Een ode aan onze eigenaardigheden

We doen met z’n allen zo ons best normaal te lijken, dat we soms even vergeten hoe fantastisch het is als we een beetje gek zijn. Ik vind het in ieder geval erg leuk om er achter te komen dat iemand anders iets geks heeft, iets raars doet of een bijzondere gewoonte heeft. Op Facebook zit ik in een NaNoWriMo-groep, waar ik mijn mede wannabe-schrijvers gevraagd heb een gekke gewoonte van henzelf te delen. Dat deden ze massaal. Hieronder de leukste, gekste en herkenbaarste eigenaardigheden.

  • “Ik klop op liftdeuren voor ze open gaan. Naarmate ik ouder ben geworden ben ik me gaan beseffen hoe raar het is, dus ik doe het enkel als ik alleen ben of met familie, maar het voelt wel vreemd als ik het niet doe.”
  • “Een rare gewoonte van me is dat ik praat tegen mijn auto, alsof ze me kan verstaan. En ik aai het stuur alsof het haar hoofd of hand is.” Een andere lezeres herkent dat en voegt toe: “Ik doe dat ook! Vooral wanneer mijn benzine bijna op is, dan smeek ik mijn auto het nog even vol te houden.”
  • “Als ik een stukje papier op de grond zie liggen MOET ik het oppakken om te zien of er iets op geschreven is.”
  • “Ik kan gewoon geen kussen of speelgoed slaan, dat vind ik zielig. Ik word snel boos, waarop mensen mij altijd adviseren me af te reageren door op een kussen te slaan. Dat lukt me gewoon niet!”
  • “Vroeger toen ik klein was vloog ik door de kamer wanneer ik nadacht, wat ik de helft van de tijd eigenlijk niet eens door had. Ik rende dan helemaal naar achterin het huis, sprong op of over de bank, waarna ik weer terug rende. Het feit dat mijn hart daar sneller van ging kloppen hielp me nadenken. Ik deed het nooit als mijn familie thuis was. Ik maakte me ook altijd zorgen dat ik er niet mee zou kunnen stoppen als ik ouder zou worden en misschien wel huisgenoten zou krijgen, maar het ging eigenlijk vanzelf over.”
  • “Ik ben extreem bang voor afvoerputten op straat, vooral die met roosters erboven. Ik moet mijn sleutels, die dan in mijn zak zitten, heel stevig vasthouden. Anders verlies ik ze, dat weet ik gewoon.”
  • “Als ik met een kaartspel heb gespeeld, schud ik ze altijd voor ik ze opruim. Ik doe dit al vanaf dat ik klein ben, maar besef me pas sinds een jaar of twee dat het een beetje gek is.”

a356bbac66461bf939e6b4bf99c6e624

  • “Ik kan geen enge films kijken met blote enkels. Ik verstop ze onder een deken of laat mijn verloofde ze vasthouden, waarbij hij dan letterlijk zijn handen om mijn enkels vouwt, omdat ik bang ben dat ze gegrepen worden door iets of iemand.”
  • “Vaak meerdere keren per dag, wanneer ik gestrest, angstig of opgewonden ben (oeh, ik kan niet geloven dat ik dit vertel), flapper ik met mijn handen alsof het vleugels zijn. Ik deed dit al van kinds af aan (ik had een vogel, oke?!). Sinds ik volwassen ben, ben ik me gaan realiseren hoe vreemd het is. Nu doe ik het enkel als ik alleen ben.”
  • “Ik probeer nog steeds op stoeprandjes te balanceren zonder er af te vallen… en ik ben 26 jaar”
  • “Wanneer ik onder een viaduct door rijd, leg ik mijn hand tegen het dak van de auto om het omhoog te houden voor het geval het viaduct naar beneden komt.”
  • “Ik kan alleen slapen in blauwe of groene pyjama’s of dekens.”
  • “Toast met boter en ketchup vind ik echt heerlijk. Er zijn aardig wat mensen die me vreemd aankijken… maar sinds de meeste van hen bereid zijn vrijwillig garnalen te eten, maak ik me niet echt zorgen om wat ze denken.”
  • “Voor mij is het absoluut onmogelijk een gebouw binnen te gaan door de uitgang, of te verlaten door de entree.”
  • “Ik verontschuldig me wanneer ik voor mijn hond langs loop. Like hello, manners!

