Sleeping beauties

Slapen is vaak maar een saaie bezigheid, meestal weet je er de volgende dag niet zo heel veel meer van (tenzij je natuurlijk fantastische dromen hebt). Gelukkig kun je in bed nog allerlei andere dingen doen om het wat op te leuken. Maar je zou natuurlijk ook een ander bed kunnen kiezen. Op een andere plek. Waarom zou je niet gaan slapen op een van de meest bijzondere plekken in Nederland?

Ik heb het web afgestruind naar sleeping beauties, de meest indrukwekkende, aparte of mooie plekken om te slapen…

1. Slapen tussen de mussen (of uilen): Boomhut de Uilenspiegel (Easterein, Friesland)

Schermafbeelding 2017-03-12 om 19.02.32Als kind wil iedereen in een boomhut slapen. Ik heb daar als volwassene nog steeds een beetje last van. Na wat rondkijken vond ik in eerste instantie ‘boomhutten’ waarmee houten huisjes bedoeld werden die op palen staan. Een echte boomhut moet in een boom zitten, vind ik. Boomhut de Uilenspiegel voldoet wel aan mijn eisen. Het is een knus houten hutje voor twee personen, in de kruin van een boom. Op het balkon ben je omgeven door groen, vogels en rust. Het lijkt me heerlijk om daar een nachtje door te brengen.

Info en bron foto

2. Het kleinste hotel ter wereld: Grand Hotel de Kromme Raake (Eenrum, Groningen)

9c4acb7e-4d83-4a35-a46c-1c557a2bf382Wie had dat gedacht? Het kleinste hotel ter wereld staat gewoon in Nederland! Het Grand (haha) Hotel beschikt over precies 1 kamer. Je slaapt in een heuse bedstee en je hoeft je alleen maar om te draaien om uit de minibar een fles wijn te pakken. Niet alles is mini: er schijnt dan wel weer een enorm tweepersoons ligbad te zijn. De inrichting geeft je het gevoel dat je bij oma op bezoek bent, maar voor een nachtje moet het kunnen toch?

Info | Bron foto

3. De duurste overnachting in Nederland: De Imperial Suite in het Okura Hotel (Amsterdam, Noord-Holland)

0b8581f1_9e93_4414_bf84_cba1ef72d487Mocht je nog twaalf en een half duizend euro hebben liggen en geen idee hebben waar je het aan uit moet geven, dan is dit wel een buitenkansje. Wat duur? Je hebt wel 485 m2, een privé-bioscoop, technogym fitnessapparaat, 24-uurs roomserivce, twee badkamers, totale privacy (met hoofdletters), een spelcomputer en twee enorme bedden tot je beschikking. Je moet er wat voor over hebben. Ik moet zeggen dat ik het niet eens de mooiste hotelkamer vind die ik ben tegengekomen, maar het moet een hele ervaring zijn om zoveel geld te moeten betalen voor een nachtje. Eigenlijk zonde om dan te gaan slapen.

Info | Bron foto

4. Indrukwekkende loft als slaapplaats: The Loft in A’DAM Toren (Amsterdam, Noord-Holland)

ADAM01Oke, wauw. Gewoon wauw. Deze ruimte is bijna net zo verbluffend duur als nummer 3, maar vele malen mooier vind ik. De Loft beslaat de 16e en 17e verdieping van de A’DAM Toren in Amsterdam. Alles wat je je kunt bedenken is er. Ik vind de hoogte van de ruimtes prachtig, evenals de kale betonnen muren, een bad middenin de kamer, kunst over gehele muren en leren banken. Teveel om op te noemen. Boven alles moet het uitzicht vast adembenemend zijn. Ik zie mezelf al zitten, nippend van een glas champagne, terwijl de wereld donker wordt en de stad als een lichtzee aan mijn voeten ligt.

Info | Bron foto

5. Je eigen vliegtuig voor een nacht: Vliegtuigsuite (Teuge, Gelderland)

vliegtuigsuiteNormaal gesproken heb je geluk als je in het vliegtuig een uurtje slaap mee kunt pikken, want met je knieën in je nek lig je niet zo ontspannen. In deze suite moet dat toch vast wel lukken. Je slaapt in een omgebouwde Russische Ilyushin 18, modern ingericht met bubbelbad en infrarood sauna. Voorin is de cockpit behouden gebleven. Is leuk als je stiekem pilotenfantasieën hebt. Ik zou daar zeker wel een nachtje willen slapen en het bubbelbad willen testen. Dan kan ik bubbelend vliegtuigspotten.

Info | Bron foto

6. In jaren 70 stijl de nacht doorbrengen: Retroweekend in een Volkswagenbusje (Twente, Overijssel)

en route!

Ik ben wel eens een beetje jaloers op mensen die hun Volkswagen bus omgebouwd hebben naar een camper. Met een Peugeot 107 is het wat lastig. De oplossing is een VWbus huren voor een weekend. Je hebt een retro bus, een bed en een keukentje. Wat heb je nog meer nodig? Oja, er wordt ook gezorgd voor jaren 70 muziek en een volle koelkast. Op deze manier kun je in stijl toeren door de Achterhoek en Twente. Dat lijkt me best tof om een keer te doen.

Info en bron foto

7. Historisch droomhuis: 17e Eeuws monumentaal pand aan de Zwaanstraat (Den Burg, Texel)

fda0b236_originalWaarom een kamer huren als je een heel huis kunt krijgen? En niet zomaar één, wat een plaatje is dit! Stenen vloeren, houten balken, ornamenten aan het plafond, houtkachels, 17e eeuwse meubels en details. De boekenkast is helemaal liefde op het eerste gezicht. Ik zou hier met alle liefde een nachtje doorbrengen.

Info en bron foto

8. Slapen onder de grond: Hobbitwoning (Castricum – Noord-Holland)

hobbitwoningDit is best wel sprookjesachtig. Blijkbaar hoef je niet naar Nieuw-Zeeland om in een hobbitwoning te overnachten. Het is een klein, knus huisje half verstopt onder een heuvel. Ik vraag me af of je het merkt dat je onder de grond ligt? Zouden de geluiden verder weg klinken? Het voelt een beetje als kamperen, maar dan iets luxer. Je hebt zelfs je eigen badkamertje!

Info en bron foto

9. Een nachtje vuurtorenwachter spelen: Vuurtoren (Harlingen, Friesland)

Vuurtoren_Harlingen_5-491x381Ik heb wel een beetje een fascinatie voor vuurtorens. Ze komen regelmatig terug in verhalen, alsof ze van alles meemaken. In deze vuurtoren kun je slapen, waardoor ik hem extra fascinerend vind. Door de hoge ronde vorm van de toren is de inrichting ook wat apart. De ruimtes hebben ramen aan alle kanten, waardoor je vast een prachtig zicht heb op de zonsondergang. Wat mij dan wel weer op valt, is dat er geen gordijnen voor de ramen hangen, zelfs niet in de badkamer… Zou het onmogelijk zijn om naar binnen te kijken of hoort het exhibitionisme bij de ervaring?

Info en bron foto

10. Slapen in een idyllisch boshuis: De Witte Raaf (Oude Willem, Drente)

dd876819_originalAls ik dit zie word ik een beetje week van binnen… alsof mijn hart smelt. Het huisje staat midden in het bos, op wat omschreven wordt door gasten als een ‘magische plek’. De inrichting is in retro jaren 50 stijl. Zowel ‘s winters met brandend haardvuur binnen, als zomers rond het kampvuur, lijkt het me heerlijk ontspannen. Ik zou eindeloos verhalen kunnen schrijven, wandelingen kunnen maken en wijn kunnen drinken op de bank tussen de bomen. Misschien zou ik dan zelfs ‘s ochtends wakker worden en in de grote, angstige maar nieuwsgierige ogen van een hertje staren.

Info en bron foto

Kun je er niet genoeg van krijgen of wil je zelf verder surfen?

The perks of being an intern

Ik heb een idee. Ik zou willen dat ik een dagje elk willekeurig beroep zou kunnen uitoefenen dat er is. Dat ik een beroep zou mogen kiezen en dan dat een dag lang mag meemaken. Alsof je stage loopt, maar dan zonder alle rotklusjes en nutteloze schoolopdrachten. Alleen het echte werk.

Er zijn zoveel dingen waar ik nieuwsgierig naar ben, maar niet mijn leven lang zou willen doen. Ik zou ze gewoon eens willen meemaken, zonder dat ik jaren een opleiding moet volgen of aan allerlei fysieke of mentale voorwaarden moet voldoen. In sommige sectoren is het misschien helemaal niet zo moeilijk te regelen om een dagje mee te kijken, vooral niet als je zelf ‘wat mensen kent’. Echter ligt dat voor de meeste beroepen toch wat ingewikkelder. Soms is het praktisch onmogelijk, soms speelt veiligheid of privacy een rol, en soms kan een normaal mens het fysiek of geestelijk niet aan. Soms allemaal tegelijk. Maar een mens mag dromen, dus ik dacht eens na wat ik zou willen als het zou kunnen. Waar ligt de magie achter deze beroepen?

11190035_1577158365895440_1262300903_nRechercheur tijdens een moordzaak

Er zijn meerdere redenen waarom ik dit zou willen. Ten eerste omdat er zoveel series over bestaan en ik graag zou willen weten hoe het écht gaat. Bovendien lijkt het puzzelaspect me zeer intrigerend: wie heeft het gedaan, waarom en hoe dan? Ook kan ik er in mijn hoofd nog steeds niet helemaal bij waarom een mens een ander vermoord. Misschien dat ik op deze manier iets meer over dit mysterie te weten zou komen. Tot slot ben ik benieuwd hoe ik zou reageren. Zou ik het te gruwelijk vinden? Of alleen maar vreselijk interessant? Zou het me te veel bezig houden, of zou ik het naast me neer kunnen leggen?

Patholoog anatoom

Na dit artikel beseffen jullie wat voor een raar mens ik ben. Geeft niets, ik ben er trots op. Ik heb best een fascinatie voor alles wat met dood te maken heeft, dus ook dit beroep vind ik bere interessant. Ook hierin komt het stukje puzzelen terug: wat kun je vinden in het lichaam van een overledene? Bovendien is het lichaam zelf iets mysterieus. Zo vaak krijg je niet de mogelijkheid naar binnen te kijken. Het enige waar ik me zorgen over maak is de lucht…

11280387_1608355356111138_1611095993_nZembadontwerper/architect

Is dit überhaupt een beroep? Ach, dat maakt niet uit. Toen ik klein was ontwierp ik altijd zwembaden tijdens het avondeten. Het ging dan niet om het gebouw, maar om de attracties. Ik wist precies te vertellen hoe de glijbanen moesten lopen en waar welke baden moesten komen. Toen maakte ik me geen zorgen over de veiligheid van de toekomstige zwemmers, dus liet de glijbanen onder het water door lopen of grote hoogten overbruggen. Het was fantastisch. Nog steeds denk ik dat zwembaden een stuk creatiever kunnen. Ik zou graag eens willen weten hoe een ontwerper dat aanpakt.

Kunstenaar

Hoe doet iemand dat, die zijn geld verdient met kunst? Waar haalt hij of zij inspiratie vandaan? Hoe wordt dat vertaald in beelden (of andere kunst)? Hoe vul je je tijd? Hoe kies je het medium waar je mee werkt? Ik zou bergen vragen kunnen bedenken die ik een kunstenaar wil stellen. Daarnaast ben ik erg benieuwd wat ik zou zien als ik met een kunstenaarsoog kijk. Zou ik het kunnen, kunstenaar zijn?

17267733_1413675028653448_2444370539326734336_nOmroeper

Dit is misschien ook een rare, maar ik zou het super tof vinden om een dagje te mogen omroepen. Tijdens mijn bijbaantje bij Karwei was ik altijd degene die door de winkel ‘kassa erbij alsjeblieft’ mocht roepen. Veel collega’s vonden dat eng, ik vond het cool. Als ik op een station op de trein sta te wachten en ik ze hoor omroepen, denk ik alleen maar ‘dat wil ik ook!’

En…

Naast deze vijf beroepen heb ik er nog wel meer in gedachten, bijvoorbeeld een agent van de bereden politie, een militair op missie, een PR medewerker van een grote keten, profiler, geurtester, begrafenisondernemer, goudsmid, presentatrice en politicus. En volgens mij zijn er nog veel meer beroepen die ik niet ken, maar die net zo interessant zijn. Wie weet komt er ooit een dag dat ik een van deze beroepen eens van dichtbij mag meemaken. Mocht jij iemand kennen die weer iemand kent… je weet me te vinden!

Wat zeiden mijn vrienden?

Ik was ook wel benieuwd welke beroepen de mensen om me heen zouden kiezen voor een dagje, wanneer er geen grenzen zouden zijn. Een greep uit de antwoorden:

  • “Ambulanceverpleegkundig: Ik denk dat je een hoop heftige dingen mee maakt op de ambulance en ik zou wel willen weten waar mijn grens ligt. Ik denk niet dat ik die al bereikt heb in mijn huidige baan. Ik ben ontzettend benieuwd hoe ik het er vanaf breng. Hoe ik reageer op emotioneel heftige situaties en tijdsdruk? Lukt het me om rustig te blijven en mijn werk te doen?”
  • “Popster: Ik weet dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn moet zijn, maar toch heeft het iets magisch. Het moment dat je als artiest voor een zaal van meer dan tienduizend mensen staat. Die allemaal stil zijn op het moment dat je opkomt en woordelijk jouw hit kunnen meezingen. Kippenvel.”
  • “Chirurg: Ik ben gewoon ontzettend benieuwd naar hoe mensen er van binnen uitzien. Normaal gesproken zie je daar niet zoveel van (gelukkig!). Er zijn natuurlijk tv-programma’s waarin je operatie’s kunt volgen, maar ik zou wel een dagje het echte werk willen zien.”
  • “Psycholoog: Ik ben erg geïnteresseerd in hoe de mens werkt. Ik denk ook dat ik op die manier mezelf beter zou leren kennen. Mensen zeggen wel eens tegen me dat ik een goede psycholoog zou zijn geweest, dus zou ik wel willen weten hoe ik het in het echt zou doen.”
  • “Documentaire maker: Op die manier kom je ontzettend veel over dingen te weten en heb je de kans om in gesprek te gaan met bijzondere mensen. Het lijkt me een uitdaging om een compleet beeld neer te zetten en objectief met mensen in discussie te gaan. Ook weet ik dat je tijdens je werk nog al eens in bizarre situatie kunt terecht komen. Zou ik dan rustig kunnen blijven?”
  • “Producer: Ik kijk enorm op tegen Cory Taylor van Slipknot. Die gast ademt muziek. Ik zou er een moord voor doen om een dagje met hem in de studio te staan om een album op te nemen. Ik zou er zoveel van kunnen leren.”
  • “Astronaut: Wat moet je je nietig voelen wanneer je de aarde vanuit de ruimte kunt bekijken. Dat lijkt me een onbeschrijfelijke ervaring die bijna geen enkel mens gegund is. Ik denk ook niet dat ik er de moed voor zou hebben, maar mocht ik het kunnen ervaren voor een dag zou ik het doen.”

Welke baan zou jij voor één dag willen hebben?

Omdat het lente is kan alles

als een vogel je vertelt
dat de lente nu begint
kun je je niet langer verschuilen
onder lagen eendendons
de wereld roept je
je moet iets doen

je bloed kriebelt in haar vaten
van je pink tot aan je heup
de buik ruikt nieuwe kansen
je lippen zien het licht
ze vertellen je eerst zachtjes
je moet iets doen

kun je de toekomst proeven
die vandaag begonnen is
omdat het lente is kan alles
meer dan alles, misschien wel
dan schreeuwen je handen
je moet iets doen

zelfs het donker is aan het werk
om langzaam te verdwijnen
waar blijf jij met al je dromen
kansen, wensen, wanderlust
de wereld roept je
je moet iets doen

16585739_285054025247359_659240410073268224_n

Mijmerlust

Oke, je hebt vast geen idee wat ik bedoel. Ik zal het uitleggen. Ken je het woord wanderlust?

a strong impulse or longing to travel

Ik zou graag willen dat er een woord bestond voor het reizen binnen je eigen geest. Er zijn vele woorden die in de buurt komen, maar het net niet zijn. Dagdromen? Dat lijkt wat onwillekeurig, zonder een wens om te ontdekken. Piekeren? Dat is te negatief en vaak gericht op zorgen om de toekomst. Rumineren? Dat gaat vooral over het herhaaldelijk doornemen van specifieke gebeurtenissen en bijbehorende gevoelens, en heeft ook een negatief karakter. Simpelweg denken? Nee, dat klinkt weer te doel gericht, alsof je een oplossing zoekt voor iets specifieks en daarna klaar bent met denken. Filosoferen? Dat is weer te ruim, gaat niet alleen over denken maar ook over het komen tot bepaalde conclusies.

Het mooie aan het woord wanderlust vind ik het ‘lust’ gedeelte. Alsof je een innerlijke noodzaak voelt tot het ontdekken van de wereld. Je kunt niet langer stil zitten, je moet ergens heen, maar het maakt niets uit waar die reis dan heen gaat. Dat is een beetje wat ik bedoel, maar dan binnen in je eigen hoofd. Omdat het ons eigen hoofd betreft lijkt het misschien een beetje vreemd om op ontdekkingstocht te gaan. Alles wat erin zit heb je er tenslotte zelf in gestopt. Toch denk ik dat het kan. Ons hoofd houdt meer voor ons verborgen dan we denken. Hoeveel herinneringen moet je al niet hebben opgeslagen, verzameld tijdens als jouw levensjaren? En welke wensen, dromen en beelden heb je in je hoofd over de toekomst? Je kunt je niet overal bewust van zijn, ook in je eigen hoofd kun je ontdekken.

Mijmeren? Ja, die definitie is vaag genoeg om ermee door te kunnen. Ik denk dat ik mijn woord gevonden heb. Mijmerlust. (Klinkt wel lekker als ik het hardop zeg.) De behoefte om binnen in je eigen geest op ontdekkingstocht te gaan. Wat je dan vooral niet moet doen is antwoord op een vraag proberen te bedenken, want dan ben je aan het ‘denken’ of ‘filosoferen’ of ‘rumineren’. Mijmerlust gaat erover dat je niet weet waar je uitkomt, je mag vrij associeren. De reis is belangrijker dan de bestemming. Toch is het meer dan dagdromen, want je wilt iets ontdekken. Wellicht vindt je iets dat je nog niet wist over jezelf. Mijmerlust heeft een positieve insteek, je wilt het graag, je voelt een drang, je staat open voor het onbekende.

Zelf heb ik dat vrij vaak, mijmerlust. Het gaat vrij goed in de trein, of in de auto. Of gewoon op de bank, als ik naar buiten staar. Of op het strand, in de zon op een handdoek. Misschien wel in het bubbelbad?  Zo kom ik soms op plekken in mijn geest, waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Jammer dat het lastig is om er foto’s van te maken. Gelukkig kan ik ze beschrijven. Het wil nog wel eens gebeuren dat een ontdekking hier eindigt in een blogpost. Heb jij dat ook, mijmerlust?

11906189_1209984462351991_1915068589_n

Ik was net klaar met het schrijven van dit stuk toen ik op het idee kwam mijn zojuist bedachte woord te googlen. Het blijkt dus gewoon dat iemand me voor is geweest verdorie. In 1790 al, om precies te zijn. Johannes Allart schrijft het gedicht in dit boekje, In een boschjen bij nacht en het eerste vers is als volgt:

Bekoorlijk boschjen uwe rust, stoor nimmer bange klagt, gij voedt mijn ftille mijmerlust, in dezen fchoonen nacht.

Books of Februari 2017

Hoewel boeken op het eerste gezicht slechts oppervlakkige verhalen lijkte te bevatten, puur ter vermaak, gaan ze onder de oppervlakte vaak over dingen die we allemaal belangrijk vinden in het leven, waar het écht om gaat. Dingen waar we misschien normaal niet over spreken, maar ons allemaal bezig houden. Deze maand vond ik in onderstaande boeken een diepere betekenis die ik graag met jullie wil delen.

Mijn ‘most inspiring books of februari’ 

Wonder – R. J. Palacio
Niet in het Nederlands verschenen. Wel komt er dit jaar een verfilming uit.
Goodreads | Foto van Bol

9200000006380087August is een kind als ieder ander met slechts een kleine uitzondering, hij heeft een ernstige gezichtsafwijking. Toen hij nog jonger was droeg hij constant een austronautenhelm, omdat die helm minder verbaasde blikken opleverde dan wanneer hij hem niet droeg. Nu kan dat niet meer, hij is er te oud voor. Oud genoeg om naar school te gaan. In tegenstelling tot de kinderen uit de buurt krijgt August thuis les door zijn moeder. Ze ouders willen hem de verschrikkingen van een reguliere school besparen. Maar dan lijkt het er toch op dat hij zich in de grote boze buitenwereld zal moeten begeven. August wil geaccepteerd worden. Dat anderen hem zien zoals hij van binnen is, in plaats van hem te beoordelen op hoe hij eruit ziet. De strijdt die August moet leveren is zowel hartverscheurend als hartverwarmend.

Ik denk dat we in ons leven allemaal, in meer of mindere mate, strijdt moeten leveren om geaccepteerd moeten worden. Daardoor denk ik dat dit verhaal zo ontzettend herkenbaar is, ook al heb ik geen idee hoe het moet zijn met een gezichtsafwijking zoals August die heeft. Het raakte me ontzettend. Het zou mooi zijn als we met z’n allen wat meer aandacht hebben voor de binnenkant. Hoeveel mensen om je heen ken je echt? Hoe vaak je neem je de tijd ze echt te leren kennen? Hoewel het boekje gaat over een jongen van 10, zijn de onderwerpen die aan bod komen net zo goed volwassen. Een prachtige ode aan het leven, om de kansen te pakken die we krijgen en het beste uit onszelf te halen!

I think there should be a rule that everyone in the world should get a standing ovation at least once in their lives. – R. J. Palacio

The best of Sherlock Holmes – Arthur Conan Doyle
Goodreads | Er zijn vele Nederlandstalige versies te vinden op Bol

SherlockpagetAls je Sherlock niet kent weet ik niet waar je de afgelopen jaren gezeten heb, maar toch voor de volledigheid een korte beschrijving… Sherlock wordt gezien als ‘s werelds meest beroemde (fictionele) detective. Hij heeft zo zijn beperkingen, hij is onbeleefd, gebruikt cocaïne en leeft in chaos, maar hij ziet de wereld zoals geen ander dat doet. Arthur Conan Doyle werd geïnspireerd door een arts, die op basis van slechts onbelangrijk lijkende uiterlijke symptomen kon zien aan welke ziekte de patiënt leed. Op dezelfde manier neemt Sherlock zijn cliënten en omgeving waar, waardoor hij op wonderbaarlijke wijze mysteries oplost. Door de ogen van zijn goede vriend John Watson volg je hem en Sherlock tijdens bijzondere avonturen.

De old-school verhalen in dit boek hebben een beetje een andere strekking dan de serie die tegenwoordig zo populair is. Elk verhaal beschrijft een nieuw mysterie zoals die passen in het tijdsbeeld van het einde van de 19e eeuw. Ik vond het heerlijk om daar meer over te lezen. Spannend zijn de verhalen niet zozeer, maar wel ontzettend interessant. Watson fascineert zich regelmatig over de aanwijzingen die zijn vriend wel heeft opgepikt, maar hij niet. Hoe doet hij dat toch? Door dit boek realiseerde ik me weer dat we veel zien, maar niet bewust waarnemen. Natuurlijk is het onmogelijk om alle details om ons heen bewust te verwerken (met Sherlock gaat het regelmatig ook niet al te best), maar wat zouden we kunnen ontdekken wanneer we net iets meer opletten? Ik vind de manier van denken ontzettend boeiend, waardoor ik nu een beetje anders naar de wereld kijk.

Bron foto

Six of Crows – Leigh Bardugo
Nederlandse titel: List en Leugens
Goodreads | Bol

16789584_1862528370652335_8998362617227509760_nDit fantasyboek speelt zich af in Ketterdam (dat bijzondere gelijkenissen vertoont met Amsterdam). Alles is te koop, maar je wilt niet weten wat je er voor moet betalen. Kaz, straatjongen en genie, ruikt geld wanneer hij een onmogelijke opdracht aangeboden krijgt. Als hij het voor elkaar krijgt, zou het zijn leven kunnen veranderen. Hij kan het niet alleen, dus hij verzamelt de enige mensen om hem heen die hem de overwinning kunnen bezorgen; een gokverslaafde scherpschutter, een gevangene, een voormalig prostituee, een dame met geheime gaven en een verloren zoon. Als zes kraaien beginnen ze aan een missie die gemakkelijk hun eind zou kunnen betekenen.

Vroeger dacht ik dat ik fantasy niets zou vinden, daar ben ik inmiddels op teruggekomen. Ik heb gesmuld van dit boek. Het is het eerste deel in een duologie, inmiddels heb ik ook deel twee uit gelezen. Het mooiste dat ik uit dit boek heb meegenomen is, dat wanneer je denkt dat je kansen in het leven vergeven zijn, je nog steeds het tegendeel kunt bewijzen. Al lijkt alles om je heen mis te gaan, heb je grote schulden of verdien je je geld met oneerzaam werk, er is meer mogelijk dan je denkt. Misschien kun je de wereld niet veranderen, maar wel jóúw wereld. En dat is het belangrijkste.

Six people, but a thousand ways this insane plan could go wrong. – Leigh Bardugo

Bos en mist – een perfect koppel

Een poos geleden waagde ik me samen met mijn liefste voor drie dagen naar Tsjechië. Even voor een verjaardag heen en weer. Ik was nog nooit in Tsjechië geweest, dus ik keek mijn ogen uit. Er is één beeld dat duidelijk is blijven hangen; heuvels bedenkt met bomen omgeven door de mist. Dat beeld doet iets met me.

Als ik ernaar kijk zie ik onontdekte werelden, verstopt onder enorme wolkenlagen. Alsof die bossen het toneel zijn van onbekende mythische verhalen. Ik struinde Instagram af naar foto’s om bij weg te dromen. Wat houdt zo’n bos omgeven door mist voor jou verborgen?

How do you like your fog? . I prefer mine stretched over firs… . DUE TO POPULAR REQUEST HERE IS A SHORT LINK TO A PURCHASE GALLERY FOR PRINTS OF MY IG WORK . http://tinyurl.com/jakeegbert-ig-prints . Shooting with the haze-masters @gemini_digitized and @gettyphotography. Bruce couldn't find us a sunrise Monday morning, but we were still satisfied with this scene. 😉 . . . . . . . #FromUnderTheFedora #pnwonderland #awesomeearth #1 #sunrise #sunset #landscape #pnw #portland #pdx #oregon #nature #ourplanetdaily #discoverearth #gettyimages #community #nikon #d7100 #nofilter #travelingourplanet #earthpix #inspiring_photography_admired #moodygrams #earthfocus #watchthisinstagood #pnwisbeautiful #portlandnw #winter #snow

A post shared by Jake Egbert Photography (@jakeegbert) on

The Mt. Tamalpais of Sandy Oregon 😜 . Someone's plans for a Mt Hood sunrise and a snowy fashion shoot kind of fell through this morning… Luckily Joseph @gemini_digitized and sky master Bruce @gettyphotography were hanging out at my fallback location! We tasted the thick fog of a classic Jonsrud Dud ™️. Unfortunately, even Joseph and Master Bruce couldn't coax any sunlight, or even a tiny glimpse of Mt. Hood, from the scene…😂 Made for a delicious bowl of soup, though, as you can see! . Merry Christmas Eve, everybody! What is a gift you're giving away this Christmas that makes you exceptionally happy? 🤔I found a classic He-man T-shirt for one of my family members! So pumped to give this gift!😂 . . . . . . #FromUnderTheFedora #pnwonderland #awesomeearth #1 #sunrise #sunset #landscape #pnw #portland #pdx #oregon #nature #ourplanetdaily #discoverearth #gettyimages #community #nikon #d7100 #nofilter #travelingourplanet #earthpix #inspiring_photography_admired #moodygrams #earthfocus #watchthisinstagood #pnwisbeautiful #portlandnw #winter #snow #fog

A post shared by Jake Egbert Photography (@jakeegbert) on

Hey Instagram… 💁🏻 . It was a crazy day of ice (everywhere, ice), closed freeways, missed opportunities, locked restrooms, weak-sauce soda fountains, cancelled ACT tests AFTER driving to Kamas at 7AM in ice, traffic jams, etc. Finally got to download a few pics and this one makes the first cut from what turned out to be a pretty incredible, even-if-not-at-all-how-I-planned-it morning. . Pretty sure this is a bald eagle lifting off from an ice-enshrouded Rocky Butte. Saw two eagles perched on the island off of the I-205 bridge yesterday on the way to work, too. Anyone else seen eagles around Portland this week? . . . . . . #FromUnderTheFedora #pnwonderland #awesomeearth #1 #sunrise #sunset #landscape #pnw #portland #pdx #oregon #nature #ourplanetdaily #discoverearth #gettyimages #community #nikon #d7100 #nofilter #travelingourplanet #earthpix #inspiring_photography_admired #moodygrams #earthfocus #watchthisinstagood #pnwisbeautiful #portlandnw #winter #snow #ice

A post shared by Jake Egbert Photography (@jakeegbert) on

Itching for a road trip.

A post shared by Tara Petruska (@nv.girl.in.a.wa.world) on

If I stayed in the forest this would be the view I want🌿 #forest #mistyforest

A post shared by Cilissa Meecham (@cilissameecham) on

Trees in the mist- forest in Madeira #madeira #mistyforest #forest #funchal #mist #trees #mountainmist #mist #landscapephotography

A post shared by Van Selm Photography (@vanselmphotography) on

Foggy morning. Sierra Morena. #mistyforest #sunrising

A post shared by IVAN (@great_lab_great_day) on

Dat de combinatie van mist en bomen meer mensen inspireert is duidelijk. Ik vind bergen kunst op Instagram…

А я тут видео-уроками балуюсь😁🎨🌄☁ По уроку @nadin.a.r.t 😊😏

A post shared by Anastasia ☥ (@pelenga_stacy) on

Foggy 🌲🌫🎨 #watercolor #watercolorpainting #foggyforest #painting #grantfuller

A post shared by Nadine Al-Remaizan (@nadizzleyo) on

 

Jack of all trades, master of none?

Ik heb een dilemma waar ik al tijden tegenaan loop. Omdat ik probeer te ontdekken wat ik moet doen vraag ik regelmatig advies aan mensen. Maar het klopt wat ze zeggen over het vragen van advies, we willen slechts iemand horen bevestigen wat we zelf al denken. Nou, die heb ik eindelijk gevonden, dus ik ben eruit. In ieder geval voorlopig.

Mijn probleem? Ik vind te veel leuk. Misschien is dat niet de goede benaming, ik vind heel veel leuk. Ik ben altijd met veel dingen tegelijk bezig en op de een of andere manier heb ik het idee dat dat niet goed is. Inmiddels weten we allemaal dat multitasken een illusie is. In het boek Nooit Meer te Druk beschrijft Tony Crabbe dat onderzoek duidelijk uitwijst dat we minder effectief zijn wanneer we onvoldoende focussen op één taak voor langere tijd. Zou dat ook zo werken wanneer we ons leven vullen met heel veel verschillende dingen? Ik denk het wel. Sarah Knight beschrijft in haar boek The Life-Changing Magic of Not Giving a F*ck de reden waarom je moet stoppen met dingen die je niet interesseren of er niet toe doen. Dan heb je tijd, energie en geld over voor de dingen waar je wél om geeft.

7bc2ded071eb1b3dc3e3cb5562d64d45Mijn probleem is echter, dat ik met niets wil stoppen. Ik heb voor een lange tijd kritisch naar mijn lijst zitten staren, maar schrappen lukt niet. Mijn ogen glijden over alle dingen die ik doe en ontzettend leuk vind. Visagie, schrijven, coachen, sporten… Ik word er blij van als ik er aan denk, als ik ze voor me zie. Ik zie kansen, dromen, vrijheid om te doen wat ik wil. Leven!

Gisteren las ik een artikel over een onderzoek dat gedaan is naar wat er voor nodig is een expert te worden binnen een bepaald gebied. Veel oefenen en je moet je intelligentie wat mee hebben. Misschien heb ik het wel in me een expert te worden? Met het risico arrogant over te komen, ik denk van wel. Net als jij, vermoedelijk. Expert zijn heeft een bepaalde status. Iets waar iedereen om me heen (onbewust) naar lijkt te streven. Het zijn van de beste, een specialist, een expert, dé expert. Als ik me dat zo probeer voor te stellen lopen de rillingen over mijn rug. Ik krijg het gevoel in een hokje te zitten, vast in de kettingen van presteren en excelleren. De wereld lijkt kleiner te worden in plaats van groter, alsof ik niet langer mezelf ben maar slechts nuttig in een enkel vakgebied.

Ik heb het gevoel heen en weer getrokken te worden tussen de keuze te focussen op alles, of op slechts één ding. Tussen de druk te excelleren en te genieten. Hoewel mijn gevoel zegt welke keuze ik moet maken, zat het me toch niet lekker. Tot iemand laatst tegen me zei dat hij zich er bij neer gelegd had. Hij trok zich niets aan van de druk om een expert te worden, maar beruste in zijn lot alles slechts een beetje te kennen of te kunnen. Ik ging me afvragen of ik daar ook toe in staat zou zijn. Vervolgens hoorde ik de volgende quote van iemand die met hetzelfde worstelde: ‘I’m a Jack of all trades, but a master of none.’ Met de keuze te focussen op veel verschillende dingen sluit je uit er eentje tot in de puntjes te beheersen. Terwijl hij het zei hoorde ik de trots in zijn stem. Op dat moment besefte ik dat ik mijn nieuwe lijfspreuk gevonden had. Laat de rest van de wereld lekker expert worden, ik ben graag een Jack, en ik ben er trots op!

Bron foto

Books of Januari 2017

In januari heb ik vijftien boeken gelezen. Vooral dunnetjes, dus misschien heb ik een beetje vals gespeeld. Ik had een hoop om uit te kiezen voor dit artikel, maar deze sprongen er toch echt uit. Het zijn boeken die nog steeds in mijn hoofd zitten, ook al is het even geleden dat ik ze heb uitgelezen. Wie weet inspireren ze jou ook!

Mijn ‘most inspiring books of January’ 

Liefdesbang – Hannah Cuppen
Goodreads | Foto van Bol

LiefdesbangDit boek gaat over liefde, en dan vooral over een dans die mensen uitvoeren die liefdesbang zijn. Liefdesbang zijn mensen die moeite hebben met binden en/of loslaten. In een relatie moet er evenwicht zijn tussen eigenheid en samen, tussen nabijheid en afstand en tussen gelijkheid en verschil. Niet iedereen is in staat goed met dat spanningsveld om te gaan. Verlatings- of bindingsangst zorgt voor getouwtrek in een relatie waarbij je nooit echt de juiste vorm van intimiteit lijkt te bereiken. Liefdesbange relaties zijn te herkennen aan jaloezie, aan-en-uit-gaan, gebrek aan intimiteit, je niet bloot durven geven en de ander geen vrijheid gunnen. Hannah geeft aan dat je er wat aan kunt doen, zodra je je er bewust van bent!

Dit boekje kreeg ik al als aanrader tijdens mijn coachingsopleiding, maar het is er nooit eerder van gekomen om hem te lezen. Ik ben blij dat ik dat nu wel gedaan heb. Als ik kritisch ben, had Hannah meer de nadruk moeten leggen op de oplossing en minder op het probleem, maar daardoor maakt de inhoud niet minder impact. Door de uitgebreide beschrijvingen, en een kritische blik naar jezelf, herken je misschien ook de subtielere signalen van verlatings- of bindingsangst binnen je eigen relatie. Volgens mij heb ik het prima getroffen, maar ook ik besef me nu beter waarom ik moeite heb met bepaalde dingen. Duidelijk een eye-opener!

Taal is Zeg Maar Echt Mijn Ding – Paulien Cornelisse
Goodreads | Bol

IMG_0244In dit boekje schrijft Paulien Cornelisse met verwondering en ergernis over hoe wij Nederlanders onze taal gebruiken. Er komt een breed scala aan onderwerpen aan bod, de meesten erg herkenbaar. Taal is Zeg Maar Echt Mijn Ding is in 2009 gepubliceerd, waardoor het inmiddels al een aantal jaar oud is. Dat merk je doordat sommige trends alweer zó vorig decennia zijn, maar dat maakt het eveneens leuk om te lezen.

Ik heb gesmuld van dit boekje. Ik kan me herinneren dat, toen ik hem in 2009 heb gelezen, ik er hardop om heb moeten lachen. Dat was nu niet anders. In januari heb ik hem geluisterd als luisterboek, ingesproken door Paulien zelf, wat het boek misschien nóg maakte. Normaal luister ik graag naar een boek tijdens het sporten, maar dat was met deze wat ingewikkeld. Mensen kijken je raar aan als je dubbel ligt op de loopband. De onderwerpen die Paulien kiest raken met filosofische en psychologische kwesties, waardoor ze mij erg liggen. Ik heb er een hoop schrijf-inspiratie uit opgedaan!

Praten is net als fietsen: als je erover na gaat denken, val je om. – Paulien Cornelisse

The Secret History – Donna Tartt
Nederlandse titel: De Verborgen Geschiedenis
Goodreads | Bol

14547716_1833035983643404_9190505001485598720_nThe Secret History is het debuut van Donna Tartt, gepubliceerd in 1992 en wordt ook wel een moderne klassieker genoemd. Ik ben stikjaloers, want hoe kun je zo’n verschrikkelijk goed debuut schrijven? In The Secret History volg je Richard die ontsnapt aan zijn ouders en een armoedig leven in Californië door aan Hampden College te gaan studeren. Hij raakt in de ban van groepje elite studenten en hun charismatische professor klassieke talen. Richard wil zich bij hen aansluiten maar beseft zich veel te laat welk gevaar dit met zich mee brengt.

De schrijfstijl van Tartt moet je liggen. Ze schrijft vaak lange zinnen, gebruikt moeilijke woorden en het boek is in zijn geheel meer dan 600 pagina’s lang. Maar man, wat doet ze het goed. Tijdens het lezen was ik daar gewoon, ik voelde het, ik was er bij. Elk woord dat ze schreef leek precies op de juiste plek te staan, elk woord heeft betekenis. Dit boek stroomt over van filosofische en psychologische thema’s als intrige, vriendschap, geheimen, dood, schoonheid, en verbondenheid. Het pakt je vast en laat je niet meer los. De sfeer is donker, duister, mysterieus en gespannen. Ik kom woorden te kort om te beschrijven wat dit boek met me deed. The Secret History is (helaas?) nooit verfilmd, maar ik vond op YouTube onderstaand filmpje. Het is een compilatie van beelden uit allerlei andere films, maar de sfeer is perfect. Kippenvel!

I suppose at one time in my life I might have had any number of stories, but now there is no other. This is the only story I will ever be able to tell. – Donna Tartt

Van stoffig naar te snel

Twee weken geleden toen ik op de A27 over de Merwedebrug reed maakte ik me ineens heel veel zorgen over het type mens dat nog nooit een boete heeft gereden. Het type mens dat zonder snelheidsovertredingen op zijn naam door het leven gaat. Dat moet vreselijk zijn. Dat is vast het type mens dat altijd binnen de lijntjes kleurt. Het type mens dat liever vijftien minuten te vroeg is, dan een minuut te laat, maar (máár!!) weigert daarvoor te hard te rijden. Er zijn grenzen! Ik kan me zo voorstellen dat dat het type mens is dat op een verjaardag slechts één koekje bij de koffie neemt, het type dat witte sokken in sandalen draagt tijdens de jaarlijkse vakantie naar Frankrijk en degenen die maar één boek tegelijk lezen. Of het type dat al zijn kleding bij dezelfde winkel koopt, jaar in jaar uit. Of wellicht het type dat zelf zijn haar knipt (zou het, want dat is wel het toppunt?!). Deze beelden flitsten door mijn hoofd. Ik maakte me misschien toch wel het meest zorgen om het feit dat ik dus ook tot die groep mensen behoor (en ik durf het bijna niet te zeggen, maar er staan zelfs geen parkeerboetes op mijn naam!).

IMG_0379 2Op het moment dat ik over de Merwedebrug scheurde dacht ik nog dat ik nog nooit een snelheidsboete had gehad. Wat ik toen niet wist, was dat ik op de heenweg al geflitst was. Deze week lag de boete op de mat. Wat een opluchting!

Toen besefte ik me wel, dat ik kwa type mens weinig ben veranderd. Vreemd. Of ik dan altijd al tot het type mét boetes heb behoort (slechts tijdelijk zonder), of dat ik nu plots een ander type ben geworden, weet ik niet zo goed. Dit nam zo een tijdje mijn gedachten in beslag, tot ik het besluit nam dat het misschien toch niet helemaal realistisch is om mensen in types in te delen. Het is zo definitief, zo’n versimpelde versie van de werkelijkheid. Ik ben gewoon mezelf, nu mét boete. En dat ik er dan stiekem een beetje trots op ben, hoeft verder niemand te weten.

