Mijmerlust

Oke, je hebt vast geen idee wat ik bedoel. Ik zal het uitleggen. Ken je het woord wanderlust?

a strong impulse or longing to travel

Ik zou graag willen dat er een woord bestond voor het reizen binnen je eigen geest. Er zijn vele woorden die in de buurt komen, maar het net niet zijn. Dagdromen? Dat lijkt wat onwillekeurig, zonder een wens om te ontdekken. Piekeren? Dat is te negatief en vaak gericht op zorgen om de toekomst. Rumineren? Dat gaat vooral over het herhaaldelijk doornemen van specifieke gebeurtenissen en bijbehorende gevoelens, en heeft ook een negatief karakter. Simpelweg denken? Nee, dat klinkt weer te doel gericht, alsof je een oplossing zoekt voor iets specifieks en daarna klaar bent met denken. Filosoferen? Dat is weer te ruim, gaat niet alleen over denken maar ook over het komen tot bepaalde conclusies.

Het mooie aan het woord wanderlust vind ik het ‘lust’ gedeelte. Alsof je een innerlijke noodzaak voelt tot het ontdekken van de wereld. Je kunt niet langer stil zitten, je moet ergens heen, maar het maakt niets uit waar die reis dan heen gaat. Dat is een beetje wat ik bedoel, maar dan binnen in je eigen hoofd. Omdat het ons eigen hoofd betreft lijkt het misschien een beetje vreemd om op ontdekkingstocht te gaan. Alles wat erin zit heb je er tenslotte zelf in gestopt. Toch denk ik dat het kan. Ons hoofd houdt meer voor ons verborgen dan we denken. Hoeveel herinneringen moet je al niet hebben opgeslagen, verzameld tijdens als jouw levensjaren? En welke wensen, dromen en beelden heb je in je hoofd over de toekomst? Je kunt je niet overal bewust van zijn, ook in je eigen hoofd kun je ontdekken.

Mijmeren? Ja, die definitie is vaag genoeg om ermee door te kunnen. Ik denk dat ik mijn woord gevonden heb. Mijmerlust. (Klinkt wel lekker als ik het hardop zeg.) De behoefte om binnen in je eigen geest op ontdekkingstocht te gaan. Wat je dan vooral niet moet doen is antwoord op een vraag proberen te bedenken, want dan ben je aan het ‘denken’ of ‘filosoferen’ of ‘rumineren’. Mijmerlust gaat erover dat je niet weet waar je uitkomt, je mag vrij associeren. De reis is belangrijker dan de bestemming. Toch is het meer dan dagdromen, want je wilt iets ontdekken. Wellicht vindt je iets dat je nog niet wist over jezelf. Mijmerlust heeft een positieve insteek, je wilt het graag, je voelt een drang, je staat open voor het onbekende.

Zelf heb ik dat vrij vaak, mijmerlust. Het gaat vrij goed in de trein, of in de auto. Of gewoon op de bank, als ik naar buiten staar. Of op het strand, in de zon op een handdoek. Misschien wel in het bubbelbad?  Zo kom ik soms op plekken in mijn geest, waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Jammer dat het lastig is om er foto’s van te maken. Gelukkig kan ik ze beschrijven. Het wil nog wel eens gebeuren dat een ontdekking hier eindigt in een blogpost. Heb jij dat ook, mijmerlust?

11906189_1209984462351991_1915068589_n

Ik was net klaar met het schrijven van dit stuk toen ik op het idee kwam mijn zojuist bedachte woord te googlen. Het blijkt dus gewoon dat iemand me voor is geweest verdorie. In 1790 al, om precies te zijn. Johannes Allart schrijft het gedicht in dit boekje, In een boschjen bij nacht en het eerste vers is als volgt:

Bekoorlijk boschjen uwe rust, stoor nimmer bange klagt, gij voedt mijn ftille mijmerlust, in dezen fchoonen nacht.

Books of Februari 2017

Hoewel boeken op het eerste gezicht slechts oppervlakkige verhalen lijkte te bevatten, puur ter vermaak, gaan ze onder de oppervlakte vaak over dingen die we allemaal belangrijk vinden in het leven, waar het écht om gaat. Dingen waar we misschien normaal niet over spreken, maar ons allemaal bezig houden. Deze maand vond ik in onderstaande boeken een diepere betekenis die ik graag met jullie wil delen.

Mijn ‘most inspiring books of februari’ 

Wonder – R. J. Palacio
Niet in het Nederlands verschenen. Wel komt er dit jaar een verfilming uit.
Goodreads | Foto van Bol

9200000006380087August is een kind als ieder ander met slechts een kleine uitzondering, hij heeft een ernstige gezichtsafwijking. Toen hij nog jonger was droeg hij constant een austronautenhelm, omdat die helm minder verbaasde blikken opleverde dan wanneer hij hem niet droeg. Nu kan dat niet meer, hij is er te oud voor. Oud genoeg om naar school te gaan. In tegenstelling tot de kinderen uit de buurt krijgt August thuis les door zijn moeder. Ze ouders willen hem de verschrikkingen van een reguliere school besparen. Maar dan lijkt het er toch op dat hij zich in de grote boze buitenwereld zal moeten begeven. August wil geaccepteerd worden. Dat anderen hem zien zoals hij van binnen is, in plaats van hem te beoordelen op hoe hij eruit ziet. De strijdt die August moet leveren is zowel hartverscheurend als hartverwarmend.

Ik denk dat we in ons leven allemaal, in meer of mindere mate, strijdt moeten leveren om geaccepteerd moeten worden. Daardoor denk ik dat dit verhaal zo ontzettend herkenbaar is, ook al heb ik geen idee hoe het moet zijn met een gezichtsafwijking zoals August die heeft. Het raakte me ontzettend. Het zou mooi zijn als we met z’n allen wat meer aandacht hebben voor de binnenkant. Hoeveel mensen om je heen ken je echt? Hoe vaak je neem je de tijd ze echt te leren kennen? Hoewel het boekje gaat over een jongen van 10, zijn de onderwerpen die aan bod komen net zo goed volwassen. Een prachtige ode aan het leven, om de kansen te pakken die we krijgen en het beste uit onszelf te halen!

