Month: April 2015

De mystiek van een buitengewone begraafplaats

Afgelopen zomer heb ik met mijn vriend een rondreis in Italië gemaakt. Die stond al heel lang op mijn verlanglijstje. Ik deed van te voren uitgebreid research naar wat ik in Italië absoluut niet wilde missen. Verrassend genoeg veroverde ook een begraafplaats een plekje op mijn must-see-list.

Staglieno Cimitero Monumentale is een van de bekendste en grootste begraafplaatsen van Europa. Meer dan een vierkante kilometer aan indrukwekkende beelden, graven, bloemen en gebouwen. Leven en dood kan geen groter contrast hebben. De bloeiende bloemen lijken te spotten met de dood en de beelden die de graven versieren voelen levensecht. Het lopen door de gangen met graven van meer dan één of twee eeuwen oud, laat je uit respect fluisterend praten. In de stenen platen die het gangpad vormen, zijn namen en jaartallen gegrift. We lopen over de graven. Af en toe ligt er een steen los, of ontbreekt er een hoek. De immens grote beelden in de nissen langs de wand lijken verhalen te vertellen. Het stof dat op de beelden is neergedaald geeft ze een bepaalde zachtheid. Alsof ze zo op zouden kunnen staan.

Wat was ik hiervan onder de indruk en wat ben ik blij dat ik er geweest ben. Het was echt prachtig!

*klik op de foto’s om ze in volledige grote te kunnen bewonderen

IMG_6382IMG_6366IMG_6380IMG_6369DSCF4421 IMG_6381IMG_6362IMG_6358DSCF4420

 

Een boek met een verhaal

Dit is pas een boek met een verhaal! Een pareltje onder de boeken, al zeg ik het zelf. Ik kreeg dit boek afgelopen week van een vriendin, die het ‘erfde’ van een vrouw op haar werk.

IMG_3631

(De vintage sleutel kreeg ik ook, maar hoort niet bij het boek).
 
 

Ik ben enorm fan van boeken en een oud boek als deze laat me helemaal smelten. Ik zou uren naar het boek kunnen staren, fantaseren wat het meegemaakt heeft en hoe het komt dat de rug er bijna afvalt. De welving bij de sluiting intrigeert me en de kleuren op de kaft vind ik prachtig. Eerst durfde ik het boekje nauwelijks open te maken, omdat ik bang was dat deze uit elkaar zou vallen. Natuurlijk kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en heb ik het toch gedaan…

Processed with Moldiv

Na het posten van foto’s op facebook kreeg ik wat inside informationKoen Peeters vertelt: “Het is blijkbaar het Nieuwe Testament in de beroemde protestantse ‘Statenvertaling’ uit 1637. Die vertaling werd door de protestanten in ons taalgebied eeuwenlang als standaard bijbeltekst gebruikt. Pas diep in de 20ste eeuw werd ze verdrongen door de ‘Nieuwe Vertaling’. Omdat veel mensen ze geheel of gedeeltelijk uit het hoofd kenden gingen ze er spontaan uitdrukkingen van overnemen in het dagelijkse spraakgebruik. Op die wijze heeft de Statenbijbel ons Nederlands mee vormgegeven, zoals de Koran dat met het Arabisch heeft gedaan. De liederen zijn waarschijnlijk de oudtestamentische Psalmen uit dezelfde vertaling. Werkelijk een koesterboek. Jammer genoeg staat in diezelfde Bijbel dat je het bezit van je naaste niet mag begeren, anders… ;-)”

Ook vroeg ik me af waarom de eerste pagina na de kaft er (met alle respect) zo onhygiënisch uit ziet. Het is toch geen schimmel…? Yannck de Leuntedecker wist daar antwoord op: “het is een techniek die vaker word gebruikt in oude boeken… het is een manier om een boek in huid gehuld te laten lijken.” Dat klinkt al een stuk minder smerig. Ik was al bang dat ik een mysterieuze dood zou sterven door blootstelling aan een hoge concentratie schimmels, a la de vloek van Toutanchamon.

En nu dan? Het is natuurlijk doodzonde dat boek gewoon in een boekenkast op zolder weg te zetten. Wellicht dat ik hem onder een glazen stolp een mooi plekje in de woonkamer kan geven. Joop Liefaard oppert “Ik weet niet of uitgeverij Johannes Enschedé nog bestaat maar als dat zo is kunnen ze je misschien vertellen van wie de initialen in het slotje zijn (als de drukker ze erin heeft gestanst natuurlijk.) Zo’n prachtig boek heeft een geschiedenis.”

Zou ik er ooit achter kunnen komen welke reis dit boek heeft afgelegd?