a153b0bec9f3d5c808c911bf622d7379

  • “Ik geef alles een naam. Het zijn niet gewoon laarzen, het zijn mijn ‘Sally Boots‘, omdat ze lijken op de laarzen die Sally draagt in Nightmare Before Christmas. Ik zoek niet naar mijn sleutels, ik zoek naar Casper (het vriendelijke spookje, de meest herkenbare sleutelhanger aan mijn sleutelbos). Mijn tas is ‘my little Jack Backpack‘ en mijn ketting is mijn ‘lucky bunny‘. — Mijn vrienden gaan er in mee. Zodra ze de naam van mijn spullen weten, zeggen ze ook dingen als ‘Casper ligt op de tafel’ of ‘je hebt je bunny in de badkamer laten liggen’.”
  • “Als jij een bordje uit de kraag van je t-shirt hebt steken, los ik het op. Het kan me niets schelen dat we elkaar nooit eerder gezien hebben. Ik MOET dat labeltje terug in je t-shirt stoppen.”
  • “Ik kan niet slapen in mijn bed als deze niet is opgemaakt vlak voordat ik erin stap.”
  • “Ik heb een hekel aan nat zijn. Douchen gaat nog zolang ik onder het warme water sta, maar de uren die het duurt om mijn haar droog te krijgen zijn verschrikkelijk. Afwassen vind ik ook verschrikkelijk, omdat ik niet kan voorkomen dat ook mijn kleren een beetje nat worden. De enige uitzondering die er is, is dat ik er gek genoeg wel van houd buiten te zijn in de regen.”
  • “Mensen vinden het raar dat ik, wanneer ik buiten loop, zoveel mogelijk voorkom dat ik op insecten trap. Ik spring over ze heen, of wacht tot ze de stoep zijn overgestoken als ik ze op tijd zie.”

Deze gekke dingen zorgen voor een glimlach op mijn gezicht. Ik was enorm onder de indruk van de openheid van alle mensen die hun eigenaardigheden wilde delen met de rest van de wereld. Misschien moeten we ze niet langer voor elkaar verbergen, maar er gewoon trots op zijn. Bovendien zijn ze ook nog eens een goudmijn voor schrijvers; karakters met eigenaardigheden zijn nou eenmaal echter.
Nu vragen jullie je misschien af, wat die van mij dan zijn…

  • Ik voorkom dat ik op slakken ga staan. Naaktslakken vind ik vies, maar huisjes slakken eerder schattig. Mocht ik ze toch al krakend pletten onder mijn schoen, zeg ik hardop sorry omdat ik het zielig vind (ook al loopt er iemand naast me).
  • Daarnaast heb ik de onbedwingbare neiging spullen in winkels aan te raken (ja, ook als er staat dat ik er niet aan mag komen). Vooral stoffen en boeken, of voorwerpen met een interessant oppervlak.
  • Ik koop alleen een boek als het er mooi uit ziet. Al wil ik hem nog zo graag hebben, en er zit een vouw in de kaft of er staat een streep op, dan laat ik hem liggen. Als er een stapel ligt, zoek ik ongegeneerd de mooiste uit.

Nu ben ik uiteraard ook ontzettend benieuwd naar die van jou…

Bron van beide foto’s: Pinterest.com

Als een trein

Ik houd ervan om levens te bedenken
voor mensen die ik niet ken.
Levensverhalen vol geluk
en levens reddende daden,
al waren ze nog zo klein.
Vol mysterie en donkere geheimen,
vol spijt en tranen en verdriet.

Soms wanneer ik in de trein zit
en ik de tientallen, honderden,
misschien wel duizend huizen
in een flits aan me voorbij zie vliegen,
voel ik even het verstikkende gewicht
van alle levens drukkend op de mijne.

Alsof ik even geen adem meer krijg
en alle emoties tegelijk ervaar,
dat ik niet meer kan ontsnappen
en verzwolgen wordt door alles om me heen.

Maar dan,
vlak voor ik diep lijk weg te zakken,
zo snel als hij gekomen is,
verdwijnt die verstikkende druk van binnenuit.
Deze levens zijn niet van mij.
Ik laat ze los in het zelfde tempo
als de trein aan ze voorbij schiet.
Uit reflex strek ik mijn hand
naar dat ene leven dat mij zo raakt.
Alsof ik daar nog even iets kan bewegen,
voor ik daadwerkelijk verdwijn.

– Yvette

mti5mdi0mti5nti4ntu3ntm4

Bron foto

Wensen te paard

Inmiddels weten jullie vast dat ik regelmatig op een paard zit. Een poosje geleden schreef ik over mijn eerste strandrit. Heerlijk! Maar daar houdt mijn paardendroom nog niet op… ik heb nog een aantal bijzondere wensen.

brave-merida_01Boogschieten te paard Sinds ik de Disneyfilm Brave heb gezien, wil ik ook met pijl en boog te paard, galopperend door het bos racen. Wat lijkt me dat heerlijk. De wind in mijn haren in volle galop. Vol vertrouwen, een zijn met je paard. Zoevend tussen de bomen door. Dan ook nog tegelijkertijd elke roos raken met de pijlen die moeiteloos uit mijn boog schieten. Whohoo!

c43759773c98637545f0d10e73e568c7Als ridder een steekspel winnen Om een beetje in dezelfde sfeer te blijven, zou ik ook graag een keer aan een steekspel meedoen. Ken je die scene uit Game of Thrones, waarbij twee ridders te paard het tegen elkaar opnemen? Voor de paarden loopt het geloof ik niet zo goed af, helaas. Maar wat ziet het er prachtig uit. Paarden in vol harnas, vol kracht, vol leven. Hoe moet dat er vroeger uit gezien hebben? Jonkvrouwen wenend in de torenkamer omdat hun grote liefde door een arrogante riddervriend is neergestoken. Jouw macht en kracht moest aan je paard te zien zijn. Wat een andere wereld.

Zwemmen met een paard Dit klinkt weer een stuk vriendelijker. De meeste paarden vinden water aan het begin een beetje eng, maar als ze er aan gewend zijn kunnen ze prima zwemmen. Wat lijkt het me bijzonder om dat een keer te mogen ervaren. Bucketlist item!

8qb2fqttpfc5xqkkwry0gkgaerlpji28krhqwukzv2y

Bron foto’s

  • 1: screenshot van de film Brave
  • 2: bron onbekend / Pinterest
  • 3: bron

Books of October

Ik geef mensen regelmatig ongevraagd advies over welke boeken ze zouden moeten lezen. De meesten knikken beleefd, beamen dat het inderdaad best interessant klinkt en komen vervolgens met óf de smoes waarom ze wel willen lezen maar het niet lukt, óf een goede vraag die het gesprek ineens een totaal andere wending geeft. Zucht. Ik wéét dat ik bizar veel lees, maar toch zou ik het liefste willen dat iedereen om mij heen dat ook deed. Ik vindt het heerlijk om over boeken te praten en wil graag mijn ontdekkingen delen, in de hoop dat een ander net zo geniet van het verhaal als ik.

Omdat ik weet dat ik iets moet doen aan mijn opdringerigheid richting anderen wat betreft boeken, besloot ik dat mijn blog een prima plek is om het er wél over te hebben. Ik dwing je vooral niet dit artikel te lezen (ik doe wel een sterke aanbeveling!!), maar wellicht raak je geïnspireerd door de boeken die mij inspireerden deze maand.

Hierbij mijn ‘most inspiring books of October

 

Tales of the Peculiar – Ransom Riggs
Goodreads

14701274_1597105177259523_5749782399735037952_nDit boekje is een verzameling sprookjes passend bij de drie delige serie ‘Miss Peregrines Home for Peculiar Children’. De Tales worden genoemd in deze reeks, maar ze zijn prima los van de serie te lezen. Net als sprookjes zoals we ze allemaal kennen, gaan ook deze verhalen over mensen of dieren met bijzondere eigenschappen (peculiarities). Ze staan vol van metaforen en brengen een belangrijke levensles over.

