Month: July 2016

Week 4 van CampNaNoWriMo

Yes yes yes! *doet een dansje* Ik heb zojuist mijn woorden aantal laten valideren en ik ben daadwerkelijk een winnaar! Vijftigduizend en één woord in een maand. Ik heb het gewoon gedaan! Wauw! Nu ga ik vandaag eerst even mijn overwinning vieren en genieten van het even niet hoeven schrijven, daarna maak ik nog een mooie terugblik op mijn Camp NaNoWriMo ervaring. Stay tuned!

Thunderstorm magic

Onweer vind ik echt fantastisch. Natuurlijk weet ik dat het gevaarlijk kan zijn, dat het levens van mensen en dieren kan kosten, maar als ik dat buiten beschouwing laat vind ik onweer een van de meest bijzondere natuurverschijnselen. Het liefst zit ik buiten onder een afdak, starend naar de regen en de lichtflitsen, met de donder als enige muziek op de achtergrond. Laatst keek ik een youtube filmpje waarin een meisje vertelt over haar liefde voor onweer. Vroeger toen ze nog klein was wilde ze graag geraakt worden door de bliksem omdat ze overtuigd was superkrachten te krijgen. Ik snap dat gevoel van magie wat betreft onweer, het heeft iets!

10175159_862513810441042_1236514087_n
Donderwolken boven Malia, Kreta | mei 2014

De meeste herinneringen die ik heb aan onweer zijn van vakanties. Ik deel ze graag, in de hoop ook wat vakantiegevoel over te brengen.

Toen ik nog jonger was gingen we vaak kamperen. Zo hebben we een aantal jaar op een camping in Vijlen (Limburg) gestaan. Het kampeerterrein lag vrij hoog in de valei met voor ons uitgestrekte groene heuvels, bomen en in de verte een Duits dorpje. Het gebeurde regelmatig dat bij ons de zon scheen, terwijl de heuvels aan de overkant van het dal geteisterd werden door onweer. Ik weet nog dat we met een hele rij mensen voor het hek van het weiland stonden, te kijken naar het onweer in de verte.
Op diezelfde camping hadden ze ook paardjes, waar we regelmatig op gingen rijden. Zo was ik op een avond met een toenmalig vriendinnetje op buitenrit met de twee shetlanders. We vertrokken met zon en een verkoelend avondbriesje, terwijl het weer plotsklaps omsloeg en het vreselijk begon te onweren. Buiten paardrijden met onweer is geen goed idee. Het overviel ons, dus voor onze eigen veiligheid zijn we in volle galop terug naar de camping gereden. We waren drijfnat en bleven nog een tijd bij de paarden om ze weer rustig te krijgen. De eigenaren waren niet blij met ons, wat natuurlijk te begrijpen is. Op dat moment was het allemaal best spannend, maar achteraf een stoer avontuur om over te vertellen.

Wat ik nog altijd op mijn bucketlist heb staan, is zelf een foto maken van een bliksemflits. Tijdens een van de vakanties met mijn exvriend in Italië begon het in de verte te onweren. Wij konden gewoon buiten op het balkon van ons huisje zitten en van het onweer genieten. De broer van mijn ex hield ook erg van foto’s maken. Samen pakten we onze camera’s erbij en probeerden we door middel van lange sluitertijden en burst-foto’s een bliksemschicht op de foto te krijgen. Het was een mooie sport, maar helaas is het niet gelukt. De eerste neiging die ik heb wanneer ik onweer zie, is om mijn camera te pakken. Het moet een keer lukken!

Ik heb het idee dat het in het buitenland ook altijd harder onweert dan hier. Zo was ik met Kevin op rondreis in Italië twee zomers geleden. We begonnen onze reis aan het Gardameer en sliepen in een hotel in Desenzano. De eerste nacht werden we opgeschrikt door onweer. Het hotel was een wat ouder pand, met houten vloeren en trappen. Prachtig historisch, iets minder als de bliksem inslaat. Normaal val ik altijd heerlijk in slaap wanneer het buiten onweert, maar de klappen waren nu zo verschrikkelijk hard, dat ik me eigenlijk voor het eerst in mijn leven en klein beetje zorgen maakte. Tegelijkertijd was het ook erg indrukwekkend en heb ik met verbazing liggen luisteren (niet dat ik een keus had). Dan stelt het onweer hier in Nederland niet zoveel voor meestal…

Die keer dat ik niet zo blij was met onweer, was tijdens mijn eerste verblijf in New York. Achteraf hadden we het kunnen weten, wanneer we de reviews van het hotel hadden gelezen. Ach, nu kan ik er wel om lachen. Het hotel was wat oud, de vloeren niet helemaal recht en het zag er wat smoezelig uit. Maar goed, je moet wat over hebben voor een verblijf in de Big Apple. