigheid, geen blijde verrassing. 

Jezelf een kado geven is verdomd lastig. Als het me wel was gelukt de pakjes en hun inhoud totaal te vergeten, was ik er vast een stuk blijer mee geweest. Bovendien had het me een interessant mysterie opgeleverd; hoe waren die pakjes daar dan gekomen? Tegenwoordig probeer ik mezelf niet meer te verrassen met kado’s, ik heb zelfs een beetje last van verrassingsfrustratie wanneer anderen dat doen. Gelukkig zijn er een hoop andere manieren waarop ik mezelf blij kan maken. Toch liep ik er pas weer tegenaan dat het best balen is dat vergeten zo ingewikkeld is. Er zijn natuurlijk methoden die zich richten op het therapeutisch vergeten van herinneringen, bijvoorbeeld als het gaat over trauma’s. Voor de duidelijkheid, die situaties zijn niet te vergelijken met waar ik vandaag over schrijf. In mijn geval zou vergeten een luxe zijn, geen noodzaak of levensbelang.

Herken je dat, dat iemand je iets vertelt wat heel je wereld op zijn kop zet. Of in ieder geval het beeld dat je had van die persoon. Bijvoorbeeld dat iemand ineens zwanger blijkt te zijn, of zijn baan kwijt is, of een jarenlange relatie wil verbreken. Iets wat verder nog niemand weet. Of je dat dan even voor jezelf wilt houden. Goh, prima joh. Doen we even. Nee dus. Je probeert ontzettend je best te doen alsof je het niet weet en dat kan erg ingewikkeld worden. Als je dan met anderen bent die de persoon in kwestie ook kennen, maar nog van niets weten, mag je geen woordje verkeerd zeggen. En in het geval het later uitkomt, wordt er misschien nog wel van je verwacht dat je net zo verrast bent als de rest. Laatst kwam ik in zo’n situatie, die ik nu dus het liefst wil vergeten. Maar hoe dan?

Hoe meer moeite je in het onthouden stopt, hoe beter het je lukt. Met vergeten is het precies andersom. Hoe harder ik mijn best doe, hoe beter ik het me kan herinneren. Als ik het belangrijk vindt om het onbelangrijk te vinden, denk ik er alleen maar vaker aan. Dat schiet niet op. Als ik google op hoe ik dingen moet vergeten, gaat de meerderheid van de resultaten alsnog over NIET vergeten. Zucht. De enige methoden die misschien kunnen werken zijn hypnose (ben ik een fel tegenstander van), dronkenschap (voorstander uiteraard, maar dat helpt niet meer met een herinnering van langer geleden of slechts tijdens de periode van dronkenschap) of hersenletsel (liever even niet). Dus mijn conclusie luidt, hoe triest ook, dat dit vergeten voor mij onmogelijk is. En als het niet te behandelen is, is er altijd nog één optie over: accepteren.

diversen-vergeetmenietjesBron foto

 

Boeken: perfect of persoonlijk?

Ik had niet gedacht dat ik hier ooit iets over zou kunnen schrijven, omdat ik er zeker van was dat ik het nóóit zou doen: schrijven in boeken.

Boeken horen naar mijn idee in perfecte staat bewaard te worden, zonder ezelsoren en gescheurde kaften. Wanneer ik in een boekwinkel een boek uitzoek, keer ik gerust de gehele stapel om om het best uitziende exemplaar te scoren. Boeken uitlenen doe ik eigenlijk niet, want ik ben veel te bang dat ik hem beschadigd weer terugkrijg. Als ik een boek ergens mee naartoe neem, pak ik hem goed in om te zorgen dat hij netjes blijft. Wanneer mensen naar mijn boek wijzen krijg ik al kriebels… ja, neurotisch, ik weet het. Zelfs in mijn studietijd schreef ik niet in mijn boeken. Ik stond liever een half uur in de rij voor de kopieermachine om me uiteindelijk met markeerstift veilig te kunnen uitleven op de kopietjes.

Waarom dan ineens in boeken schrijven? Doe normaal! Ik stuitte volledig per ongeluk op een YouTube filmpje van iemand die vertelde over het maken van notities in boeken. Ik had vaker filmpjes voorbij zien komen over het plakken van post-its en tabs, blackout poetry en het beschilderen van boeken en kaften. Leuk, maar niet voor mij, dacht ik. Nu weet ik niet eens meer precies welk filmpje het was dat uiteindelijk mijn leven heeft veranderd, maar er was een opmerking die een enorme impact op me maakte: “Er bestaan misschien wel tien- of honderdduizend exemplaren van dat boek, dus waarom zou je dan dat ene exemplaar dat van jou is, niet écht van jou maken?”BookAnnotationsIk herhaalde het een paar keer in mijn hoofd en hoe vaker ik er aan dacht, hoe enthousiaster ik werd. Ik zocht meer filmpjes van mensen die schrijven in hun boeken, waardoor ik ontdekte dat ze eigenijk allemaal fanatiek aanhanger waren geweest van het behouden van hun boeken in perfecte staat. Goh, zou er zelfs voor mij nog hoop zijn? Ze vertelden dat het onderstrepen en schrijven in boeken ervoor zorgt dat je de inhoud veel beter verwerkt en onthoudt. Logisch! Jouw aantekeningen en notities zijn ook leuk om te lezen wanneer je het boek later herleest, of uitleent aan iemand anders. Er was iemand die aangaf dit de perfecte nalatenschap aan haar kinderen of kleinkinderen te vinden, want wat is nu leuker dan te weten wat je oma bezig hield door haar aantekeningen in een boek te ontdekken.

18162068_118605752037570_7908579571413286912_nOp dit moment ben ik bezig in The Happiness Project van Gretchen Rubin, gewapend met een pen. Ik merk dat ik nóg meer geniet van het lezen op deze manier. Het is een simpele paperback, dus ik maak me weinig zorgen over hoe die eruit ziet. Ik streep er op los. Ik merk dat ik beter onthoud wat ik lees en gemakkelijker ‘die ene zin’ kan vinden wanneer ik die later nog even terug wil lezen. Ook voelt het heel erg van mezelf. Dit is mijn boek en ik mag ermee doen wat ik wil. Heerlijk.

Ik ben nog niet helemaal genezen: ik wil nog steeds graag het mooiste exemplaar van de stapel, ik doe nog steeds mijn best ze netjes te houden en er zijn boeken waarin ik absoluut niet wil schrijven. Toch ben ik best een beetje trots op deze nieuwe ontdekking, want ik word er enorm blij van!

Bron foto’s: 1, 2, 3.