Short Story: Een Bitterzoet Einde

In 2016 heb ik twee maal meegedaan aan NaNoWriMo waarover ik meermaals een blog geschreven heb (bijvoorbeeld deze en deze). Beide keren heb ik de vereiste 50.000 woorden in een maand geschreven. Who! Ik ben nog steeds trots, want het voelde als een enorme overwinning. Ik ben me ook gaan beseffen dat ik van het schrijven van heel veel woorden niet perse een betere schrijver wordt. Ik miste de feedback. Ik zou iemand kunnen vragen ‘even’ mijn 50.000 woorden te lezen om feedback te geven, maar dat vind ik wat ver gaan. Op aanraden van mensen om me heen ga ik eerste eens werken aan een aantal korte verhalen. Hieronder mijn eerste korte verhaal, die ik al wat heb aangepast na de feedback die ik heb ontvangen. Nu ben ik er klaar voor om hem met jullie te delen… feedback is welkom dus!

Short Story: Een Bitterzoet Einde

Ze tuit haar lippen die chique rode lipstick bevatten en strijkt onder de tafel haar rok recht. Ze wil er onberispelijk uitzien. Haar blonde haar glimt in het licht van de zon dat tussen de luxaflex door de vergaderkamer binnen dringt.
“We gaan nog even langs de cijfers. Dan koffie.” zegt Don. Domme Donnie, in haar hoofd. Er wordt instemmend gehumd waarna iedereen weer doet alsof Don alle aandacht verdient. Zij weet wel beter. Zij weet dat niemand er moeite mee heeft wanneer Domme Donnie verleden tijd zou zijn. En iedereen heeft een motief, behalve zij.
“Alle cijfers waren weer piekfijn in orde.” Hij knipoogt naar haar, terwijl iedereen bezig is zijn spullen te verzamelen. Natuurlijk heeft ze de cijfers piekfijn in orde gemaakt, zoals altijd. Ze heeft zelfs wat analyses voor de komende maanden uitgedraaid, ook al had hij daar niet om gevraagd. Ze glimlacht alsof ze het compliment in ontvangst neemt, maar walgt van binnen. Na vandaag, stelt ze zichzelf gerust, stopt ze eindelijk met die perfecte poppenkast. Perfectie, wist ze inmiddels, leidt nergens toe.

Achteraf kan ze zich niet eens meer het precieze moment herinneren waarop ze besefte dat het zo niet langer kon. De perfectie komt haar strot uit. Niet-perfect zijn is een vreselijk angstige weg, maar het moet maar, want zo wordt ze toch niet gelukkig. Ze wil het met een knaller afsluiten. Een tijd lang piekerde ze over wat de ultieme daad van perfectie zou zijn, als kadotje aan haarzelf. Een boek van Donna Tartt gaf haar het idee, “Beauty is terror. Whatever we call beautifull, we quiver for it”. De perfecte moord, dat is haar laatste doel. Daarna, had ze besloten, was ze er klaar mee.

Ze had het gepland. Ze wist waar ze moest staan, wat ze moest zeggen en doen. Het klontje zou uit de doos komen, ten minste, dat is wat iedereen denkt. Dat zij daar toevallig staat, daar kan zij niets aan doen. De waterkoker staat naast de doos met suikerklontjes, die eigenlijk vrij onhandig in de hoek is opgesteld. Ze klikt de waterkoker aan en leunt nonchalant tegen het aanrecht. Het suikerklontje zit al in haar hand, niemand die het opmerkt. Don neemt suiker, drie klontjes. Hij is dik, érg dik. Ze registreert zijn bewegingen zoals ze de laatste tijd steeds gedaan heeft. Hij is een open boek voor haar. Drie, twee, één. Hij kijkt naar de hoek, registreert haar, kijkt haar aan. ‘Suiker?’ vraagt ze hem. Hij knikt, steekt zijn kopje met een gestrekte arm toe en beantwoordt ondertussen een vraag van Frans.
Ze pakt twee klontjes uit de doos, voegt die bij degene die ze al in haar hand heeft en laat ze één voor één in het klopje vallen. Dat Donnie een zoetekauw is komt hem duur te staan. Het was een stuk ingewikkelder geweest als hij geen suiker in zijn koffie dronk. Als haar berekeningen kloppen, moet het gif dat ongemerkt tussen de suikerkorrels verstopt zit, Don fataal worden. Ze knijpt haar handen samen van opwinding.

15624199_356262074746432_7711367725586579456_nKou kruipt over haar rug wanneer het notitieblok van Don het kopje raakt en ze onderdrukt uit alle macht de neiging om te gillen. Voor een seconde lang is ze overtuigd dat het helemaal fout zal gaan. Ze beseft zich dat haar perfectie in dit geval niet alleen afhankelijk is van haar eigen handelen. Ze ziet de koffie in het kopje al in een golf over tafel stromen, bruine spetters die een rorschachfiguur vormen op zijn smetteloze witte overhemd, haar perfectie die met de opgeloste suiker van tafel naar beneden drupt. Als ze met haar ogen knippert ziet ze het kopje slechts subtiel heen en weer wiebelen, waarna het weer even stil staat als een seconde geleden. Er ontsnapt haar een zucht.

De twintig minuten die volgen zijn zenuwslopend. Ze weet, ze heeft erop gerekend, dat Don zijn koffie in één teug leegdrinkt wanneer deze al bijna koud is. Een gewoonte die ze niet snapt, maar haar eveneens goed uitkomt. Alles in één keer maakt dat er geen weg terug is.
En dan, alsof ze niet langer zichzelf is, maar boven zichzelf uit toornt, ziet ze haar eigen hand naar het kopje schieten. Ze voelt niets, ze denkt niets. Het enige wat ze kan doen is kijken, observeren, waarnemen. Ze voelt dat Don’s fronsende blik op haar gericht is, ze voelt het koude porselein tegen haar lippen, ze proeft de lauwwarme koffie wanneer ze de inhoud in een keer achterover gooit. Slechts één gedachte komt er in haar op, ‘je moet stoppen op je hoogtepunt’.