Ik vond dit boekje in mijn favoriete boekhandel van Nijmegen. Hardcover met een groen linnen kaft en prachtige gouden opdruk. Het gaf me direct het gevoel van een sprookjesboek. Ook de tekeningen aan de binnenkant, voor elk verhaal één, maken het extra bijzonder. Duidelijk, ik was al om zodra ik dit boekje in mijn handen had. Toch was het blijkbaar mogelijk nog enthousiaster te worden; de verhalen zijn echt verschrikkelijk goed. De Tales hebben een diepe indruk op mij gemaakt. De manier van schrijven, de metaforen, de karakters en de levenslessen, wauw! Een levensles die door het boek heen sijpelt, is dat we trots mogen zijn op onszelf inclusief al onze eigenaardigheden, en dat we die eveneens in anderen moeten waarderen en accepteren. Prachtig! Dit is zeker een boek dat ik (mocht het zover komen) later aan mijn kinderen voorlees.

So please enjoy these Tales – before a crackling fire on a chilly night, ideally. – Ransom Riggs

The Curious Incident of a Dog in the Night-Time – Mark Haddon 
(Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht)
Goodreads | Foto van Bol

Dit boek is een verslag van Christoffer. Hij schrijft een ‘murder mistery‘ nadat hij de hond van de buurvrouw ‘s nachts dood aantreft op straat. Vermoord. Je maakt kennis met Christoffer als een jongen die alle steden van de wereld uit zijn hoofd kent, evenals alle priemgetallen tot 7057, maar menselijke emoties niet begrijpt. Hij kan er niet tegen om aangeraakt te worden en hij haat de kleur geel. In de stijl van zijn held Sherlock Holmes probeert hij het mysterie rondom de moord op zijn favoriete hond te ontrafelen.

1001004002090091Via Storytel vond dit verhaal als audioboek. Ik denk dat dat zeker heeft bijgedragen aan de fantastische lees(luister)ervaring, het gaf me het gevoel dat ik daadwerkelijk naar Christoffer aan het luisteren was. Ik klom in zijn hoofd en de dingen die hem overkwamen, overkwamen mijzelf. Hoewel ik vanuit mijn studie en werk veel over autisme te weten ben gekomen, vond ik het beeld dat door dit boek geschetst wordt van deze jongen zeer indrukwekkend. Ik begreep waarom hij patronen moet vinden voor hij kan handelen, ik zie waarom mensen hem onbedoeld uit balans brengen, ik snapte waarom hij doet wat hij doet. Wat vooral is blijven hangen is zijn gevecht, dat veel mensen met autisme moeten leveren, tegen de rest van de wereld. De wereld die soms zo onduidelijk en omslachtig is. Waarom zeggen we niet gewoon wat we daadwerkelijk denken? Daarnaast heb ik ook veel bewondering gekregen voor zijn manier van denken en genoot ik van de manieren waarop Christoffer zijn eigen kwaliteiten inzette. Ik heb zitten smullen!

The world is full of obvious things which nobody by any chance ever observes. – Mark Haddon

Ademloos – Kim Moelands
Goodreads | Foto van Bol

In Ademloos schrijft Kim Moelands over hoe haar grote liefde Ron langzaam zijn grip op het leven verliest. Kim moet sterk zijn, leven, vechten, terwijl ook zij met dezelfde ziekte kampt. Hoe blijf je boven in een zee aan emoties? Deze autobiografie is het debuut van Kim Moelands en voelt zo verschrikkelijk levensecht.