I think there should be a rule that everyone in the world should get a standing ovation at least once in their lives. – R. J. Palacio

The best of Sherlock Holmes – Arthur Conan Doyle
Goodreads | Er zijn vele Nederlandstalige versies te vinden op Bol

SherlockpagetAls je Sherlock niet kent weet ik niet waar je de afgelopen jaren gezeten heb, maar toch voor de volledigheid een korte beschrijving… Sherlock wordt gezien als ‘s werelds meest beroemde (fictionele) detective. Hij heeft zo zijn beperkingen, hij is onbeleefd, gebruikt cocaïne en leeft in chaos, maar hij ziet de wereld zoals geen ander dat doet. Arthur Conan Doyle werd geïnspireerd door een arts, die op basis van slechts onbelangrijk lijkende uiterlijke symptomen kon zien aan welke ziekte de patiënt leed. Op dezelfde manier neemt Sherlock zijn cliënten en omgeving waar, waardoor hij op wonderbaarlijke wijze mysteries oplost. Door de ogen van zijn goede vriend John Watson volg je hem en Sherlock tijdens bijzondere avonturen.

De old-school verhalen in dit boek hebben een beetje een andere strekking dan de serie die tegenwoordig zo populair is. Elk verhaal beschrijft een nieuw mysterie zoals die passen in het tijdsbeeld van het einde van de 19e eeuw. Ik vond het heerlijk om daar meer over te lezen. Spannend zijn de verhalen niet zozeer, maar wel ontzettend interessant. Watson fascineert zich regelmatig over de aanwijzingen die zijn vriend wel heeft opgepikt, maar hij niet. Hoe doet hij dat toch? Door dit boek realiseerde ik me weer dat we veel zien, maar niet bewust waarnemen. Natuurlijk is het onmogelijk om alle details om ons heen bewust te verwerken (met Sherlock gaat het regelmatig ook niet al te best), maar wat zouden we kunnen ontdekken wanneer we net iets meer opletten? Ik vind de manier van denken ontzettend boeiend, waardoor ik nu een beetje anders naar de wereld kijk.

Bron foto

Six of Crows – Leigh Bardugo
Nederlandse titel: List en Leugens
Goodreads | Bol

16789584_1862528370652335_8998362617227509760_nDit fantasyboek speelt zich af in Ketterdam (dat bijzondere gelijkenissen vertoont met Amsterdam). Alles is te koop, maar je wilt niet weten wat je er voor moet betalen. Kaz, straatjongen en genie, ruikt geld wanneer hij een onmogelijke opdracht aangeboden krijgt. Als hij het voor elkaar krijgt, zou het zijn leven kunnen veranderen. Hij kan het niet alleen, dus hij verzamelt de enige mensen om hem heen die hem de overwinning kunnen bezorgen; een gokverslaafde scherpschutter, een gevangene, een voormalig prostituee, een dame met geheime gaven en een verloren zoon. Als zes kraaien beginnen ze aan een missie die gemakkelijk hun eind zou kunnen betekenen.

Vroeger dacht ik dat ik fantasy niets zou vinden, daar ben ik inmiddels op teruggekomen. Ik heb gesmuld van dit boek. Het is het eerste deel in een duologie, inmiddels heb ik ook deel twee uit gelezen. Het mooiste dat ik uit dit boek heb meegenomen is, dat wanneer je denkt dat je kansen in het leven vergeven zijn, je nog steeds het tegendeel kunt bewijzen. Al lijkt alles om je heen mis te gaan, heb je grote schulden of verdien je je geld met oneerzaam werk, er is meer mogelijk dan je denkt. Misschien kun je de wereld niet veranderen, maar wel jóúw wereld. En dat is het belangrijkste.

Six people, but a thousand ways this insane plan could go wrong. – Leigh Bardugo

Bos en mist – een perfect koppel

Een poos geleden waagde ik me samen met mijn liefste voor drie dagen naar Tsjechië. Even voor een verjaardag heen en weer. Ik was nog nooit in Tsjechië geweest, dus ik keek mijn ogen uit. Er is één beeld dat duidelijk is blijven hangen; heuvels bedenkt met bomen omgeven door de mist. Dat beeld doet iets met me.

Als ik ernaar kijk zie ik onontdekte werelden, verstopt onder enorme wolkenlagen. Alsof die bossen het toneel zijn van onbekende mythische verhalen. Ik struinde Instagram af naar foto’s om bij weg te dromen. Wat houdt zo’n bos omgeven door mist voor jou verborgen?

How do you like your fog? . I prefer mine stretched over firs… . DUE TO POPULAR REQUEST HERE IS A SHORT LINK TO A PURCHASE GALLERY FOR PRINTS OF MY IG WORK . http://tinyurl.com/jakeegbert-ig-prints . Shooting with the haze-masters @gemini_digitized and @gettyphotography. Bruce couldn't find us a sunrise Monday morning, but we were still satisfied with this scene. 😉 . . . . . . . #FromUnderTheFedora #pnwonderland #awesomeearth #1 #sunrise #sunset #landscape #pnw #portland #pdx #oregon #nature #ourplanetdaily #discoverearth #gettyimages #community #nikon #d7100 #nofilter #travelingourplanet #earthpix #inspiring_photography_admired #moodygrams #earthfocus #watchthisinstagood #pnwisbeautiful #portlandnw #winter #snow

A post shared by Jake Egbert Photography (@jakeegbert) on

The Mt. Tamalpais of Sandy Oregon 😜 . Someone's plans for a Mt Hood sunrise and a snowy fashion shoot kind of fell through this morning… Luckily Joseph @gemini_digitized and sky master Bruce @gettyphotography were hanging out at my fallback location! We tasted the thick fog of a classic Jonsrud Dud ™️. Unfortunately, even Joseph and Master Bruce couldn't coax any sunlight, or even a tiny glimpse of Mt. Hood, from the scene…😂 Made for a delicious bowl of soup, though, as you can see! . Merry Christmas Eve, everybody! What is a gift you're giving away this Christmas that makes you exceptionally happy? 🤔I found a classic He-man T-shirt for one of my family members! So pumped to give this gift!😂 . . . . . . #FromUnderTheFedora #pnwonderland #awesomeearth #1 #sunrise #sunset #landscape #pnw #portland #pdx #oregon #nature #ourplanetdaily #discoverearth #gettyimages #community #nikon #d7100 #nofilter #travelingourplanet #earthpix #inspiring_photography_admired #moodygrams #earthfocus #watchthisinstagood #pnwisbeautiful #portlandnw #winter #snow #fog

A post shared by Jake Egbert Photography (@jakeegbert) on

Hey Instagram… 💁🏻 . It was a crazy day of ice (everywhere, ice), closed freeways, missed opportunities, locked restrooms, weak-sauce soda fountains, cancelled ACT tests AFTER driving to Kamas at 7AM in ice, traffic jams, etc. Finally got to download a few pics and this one makes the first cut from what turned out to be a pretty incredible, even-if-not-at-all-how-I-planned-it morning. . Pretty sure this is a bald eagle lifting off from an ice-enshrouded Rocky Butte. Saw two eagles perched on the island off of the I-205 bridge yesterday on the way to work, too. Anyone else seen eagles around Portland this week? . . . . . . #FromUnderTheFedora #pnwonderland #awesomeearth #1 #sunrise #sunset #landscape #pnw #portland #pdx #oregon #nature #ourplanetdaily #discoverearth #gettyimages #community #nikon #d7100 #nofilter #travelingourplanet #earthpix #inspiring_photography_admired #moodygrams #earthfocus #watchthisinstagood #pnwisbeautiful #portlandnw #winter #snow #ice

A post shared by Jake Egbert Photography (@jakeegbert) on

Itching for a road trip.

A post shared by Tara Petruska (@nv.girl.in.a.wa.world) on

If I stayed in the forest this would be the view I want🌿 #forest #mistyforest

A post shared by Cilissa Meecham (@cilissameecham) on

Trees in the mist- forest in Madeira #madeira #mistyforest #forest #funchal #mist #trees #mountainmist #mist #landscapephotography

A post shared by Van Selm Photography (@vanselmphotography) on

Foggy morning. Sierra Morena. #mistyforest #sunrising

A post shared by IVAN (@great_lab_great_day) on

Dat de combinatie van mist en bomen meer mensen inspireert is duidelijk. Ik vind bergen kunst op Instagram…

А я тут видео-уроками балуюсь😁🎨🌄☁ По уроку @nadin.a.r.t 😊😏

A post shared by Anastasia ☥ (@pelenga_stacy) on

Foggy 🌲🌫🎨 #watercolor #watercolorpainting #foggyforest #painting #grantfuller

A post shared by Nadine Al-Remaizan (@nadizzleyo) on

 

Jack of all trades, master of none?

Ik heb een dilemma waar ik al tijden tegenaan loop. Omdat ik probeer te ontdekken wat ik moet doen vraag ik regelmatig advies aan mensen. Maar het klopt wat ze zeggen over het vragen van advies, we willen slechts iemand horen bevestigen wat we zelf al denken. Nou, die heb ik eindelijk gevonden, dus ik ben eruit. In ieder geval voorlopig.

Mijn probleem? Ik vind te veel leuk. Misschien is dat niet de goede benaming, ik vind heel veel leuk. Ik ben altijd met veel dingen tegelijk bezig en op de een of andere manier heb ik het idee dat dat niet goed is. Inmiddels weten we allemaal dat multitasken een illusie is. In het boek Nooit Meer te Druk beschrijft Tony Crabbe dat onderzoek duidelijk uitwijst dat we minder effectief zijn wanneer we onvoldoende focussen op één taak voor langere tijd. Zou dat ook zo werken wanneer we ons leven vullen met heel veel verschillende dingen? Ik denk het wel. Sarah Knight beschrijft in haar boek The Life-Changing Magic of Not Giving a F*ck de reden waarom je moet stoppen met dingen die je niet interesseren of er niet toe doen. Dan heb je tijd, energie en geld over voor de dingen waar je wél om geeft.

7bc2ded071eb1b3dc3e3cb5562d64d45Mijn probleem is echter, dat ik met niets wil stoppen. Ik heb voor een lange tijd kritisch naar mijn lijst zitten staren, maar schrappen lukt niet. Mijn ogen glijden over alle dingen die ik doe en ontzettend leuk vind. Visagie, schrijven, coachen, sporten… Ik word er blij van als ik er aan denk, als ik ze voor me zie. Ik zie kansen, dromen, vrijheid om te doen wat ik wil. Leven!

Gisteren las ik een artikel over een onderzoek dat gedaan is naar wat er voor nodig is een expert te worden binnen een bepaald gebied. Veel oefenen en je moet je intelligentie wat mee hebben. Misschien heb ik het wel in me een expert te worden? Met het risico arrogant over te komen, ik denk van wel. Net als jij, vermoedelijk. Expert zijn heeft een bepaalde status. Iets waar iedereen om me heen (onbewust) naar lijkt te streven. Het zijn van de beste, een specialist, een expert, dé expert. Als ik me dat zo probeer voor te stellen lopen de rillingen over mijn rug. Ik krijg het gevoel in een hokje te zitten, vast in de kettingen van presteren en excelleren. De wereld lijkt kleiner te worden in plaats van groter, alsof ik niet langer mezelf ben maar slechts nuttig in een enkel vakgebied.

