Month: April 2016

Een leven redden

Jaren geleden was ik met mijn ex-vriendje in New York. We zaten samen met zijn broers en zus op een groot kingsize bed in een van de hotelkamers een spelletje poker te spelen. Plots stikt hij bijna in een M&M. Hij kreeg geen lucht meer en raakte in paniek omdat niets hielp om de M&M los te krijgen. Zodra ik eenmaal door kreeg wat er aan de hand was, pakte ik hem vast en deed de Heimlich greep. De M&M schoot uit zijn luchtpijp en alles werd weer zoals het altijd is geweest, terwijl er slechts tientallen seconden zijn verstreken.

tumblr_nqrqai0eul1sn35i0o1_500Zou ik zijn leven gered hebben? We hebben er grappen over gemaakt, er om gelachen, maar daarna was de aandacht weg. Eigenlijk was ik het hele voorval vergeten, tot het laatst weer bij me op kwam. Hoe weet ik nu of ik zijn leven gered heb? Als ik het niet had gedaan, had iemand anders hem misschien geholpen. Of misschien was hij helemaal niet doodgegaan als ik niet had ingegrepen.

Soms is het overduidelijk. Als jij als enige ziet gebeuren dat er iemand met de auto de sloot in rijdt, de bestuurder raakt bewusteloos, en jij springt erin om de bestuurder uit de auto te halen. Zo niet, dan was deze verdronken. Of wanneer je de enige bent die op dat moment iemand met een hartstilstand kan reanimeren. Dán ben je een held. In mijn geval ben ik er helemaal niet zeker van. Jammer eigenlijk, want hoeveel levens zouden wij onbewust redden met z’n allen? En hoe vaak heeft iemand mijn leven al gered, zonder dat ik me dat zelf besef? Misschien heeft het al meerdere keren slechts een seconde gescheeld of ik zou er niet meer zijn geweest… Bij deze; bedankt iedereen, dat ik nog springlevend ben!

Bron foto

Te paard aan zee

IMG_1445Vanaf dat ik een klein meisje was, droomde ik van het rijden met een paard over het strand. Eigenlijk weet ik niet eens of het echt een droom was, er is vooral één beeld blijven hangen. Ik zie mezelf op een paard, rijdend langs de vloedlijn. Links van mij ligt de zee, rechts de duinen. Schuin voor me, in het noordwesten, gaat de zon langzaam onder. Naast me rent een zwarte hond.

Toen ik klein was en dat beeld voor me zag, had ik nog niet eens iets met paarden. Inmiddels kan ik mezelf best een aardige ruiter noemen, maar een strandrit had ik tot voor kort nooit gemaakt. Meerdere malen heb ik op het punt gestaan, maar altijd ging het last minute toch niet door. Tot afgelopen 1 april…

Een maand of twee geleden vertelde ik op stal, tijdens het drinken van koffie na de les, over mijn strandrit-droom. Het enthousiasme bij de andere dames groeide, die zouden me wel even aan een strandrit helpen. Zo ging ik 1 april met twee stalgenootjes richting Noordwijk voor de eerste strandrit van mijn leven.

Het was een prachtige dag, de zon scheen maar het was niet te warm. Mijn paard voor die dag, Amiga, scheen een pitte dame te zijn. Ik moest erg opletten dat ik er niet naast belande. Ik vond het best spannend, maar het was het meer dan waard. De uitgestrektheid, de rust en het ruisen van de zee waren enorm rustgevend. Ik ben momenten helemaal stil geweest, waarbij ik slechts de zee en paardenhoeven in het zand kon horen. Bijzonder! Hoewel ik nog steeds niet heb meegemaakt wat ik als beeld in mijn hoofd heb, voelt het wel alsof ik een stapje dichter bij ben gekomen. Nu die zwarte hond nog even regelen.

IMG_1528

Camp NaNoWriMo, ga ik het echt doen?

Vorige week zat ik de kletsen met het zusje van een vriend van mij. Ze droeg constant een klein notitieboekje bij zich waar ze af en toe wat in krabbelde. Dat trok mijn nieuwsgierigheid dus ik vroeg wat ze aan het doen was. Ze deed mee aan Camp NaNoWriMo. In het tempo waarin ze het uitsprak klonk het als Chinees. Nadat ik haar gevraagd had het te spellen kon ik het googlen. Inmiddels snap ik waar het voor staat; National Novel Writing Month. Ze was bezig haar eigen boek te schrijven.

55a372b5f0102ebdae38828d8bf9d94dOfficieel is NaNoWriMo in November, maar ook in april en july kun je deelnemen aan Camp NaNoWriMo. Je schrijft dan in een maand tijd een boek. Tenminste, als je dat zelf wilt. Een gemiddelde roman telt tussen de 50.000 en 60.000 woorden. Je kunt de standaard 50.000 woorden als doel stellen, maar je kunt je doel ook naar boven of beneden aanpassen. Mocht je het echt willen weten, om de 50.000 woorden per maand te halen moet je er elke dag ruim 1600 schrijven. Ondertussen is het ook leuk als je nog tijd hebt je mede kamp-genoten te ontmoeten rondom het digitale kampvuur.