1001004006831335Dit boek kreeg ik afgelopen zaterdag te leen van een vriendinnetje, voorzien van ‘dit moet je echt lezen, het is het mooiste boek dat ik ooit in mijn handen heb gehad!’ Ik beloofde het binnen een week uit te hebben. Zelfs dat was nog een ruime schatting, ik vloog binnen twee avonden door het boek heen. Ik kon niet stoppen met lezen. Hartverscheurend. De tranen liepen over mijn wangen. Mijn ogen vlogen over de letters in de hoop dat ik nog op tijd zou zijn om Ron te redden. Kim schrijft zo authentiek, zo dicht bij haar zelf, zo rauw. Ik ben er nu nog een beetje stil van. Ik kan niets anders zeggen dan LEES!

 

 

De wereld van Burning Man

Burning Man, een festival dat jaarlijks wordt gehouden in Black Rock Desert in Nevada (VS). De naam komt van de traditionele afsluiting van het festival, door het verbranden van een Wicker Man, een rijsthouten mensfiguur. De deelnemers van Burning Man vormen een experimentele samenleving waarin zelfuiting en zelfvoorziening centraal staan. Wanneer je de entree kunt betalen, ben je welkom, ongeacht wie je bent. Iedereen wordt aangemoedigd zichzelf te zijn en te uiten waar hij of zij goed in is. Geld heeft weinig waarde, je kunt er nauwelijks iets kopen. Burning Man draait om geven. Geven waarbij je niets terugverwacht. Belangrijk is dat wanneer het festival afgelopen is, er ook niets wordt achtergelaten. ‘Leaving no trace’ is een van de tien principes van Burning Man.

Er zijn meerdere redenen waarom ik dit festival interessant vind. Het idee dat iedereen welkom is en dat je onafhankelijke van wie je bent of wat je kunt, gewoon jezelf mag zijn, klinkt prachtig. Van de deelnemers vraagt dat enerzijds durf, anderzijds acceptatie en flexibiliteit. Ik ben benieuwd hoe dat tot uiting komt in een mini-samenleving met zoveel mensen. Daarnaast zou ik best willen ontdekken of ik zou kunnen overleven daar, van slechts giften van mensen. En wat zou ik dan te geven hebben? De entree is duur en een hele reis naar Nevada, dus waarschijnlijk ga ik daar voorlopig niet achter komen.

Waar ik heel erg van kan genieten zijn de prachtige foto’s die daar gemaakt worden. De sfeer met opwaaiend zand, adembenemende zonsop- en ondergangen, buitengewone kunst en bizar geklede mensen. Alleen al daarvoor, zou ik er heen willen. Ik heb een aantal fotograven opgezocht die fantastische platen geschoten hebben tijdens de Burning Man festivals van de afgelopen jaren, die ik wel móét delen! Klik op de naam van de fotograaf om hun portfolio van Burning Man te zien.

dustydaffodils

Oliver Fluck Oliver Fluck

Victor Habchy

641024630330

Victor Habchy

Matthieu Vautrin

Matthieu Vautrin

Burning Man 2016

Burning Man 2015

Scott London

looking-back-at-embrace-x3

ichy-x3

Trey Ratcliff

All you need is less

Het verzamelen van spullen zit in onze natuur, denk ik. Vroeger gaf het ons de veiligheid en voeding die we nodig hadden. En nu? Nu willen mensen nog steeds meer, beter en mooier. Ook ik. Ik ben zeker geen uitzondering. Zodra de nieuwste iPhone uit komt wil ik hem hebben, ik heb laden vol nagellak staan en koop boeken omdat ik de digitale versie zo leuk vond dat ik het origineel in mijn boekenkast wil hebben staan. De laatste tijd moet ik er echter wel over nadenken…

Minimalisme sprak mij nooit aan. Het deed me denken aan kille, lege woonkamers. Zo noemen mannen hun stijl van inrichten wanneer ze eigenlijk geen enkel idee hebben wat ze neer moeten zetten, waardoor het uit noodzaak leeg blijft. Leegte is kou, in mijn hoofd. Tot ik onderstaand kaartje tegenkwam in een boekwinkel. Het zette me aan het denken.