Ik heb het gevoel heen en weer getrokken te worden tussen de keuze te focussen op alles, of op slechts één ding. Tussen de druk te excelleren en te genieten. Hoewel mijn gevoel zegt welke keuze ik moet maken, zat het me toch niet lekker. Tot iemand laatst tegen me zei dat hij zich er bij neer gelegd had. Hij trok zich niets aan van de druk om een expert te worden, maar beruste in zijn lot alles slechts een beetje te kennen of te kunnen. Ik ging me afvragen of ik daar ook toe in staat zou zijn. Vervolgens hoorde ik de volgende quote van iemand die met hetzelfde worstelde: ‘I’m a Jack of all trades, but a master of none.’ Met de keuze te focussen op veel verschillende dingen sluit je uit er eentje tot in de puntjes te beheersen. Terwijl hij het zei hoorde ik de trots in zijn stem. Op dat moment besefte ik dat ik mijn nieuwe lijfspreuk gevonden had. Laat de rest van de wereld lekker expert worden, ik ben graag een Jack, en ik ben er trots op!

Bron foto

Books of Januari 2017

In januari heb ik vijftien boeken gelezen. Vooral dunnetjes, dus misschien heb ik een beetje vals gespeeld. Ik had een hoop om uit te kiezen voor dit artikel, maar deze sprongen er toch echt uit. Het zijn boeken die nog steeds in mijn hoofd zitten, ook al is het even geleden dat ik ze heb uitgelezen. Wie weet inspireren ze jou ook!

Mijn ‘most inspiring books of January’ 

Liefdesbang – Hannah Cuppen
Goodreads | Foto van Bol

LiefdesbangDit boek gaat over liefde, en dan vooral over een dans die mensen uitvoeren die liefdesbang zijn. Liefdesbang zijn mensen die moeite hebben met binden en/of loslaten. In een relatie moet er evenwicht zijn tussen eigenheid en samen, tussen nabijheid en afstand en tussen gelijkheid en verschil. Niet iedereen is in staat goed met dat spanningsveld om te gaan. Verlatings- of bindingsangst zorgt voor getouwtrek in een relatie waarbij je nooit echt de juiste vorm van intimiteit lijkt te bereiken. Liefdesbange relaties zijn te herkennen aan jaloezie, aan-en-uit-gaan, gebrek aan intimiteit, je niet bloot durven geven en de ander geen vrijheid gunnen. Hannah geeft aan dat je er wat aan kunt doen, zodra je je er bewust van bent!

Dit boekje kreeg ik al als aanrader tijdens mijn coachingsopleiding, maar het is er nooit eerder van gekomen om hem te lezen. Ik ben blij dat ik dat nu wel gedaan heb. Als ik kritisch ben, had Hannah meer de nadruk moeten leggen op de oplossing en minder op het probleem, maar daardoor maakt de inhoud niet minder impact. Door de uitgebreide beschrijvingen, en een kritische blik naar jezelf, herken je misschien ook de subtielere signalen van verlatings- of bindingsangst binnen je eigen relatie. Volgens mij heb ik het prima getroffen, maar ook ik besef me nu beter waarom ik moeite heb met bepaalde dingen. Duidelijk een eye-opener!

Taal is Zeg Maar Echt Mijn Ding – Paulien Cornelisse
Goodreads | Bol

IMG_0244In dit boekje schrijft Paulien Cornelisse met verwondering en ergernis over hoe wij Nederlanders onze taal gebruiken. Er komt een breed scala aan onderwerpen aan bod, de meesten erg herkenbaar. Taal is Zeg Maar Echt Mijn Ding is in 2009 gepubliceerd, waardoor het inmiddels al een aantal jaar oud is. Dat merk je doordat sommige trends alweer zó vorig decennia zijn, maar dat maakt het eveneens leuk om te lezen.

Ik heb gesmuld van dit boekje. Ik kan me herinneren dat, toen ik hem in 2009 heb gelezen, ik er hardop om heb moeten lachen. Dat was nu niet anders. In januari heb ik hem geluisterd als luisterboek, ingesproken door Paulien zelf, wat het boek misschien nóg maakte. Normaal luister ik graag naar een boek tijdens het sporten, maar dat was met deze wat ingewikkeld. Mensen kijken je raar aan als je dubbel ligt op de loopband. De onderwerpen die Paulien kiest raken met filosofische en psychologische kwesties, waardoor ze mij erg liggen. Ik heb er een hoop schrijf-inspiratie uit opgedaan!

Praten is net als fietsen: als je erover na gaat denken, val je om. – Paulien Cornelisse

The Secret History – Donna Tartt
Nederlandse titel: De Verborgen Geschiedenis
Goodreads | Bol

14547716_1833035983643404_9190505001485598720_nThe Secret History is het debuut van Donna Tartt, gepubliceerd in 1992 en wordt ook wel een moderne klassieker genoemd. Ik ben stikjaloers, want hoe kun je zo’n verschrikkelijk goed debuut schrijven? In The Secret History volg je Richard die ontsnapt aan zijn ouders en een armoedig leven in Californië door aan Hampden College te gaan studeren. Hij raakt in de ban van groepje elite studenten en hun charismatische professor klassieke talen. Richard wil zich bij hen aansluiten maar beseft zich veel te laat welk gevaar dit met zich mee brengt.

De schrijfstijl van Tartt moet je liggen. Ze schrijft vaak lange zinnen, gebruikt moeilijke woorden en het boek is in zijn geheel meer dan 600 pagina’s lang. Maar man, wat doet ze het goed. Tijdens het lezen was ik daar gewoon, ik voelde het, ik was er bij. Elk woord dat ze schreef leek precies op de juiste plek te staan, elk woord heeft betekenis. Dit boek stroomt over van filosofische en psychologische thema’s als intrige, vriendschap, geheimen, dood, schoonheid, en verbondenheid. Het pakt je vast en laat je niet meer los. De sfeer is donker, duister, mysterieus en gespannen. Ik kom woorden te kort om te beschrijven wat dit boek met me deed. The Secret History is (helaas?) nooit verfilmd, maar ik vond op YouTube onderstaand filmpje. Het is een compilatie van beelden uit allerlei andere films, maar de sfeer is perfect. Kippenvel!

I suppose at one time in my life I might have had any number of stories, but now there is no other. This is the only story I will ever be able to tell. – Donna Tartt

Van stoffig naar te snel

Twee weken geleden toen ik op de A27 over de Merwedebrug reed maakte ik me ineens heel veel zorgen over het type mens dat nog nooit een boete heeft gereden. Het type mens dat zonder snelheidsovertredingen op zijn naam door het leven gaat. Dat moet vreselijk zijn. Dat is vast het type mens dat altijd binnen de lijntjes kleurt. Het type mens dat liever vijftien minuten te vroeg is, dan een minuut te laat, maar (máár!!) weigert daarvoor te hard te rijden. Er zijn grenzen! Ik kan me zo voorstellen dat dat het type mens is dat op een verjaardag slechts één koekje bij de koffie neemt, het type dat witte sokken in sandalen draagt tijdens de jaarlijkse vakantie naar Frankrijk en degenen die maar één boek tegelijk lezen. Of het type dat al zijn kleding bij dezelfde winkel koopt, jaar in jaar uit. Of wellicht het type dat zelf zijn haar knipt (zou het, want dat is wel het toppunt?!). Deze beelden flitsten door mijn hoofd. Ik maakte me misschien toch wel het meest zorgen om het feit dat ik dus ook tot die groep mensen behoor (en ik durf het bijna niet te zeggen, maar er staan zelfs geen parkeerboetes op mijn naam!).

IMG_0379 2Op het moment dat ik over de Merwedebrug scheurde dacht ik nog dat ik nog nooit een snelheidsboete had gehad. Wat ik toen niet wist, was dat ik op de heenweg al geflitst was. Deze week lag de boete op de mat. Wat een opluchting!

Toen besefte ik me wel, dat ik kwa type mens weinig ben veranderd. Vreemd. Of ik dan altijd al tot het type mét boetes heb behoort (slechts tijdelijk zonder), of dat ik nu plots een ander type ben geworden, weet ik niet zo goed. Dit nam zo een tijdje mijn gedachten in beslag, tot ik het besluit nam dat het misschien toch niet helemaal realistisch is om mensen in types in te delen. Het is zo definitief, zo’n versimpelde versie van de werkelijkheid. Ik ben gewoon mezelf, nu mét boete. En dat ik er dan stiekem een beetje trots op ben, hoeft verder niemand te weten.

Short Story: Een Bitterzoet Einde

In 2016 heb ik twee maal meegedaan aan NaNoWriMo waarover ik meermaals een blog geschreven heb (bijvoorbeeld deze en deze). Beide keren heb ik de vereiste 50.000 woorden in een maand geschreven. Who! Ik ben nog steeds trots, want het voelde als een enorme overwinning. Ik ben me ook gaan beseffen dat ik van het schrijven van heel veel woorden niet perse een betere schrijver wordt. Ik miste de feedback. Ik zou iemand kunnen vragen ‘even’ mijn 50.000 woorden te lezen om feedback te geven, maar dat vind ik wat ver gaan. Op aanraden van mensen om me heen ga ik eerste eens werken aan een aantal korte verhalen. Hieronder mijn eerste korte verhaal, die ik al wat heb aangepast na de feedback die ik heb ontvangen. Nu ben ik er klaar voor om hem met jullie te delen… feedback is welkom dus!

Short Story: Een Bitterzoet Einde

Ze tuit haar lippen die chique rode lipstick bevatten en strijkt onder de tafel haar rok recht. Ze wil er onberispelijk uitzien. Haar blonde haar glimt in het licht van de zon dat tussen de luxaflex door de vergaderkamer binnen dringt.
“We gaan nog even langs de cijfers. Dan koffie.” zegt Don. Domme Donnie, in haar hoofd. Er wordt instemmend gehumd waarna iedereen weer doet alsof Don alle aandacht verdient. Zij weet wel beter. Zij weet dat niemand er moeite mee heeft wanneer Domme Donnie verleden tijd zou zijn. En iedereen heeft een motief, behalve zij.
“Alle cijfers waren weer piekfijn in orde.” Hij knipoogt naar haar, terwijl iedereen bezig is zijn spullen te verzamelen. Natuurlijk heeft ze de cijfers piekfijn in orde gemaakt, zoals altijd. Ze heeft zelfs wat analyses voor de komende maanden uitgedraaid, ook al had hij daar niet om gevraagd. Ze glimlacht alsof ze het compliment in ontvangst neemt, maar walgt van binnen. Na vandaag, stelt ze zichzelf gerust, stopt ze eindelijk met die perfecte poppenkast. Perfectie, wist ze inmiddels, leidt nergens toe.

Achteraf kan ze zich niet eens meer het precieze moment herinneren waarop ze besefte dat het zo niet langer kon. De perfectie komt haar strot uit. Niet-perfect zijn is een vreselijk angstige weg, maar het moet maar, want zo wordt ze toch niet gelukkig. Ze wil het met een knaller afsluiten. Een tijd lang piekerde ze over wat de ultieme daad van perfectie zou zijn, als kadotje aan haarzelf. Een boek van Donna Tartt gaf haar het idee, “Beauty is terror. Whatever we call beautifull, we quiver for it”. De perfecte moord, dat is haar laatste doel. Daarna, had ze besloten, was ze er klaar mee.