Dat is dus echt zó iets voor mij. Al tijden wil ik meer schrijven en ik houd van uitdagingen. Sinds ik deze blog bijhoudt, schrijf ik veel meer. Ik vind het super leuk en krijg er veel complimenten over. Misschien is het tijd voor een stapje meer. De afgelopen periode heb ik mijn eigen advies opgevolgd wat betreft het volgen van mijn hart. Ik heb even losgelaten dat ik moet beslissen wat ik wil, hoe ik dat wil en wanneer dan precies. De laatste tijd merk ik daardoor des te meer waar ik energie van krijg; schrijven.

De eerst volgende Camp NaNoWriMo vindt plaats in juli. Ik heb dan nog ruim de tijd een plan te maken over wat ik wil schrijven. Ik moet natuurlijk wel een goed idee hebben en mijn NaNoWriMo survivel kit klaar hebben liggen. In juli heb ik zomervakantie, waardoor ik hopelijk de tijd moet kunnen vinden aan mijn project te werken. Ik denk dat ik het maar gewoon moet doen. Ik heb mijn vriend al gewaarschuwd dat hij die maand een ander vriendinnetje moet vinden, want ik zal bezig zijn met schrijven, schrijven en schrijven. Hah, ik heb er nu al zin in.

Bron foto

Lui? Katten snappen dat!

IMG_0757Soms heb je wel eens van die dagen… Dan komt er niets uit je handen, kun je je niet concentreren of je nergens toe zetten. Het begint vaak al bij het moment dat de wekker gaat. Na zeventien keer snoozen besef je dat de dag al ruimschoots is begonnen en dat je wellicht toch langzaam je ogen moet openen. Maar ach, je hebt die dag geen afspraken. Misschien draai je je nog een keer om, of besluit je uit bed op de bank te ploffen om je netflix-to-watch-list weg te werken.

Ik ben daar niet zo goed in, lui zijn. O ja, ik heb zeker dagen dat ik mijn bed moeilijk uit kom en ik het liefst de hele dag wil slapen, maar toch doe ik dat nooit. Een hele dag op de bank zitten met een boek of filmpje? Nee, dan voel ik me veel te nutteloos. Jammer eigenlijk, want iedereen heeft misschien wel eens een dagje niets nodig. Een dag om te dagdromen, te mijmeren of te fantaseren (prachtige woorden trouwens!). Wie weet wat voor een briljant idee zich dan openbaart?

De experts in lui-zijn-zonder-schuldgevoel zijn zonder twijfel katten. Een kat slaapt gemiddeld 16 tot 18 uur per dag, waarbij ik er gemakshalve vanuit ga dat ze zich daar alles behalve schuldig over voelen. Wat heerlijk moet dat zijn. Ik kan nog veel van ze leren. De komende tijd ga ik eens experimenteren met meer tijd nemen om te niksen, me lui te voelen of misschien wel gewoon eens een middagdutje te doen. Hoe te gek zou dat zijn!?

IMG_0999

Opzoek naar mannendingen

Ik heb iets met mannendingen. Dan bedoel ik niet perse dat ik een tomboy ben en mannendingen doe (wat gedeeltelijk ook wel klopt), maar dat ik mannendingen die mannen doen interessant vindt. En sexy, soms.

Soms gluur ik wel eens naar mijn vriend, wanneer hij zich ‘s ochtends staat te scheren. Ha, als je nog niet dacht dat ik gek was, nu toch zeker wel? Vooral nat scheren vind ik fascinerend. Heb je wel eens gehoord wat voor geluid dat maakt? En hoe dan die banen scheerschuim een kaal en glimmend huidje tevoorschijn toveren. Natuurlijk ken ik dat, van mijn eigen benen. Maar een mannengezicht is echt iets heel anders. Het is me ook opgevallen dat ze precies weten welke spieren ze moeten aanspannen om een soort gekke bek te trekken, zodat ze er goed bij kunnen. Bijzonder.

baa6acfa0f61e5c49aecf8d8b97c1547Stropdassen vind ik ook geweldige dingen. Na wat research ontdekte ik dat stropdassen van oorsprong werden gebruikt om de stembanden warm te houden, om macht uit te stralen, en om bloed, zweet en snot mee op te vegen. Duidelijk. Ik vind het echt tof als een man zijn eigen das kan strikken. Helaas kan ik dat niet zo vaak bewonderen als dat ik zou willen; ik moet mijn vent zelfs overhalen een das te dragen op zijn eigen bruiloft.

Wanneer ik me zo tussen de mannen begeef, ontdek ik ook wel eens mannendingen die ik zelfs na 29 jaar nog niet wist. Laatst deed ik de ontdekking dat mannen, in tegenstelling tot vrouwen, helemaal niet aankondigen dat ze naar het toilet gaan. Ze zeggen gewoon niets en lopen weg. Huh? Dat is toch niet handig! Blijkbaar vinden ze dat zelf helemaal geen probleem, want als ze iemand kwijt zijn zit die logischerwijs gewoon op de wc. Toen ik deze bevinding deelde met mijn mannenvrienden waren ze ontzettend verbaasd dat ik dat niet al wist. Toch denk ik stiekem dat ze het verborgen willen houden, al die mannendingen. Wat mij er natuurlijk niet van weerhoudt mijn semi-wetenschappelijke onderzoek voort te zetten.

Bron foto: onbekend