14240930_1752822178311892_518801604_n

Na het opruimen volgens de methode van Marie Kondo bleef ik achter met een kledingkast vol kleding waar ik blij van word. Zonder alle kleding die energie op slurpt, ruimte in neemt en me schuldig laat voelen. Tot op heden ben ik nog niet aan de slag gegaan met de rest van mijn spullen. Het idee dat je een huis hebt met minder, maar vooral blije dingen, staat mij wel heel erg aan. Ineens is minimalisme dan geen kil en onpersoonlijk beeld, maar juist ruimte, rust en enkel die spullen die een waarde voor je hebben.

Zo langzamerhand krijgt minimalisme in mijn hoofd een andere betekenis en begin ik er soms ook naar te verlangen. Een levensstijl waarin minder meer is. Waarbij je alleen de hoognodige spullen bezit en daar ontzettend van geniet. Maar dan, wanneer ik me dat zo probeer voor stellen, raak ik in paniek. Wat als ik dit of dit moet weg doen? Wat als ik nooit meer dat of dat mag kopen? Ik word juist zo blij van het kopen van een boek. Tot ik me gisteravond ineens realiseerde, dat het helemaal niet gaat om het fysieke object, maar om de emotie of ervaring die ik erbij koop. Boeken geven me het gevoel dat ik toegang heb tot vele fascinerende en onbekende werelden. Mijn telefoon geeft mij het gevoel dat alles kan; vrijheid. Ik koop geen spullen, ik koop een gevoel.

Bam! Alsof er ineens een grote lamp ging branden. Nu ga ik niet gelijk mijn hele inboedel op marktplaats zetten, maar ik ben er zeker nog niet klaar mee. Ik ga eens even nadenken hoe ik met deze nieuwe ontdekking dingen misschien anders kan gaan doen.

Een klein stukje CampNaNoWriMo

b957dd0293c5b3fc8d9cfd6ec2eef69cNa het schrijven van mijn terugblik op Camp NaNoWriMo, was ik eigenlijk toch wel nieuwsgierig geworden naar wat ik op papier had gezet in juli. Na het 50001’ste woord op 31 juli 2016 heb ik het project niet meer geopend. Ik heb letterlijk geen woord teruggelezen van wat ik heb geschreven. Wat zou ik aantreffen? Ik maakte me op voor een teleurstelling, maar hoopte stiekem op wat verborgen pareltjes.

Ik denk dat ik er een paar gevonden heb. Omdat er zoveel mensen vroegen om wat ik dan precies geschreven heb, wil ik er een paar met je delen. Het zijn slechts enkele kleine alinea’s, maar wel stukjes waar ik trots op ben. Om een klein idee te geven…

Terwijl mijn voeten voor me uit rennen, vraag ik me af hoe het komt dat ik ze niet van de stoep los zie komen. Ze verschijnen van onder mijn lijf en plaatsen zich op het trottoir voor me. Het voelt alsof ik zweef. Ik moet denken aan de galoppassen waarmee Deedee door het huis rent. Speels, zonder twijfel of ze wel goed terecht komt, vol vertrouwen in de wereld. Alsof de zwaartekracht geen grip op haar heeft.

“Ben je niet tevreden dan? Ik dacht dat dit zou zijn wat je wilde?”
Ik wilde zeggen dat hij perfect was, mijn boomhut. Mijn eigen boomhut. Precies zoals ik me had voorgesteld. Beter misschien nog wel. Maar het lukte niet. De woede zat in mijn vingertoppen, in mijn buik en in mijn knieën. Ik was boos. Toen riep ik waar ik later zoveel spijt van zou krijgen; “Verdomme pa, kun je nou nooit iets voor mij doen? Waarom doe je alles voor jezelf?”

Pas enkele passen dichterbij, herkende ik ze. Gek, maar ik herkende haar handen, op de rug van Ray. Haar handen. Ineens besefte ik me dat ik altijd naar die handen staar, wanneer we naast elkaar in het lokaal zitten. Haar handen die meisjesachtig maar vastberaden de letters op papier krabbelden. Wanneer ze in haar etui een eeuwigheid zoekt naar iets wat daarin onmogelijk verdwenen lijkt te kunnen zijn. Haar handen op de rug van Ray, dan moest zijn tong degene zijn die in haar mond zat.

Bron foto.