Ze had het gepland. Ze wist waar ze moest staan, wat ze moest zeggen en doen. Het klontje zou uit de doos komen, ten minste, dat is wat iedereen denkt. Dat zij daar toevallig staat, daar kan zij niets aan doen. De waterkoker staat naast de doos met suikerklontjes, die eigenlijk vrij onhandig in de hoek is opgesteld. Ze klikt de waterkoker aan en leunt nonchalant tegen het aanrecht. Het suikerklontje zit al in haar hand, niemand die het opmerkt. Don neemt suiker, drie klontjes. Hij is dik, érg dik. Ze registreert zijn bewegingen zoals ze de laatste tijd steeds gedaan heeft. Hij is een open boek voor haar. Drie, twee, één. Hij kijkt naar de hoek, registreert haar, kijkt haar aan. ‘Suiker?’ vraagt ze hem. Hij knikt, steekt zijn kopje met een gestrekte arm toe en beantwoordt ondertussen een vraag van Frans.
Ze pakt twee klontjes uit de doos, voegt die bij degene die ze al in haar hand heeft en laat ze één voor één in het klopje vallen. Dat Donnie een zoetekauw is komt hem duur te staan. Het was een stuk ingewikkelder geweest als hij geen suiker in zijn koffie dronk. Als haar berekeningen kloppen, moet het gif dat ongemerkt tussen de suikerkorrels verstopt zit, Don fataal worden. Ze knijpt haar handen samen van opwinding.

15624199_356262074746432_7711367725586579456_nKou kruipt over haar rug wanneer het notitieblok van Don het kopje raakt en ze onderdrukt uit alle macht de neiging om te gillen. Voor een seconde lang is ze overtuigd dat het helemaal fout zal gaan. Ze beseft zich dat haar perfectie in dit geval niet alleen afhankelijk is van haar eigen handelen. Ze ziet de koffie in het kopje al in een golf over tafel stromen, bruine spetters die een rorschachfiguur vormen op zijn smetteloze witte overhemd, haar perfectie die met de opgeloste suiker van tafel naar beneden drupt. Als ze met haar ogen knippert ziet ze het kopje slechts subtiel heen en weer wiebelen, waarna het weer even stil staat als een seconde geleden. Er ontsnapt haar een zucht.

De twintig minuten die volgen zijn zenuwslopend. Ze weet, ze heeft erop gerekend, dat Don zijn koffie in één teug leegdrinkt wanneer deze al bijna koud is. Een gewoonte die ze niet snapt, maar haar eveneens goed uitkomt. Alles in één keer maakt dat er geen weg terug is.
En dan, alsof ze niet langer zichzelf is, maar boven zichzelf uit toornt, ziet ze haar eigen hand naar het kopje schieten. Ze voelt niets, ze denkt niets. Het enige wat ze kan doen is kijken, observeren, waarnemen. Ze voelt dat Don’s fronsende blik op haar gericht is, ze voelt het koude porselein tegen haar lippen, ze proeft de lauwwarme koffie wanneer ze de inhoud in een keer achterover gooit. Slechts één gedachte komt er in haar op, ‘je moet stoppen op je hoogtepunt’.

De charme van verdwalen

Ik vind het jammer dat het tegenwoordig zo lastig is om te verdwalen. TomTom is best een goede vriend van mij (ik mag hem zelfs Tommie noemen) en ik vraag GoogleMaps regelmatig om hulp, waardoor ik eigenlijk altijd kom waar ik wezen moet. Dat is vrij prettig, want zoeken kost tijd. Dat mijn navigatie ook file-informatie meeneemt in de geschatte reistijd maakt het bijna onmogelijk om voor verrassingen te komen te staan. Het cliché het gaat meer om de reis dan de bestemming is tegenwoordig alleen waar wanneer je daadwerkelijk op vakantie gaat en je een reis geboekt hebt om zo ver mogelijk bij je (zakelijke)verplichtingen vandaan te komen. Het gaat er dan niet zozeer om op welk tropisch eiland je straks in een hangmat ligt, áls je er maar ligt. Maar goed, ik dwaal af… ik wilde het hebben over verdwalen.

verdwalen werkw. Uitspraak: [vərˈdwalə(n)]

  • Niet meer weten waar je bent of waar je heen moet
  • De weg kwijtraken
  • Mislopen
  • Desoriënteren
  • The occurrence of a person or animal losing spatial reference

Ik vraag me af wat ik zo aantrekkelijk vind aan verdwalen. Het is niet slechts het willen zien van vreemde/onbekende natuur, mensen of cultuur. Dat kun je namelijk ook prima plannen. Je kunt je vakantie in Azië van minuut tot minuut vastleggen en daarbij toch voor jou onbekende plekken bezichtigen. Verdwalen heeft iets doelloos. Wanneer je verdwaalt heeft je oorspronkelijke doel weinig nut meer, gezien je toch niet weet hoe je er moet komen. Als je zo naar de definitie kijkt, lijkt verdwalen vooral te gaan om wat er NIET meer is. Kwijtraken, verliezen, mislopen. Je doolt doelloos rond en je bent je oriëntatie kwijt. Toch wordt ik blij van de gedachte aan verdwalen. Verdwalen heeft voor mij iets magisch en romantisch. Als je verdwaalt bent zouden er ineens een hele hoop spannende, onverwachtse dingen kunnen gebeuren. Avontuur! Je zou plekken kunnen ontdekken waar je nog nooit iets over gehoord hebt. Je zou met bijzondere verhalen thuis kunnen komen over ‘die keer dat je verdwaalt was…’ Verdwalen vraagt een staat van mindfullness, want je zou je zorgen kunnen maken om allerlei dingen, maar als je verdwaalt blijft hoef je die presentatie toch niet te geven. Je kunt je dan volledig richten op het in je opnemen van de omgeving. Er zíjn, je weet wel.

16110255_383987728648761_3543104425834840064_nHet frustreert me enorm dat verdwalen in Nederland eigenlijk onmogelijk is. Waar zou ik kunnen verdwalen zonder dat de bewegwijzering zegt waar ik ben of een A-weg me weer thuis brengt? Ik ben geen kei in topografie, maar als ik in omgeving Maastricht, Amsterdam op de borden zie staan kan ik inschatten dat ik in die richting moet rijden om thuis te komen. In het ergste geval vergis ik me in de richting, en kom ik er een half uur later achter dat ik de andere kant op moet. Ben ik dan verdwaald? Nee, want ik denk dat ik de goede kant op ga, tot het moment waarop ik ontdek dat het niet zo is en omdraai, waardoor ik opnieuw overtuigd ben van de juiste richting. Áls er mensen zijn die het voor elkaar krijgen in Nederland te verdwalen duurt dat vast niet lang. Ik denk dat om de charmes van het verdwalen te ontdekken, je tenminste voor een paar uur verdwaald moet zijn.

Samen met een vriend heb ik een oplossing bedacht; een moderne vorm van verdwalen. Het gaat als volgt. Je bent in ieder geval met z’n tweeën, hebt een auto tot je beschikking en een vrije dag. Vanaf het moment dat je in de auto stapt kiest een van de twee de richting waarin je vertrekt. Wij wonen redelijk in het midden van het land, op een kruispunt van snelwegen, waardoor de richtingen noord, oost, zuid en west een prachtig startpunt zijn. Eigenlijk is het verboden op enig moment een mentale voorstelling van je einddoel te hebben (er bestaat geen doel!). Zodra je dan op de snelweg in de gekozen richting rijdt, begint het pas echt. Om de beurt mag je aangeven of de persoon die rijdt rechts of links moet, bij geen gekozen richting blijf je rechtdoor rijden. Nadat je een richting hebt aangegeven, is de ander. Op deze manier kun je dan zelf misschien nog stiekem denken He, Nijmegen staat op de borden. Leuk, gaan we daar heen! tot de ander naast je ineens “Links!” roept. Navigatie is vanzelfsprekend verboden, eveneens het googelen van namen van restaurant’s om te kijken of het eten eetbaar is en het opzoeken van bezienswaardigheden in de buurt. Rijdt je ergens langs dat de moeite waard is verder te onderzoeken is dat volkomen toegestaan. Zo ontdek je nog eens wat! Het mooiste is natuurlijk wanneer je écht even geen idee meer hebt waar je bent. Dan voel je even hoe het voelt om verdwaald te zijn… Toch knaagt er ergens aan mij het gevoel dat het valsspelen is. Want als verdwalen het doel is, ben je dan nog wel verdwaald?

verdwalen

Bron afbeeldingen: 1, 2, 3

Books of December

Het nieuwe jaar is alweer begonnen, maar natuurlijk wil ik nog even terugblikken op mijn meest interessante boeken van December. Voor het eerst vond ik het lastig om te kiezen, maar ik ben er inmiddels uit. Een van de drie is denk ik het meest bizarre boek dat ik ooit heb gelezen… Ik twijfelde om die te delen, maar eigenlijk denk ik dat ik gewoon geen keus heb.

Hierbij mijn ‘most interesting books of December

Let it snow: Three Holiday Romances – John Green, Maureen Johnson & Lauren Myracle
Niet in het Nederlands verschenen
Goodreads | Foto van Bol

Let It Snow is een bijzonder boekje. Het is een samenwerking tussen drie auteurs die elk hun eigen verhaal hebben geschreven. Deze verhalen staan niet op zichzelf, ze zijn alle drie met elkaar verbonden. Het speelt zich af rond kerst, te midden van een enorme sneeuwstorm. Die storm veroorzaakt chaos, zorgt voor een bijzondere samenloop van omstandigheden en romantische ontmoetingen. Je volgt drie verschillende tieners (het is dus een typische young adult roman) die elk met andere redenen in dezelfde sneeuwstorm verzeild raken, en uiteindelijk allemaal iets met elkaar te maken blijken te hebben.

Dit boekje was precies wat ik nodig had rond kerst. Het zit vol meters sneeuw, liters warme koffie, protserige kersthuisjes, warme wafels, kadotjes, kleine en grote mislukkingen en ongelofelijk romantische gebaren. Het ultieme kerstgevoel. De verhalen waren precies lang genoeg om er helemaal in te komen, maar kort genoeg om er drie van in een boek te stoppen. Het verhaal was verrassend, schattig en komisch en zit vol heerlijke quotes. De drie verschillende auteurs hebben verhalen geschreven die allemaal een eigen karakter hebben, maar uitstekend bij elkaar passen. Ik ben een beetje verliefd geworden op alle hoofdpersonen. Let It Snow heeft me duidelijk extra laten genieten van de kersttijd. Houdt je van young adult, romantisch en kerst, zet hem vast op je nog-te-lezen-lijst voor de kerst van 2017!

We just did an awesome job of not dying. – John Green

Kerst met Poirot – Agatha Christie
Originele titel: Hercule Poirot’s Christmas
Goodreads | Foto van Bol

Dit schattige boekje pikte ik op tijdens het Boekenfestijn. Op dat moment had ik nog nooit iets van Agatha gelezen, maar zoveel mensen zijn enthousiast dus ik wilde graag een poging doen. In december heb ik twee boeken van haar gelezen, waarvan dit er een was. En ik ben fan! Kerst Met Poirot is het twintigste boek in de Poirot serie (maar je kunt ze gemakkelijk los van elkaar lezen). Je bent getuige van een moord in het landhuis van de oude Simon Lee. Het is kerst, dus er hebben zich de nodige gasten verzameld. Samen met Poirot, die regelmatig sherlock-achtige deducties doet, probeer je een beeld te krijgen van de motieven en geheimen van alle mogelijke daders, zodat je hopelijk kunt voorspellen wie de dader is voordat de grote onthulling wordt gedaan.

Agatha Cristie is niet voor niets de koningin van de muder mysteries. Ze zijn om van te smullen. Ze omschrijft de omgeving op zo’n manier dat je de muffe geur van de boeken in de bibliotheek kunt ruiken en de zon die door de ramen naar binnen schijnt op je huid voelt branden. De karakters zijn stuk voor stuk interessante mensen, die wellicht allemáál een moord gepleegd zouden kunnen hebben. Wanneer je denkt dat je er eentje af kunt strepen, ontdekt Poirot een aanwijzing die je theorie weer aan het wankelen brengt. Ik deed ontzettend mijn best om Agatha te slim af te zijn en alle mogelijke scenario’s in mijn hoofd langs te gaan, maar toch wist ze weg te blazen met de uiteindelijke onthulling. Wauw.

It is the quietest and meekest people who are often capable of the most sudden and unexpected violences for the reason that when their control does snap, it goes entirely. – Herucle Poirot, door Agatha Christie

De Lerares – Alissa Nutting
Originele titel: Tampa
Goodreads | Foto van Bol

Dit is verreweg het meest bizarre, verwarrende en onsmakelijke boek dat ik ooit heb gelezen, ik ben er nog van aan het bijkomen. Oké, ik zal eerst vertellen waar het over gaat. In De Lerares volg je de zesentwintig jarige Celeste Price wanneer ze op het punt staat haar carrière als lerares te beginnen. Ze is bloedmooi, getrouwd met een politieman, maar wat ze voor de hele wereld verborgen probeert te houden is haar seksuele hunkering naar jonge jongens. Als leerkracht van de introverte Jack hoopt ze hem te kunnen strikken voor een geheime relatie, die door de buitenwereld niet mag worden ontdekt.

Ik heb het boek gelezen op aanraden van een vriendin, met de bijgaande boodschap: ‘hij is zo raar, je moet hem echt lezen’. Raar is een understatement. Dit boek gaat over een vrouwelijke pedofiel. De mannen domineren de media als het gaat om pedofilie, dus wat dat betreft vond ik het een verrassende insteek. Het deed me ook beseffen dat we wellicht anders tegen vrouwen aan kijken, dan tegen mannen die dezelfde misdaad begaan. De Lerares bevat aardig wat explicite scenes die bijna opwindend zouden kunnen zijn, als je vergeet dat het om een jongen van veertien gaat. Elke keer dat ik me daar wéér bewust van werd liepen de rillingen over mijn rug. Ook de spanning droop van de pagina’s af. Wat als ze betrapt zouden worden? Het was dus niet persé een mooi boek, maar ik vond het knap geschreven en het maakte een diepe indruk op mij. Als het doel van schrijven het opwekken van emoties bij de lezer is, dan is dit boek dubbel en dwars geslaagd.

Soms lukt het gewoon even niet

Inmiddels heb ik vier pogingen gedaan voor het schrijven van een nieuwe blogpost, maar over geen enkele ben ik tevreden. Het lukt me gewoon niet. Verschrikkelijk frustrerend. Dat wist je misschien niet van mij, maar ik kan me echt ontzettend frustreren. Mijn frustratietolerantie is niet zo hoog, om het even in vaktermen uit te drukken. Waar ik me het meest aan irriteer? Wanneer iets niet lukt verdorie. En precies dat is er dus nu aan de hand.

40036Ken je dat? Dan heb je tijden aan iets gewerkt, het ging steeds beter, het voelde steeds makkelijker, en dan ineens lukt het gewoon niet meer. De stijgende lijn die je de afgelopen periode hebt laten zien, lijkt ineens een illusie. Heb je het jezelf niet ingebeeld dat je het kon? Lukte het misschien gewoon per ongeluk? Want nu, na zoveel investeren, is er ineens niets meer van over. Je gelooft er niet meer in. Het liefst zou je gewoon opgeven!

Nu ik er over nadenk, had ik dat gevoel vorige week ook terwijl ik aan het paardrijden was. Ik bakte er niets van. Het ging allemaal niet zoals ik wilde en zoals ik had geleerd, terwijl ik de laatste tijd juist meer tijd in lessen heb geïnvesteerd. Het leek alsof ik alles was vergeten en dat hoe harder ik mijn best deed, hoe groter de puinhoop werd. Ik werd er boos om. En frustratie terwijl je paardrijd is geen handige combinatie. Naar mijn instructrice riep ik dat ik er net zo goed mee kon stoppen, want ik zou het toch nooit leren. Ze moest lachen en zei ‘Nee joh, het komt goed.’ Wat nou, het komt goed? Het is niet goed en het komt ook niet goed. Waarom zou het goed komen? Ik kan het gewoon niet. Ik heb mezelf al die jaren voor de gek gehouden. Ik lachte vriendelijk terug en probeerde uit alle macht mijn frustratie te verbergen (wat uiteraard niet lukte). ‘Iedereen heeft daar last van’ riep ze er achteraan. O, wacht, is het normaal?

Na mijn vier mislukte pogingen een post te schrijven besloot ik even iets anders te gaan doen. Een rondje rijden, even langs het tuincentrum, koffie halen bij Starbucks… en toen, bij het stoplicht vlakbij huis viel het kwartje. Het gevoel dat ik nu heb is precies hetzelfde als ik had tijdens het paardrijden vorige week. En het ís normaal. Tja, soms kun je dingen tegen me zeggen, maar dat helpt niet. Ik moet ze ervaren (en ook dat vertel ik mijn clienten altijd en moest ik nu even zelf meemaken). In elke ontwikkeling maak je zo’n dip mee. Juist het boeken van vooruitgang vergroot het risico op een terugslag. Iedereen heeft wel eens het gevoel dat het niet lukt en dat het misschien nooit meer goed gaat komen. Maar wat je daarna doet bepaald of je gelijk krijgt of niet. Stop je er mee, dan heb je nooit de kans jezelf van het tegendeel te overtuigen.

Ik wil er niet mee stoppen. Als die frustratie weer een beetje weg ebt, besef ik me hoe leuk ik het vind. Dat ik graag beter wil worden in schrijven en paardrijden. Dat ik niet zomaar wil opgeven bij een tegenslag. Hoezo illusie? Ik heb toch al een hoop moois laten zien. De afgelopen twee keer ging het met paardrijden alweer stukken beter dan eerst. Het was duidelijk te merken dat ik wel degelijk wat van de lessen heb opgestoken. En zo wil ik dat het met schrijven ook gaat. Ik besloot mijn frustratie en bijbehorende ontdekking te gebruiken voor een post. Hoppa, twee vliegen in een klap. Ik ben niet met schrijven gestopt want hier is een nieuwe post en ik ben van mijn idee af dat ik er niets van bak. Welkom overwinning!

Bron afbeelding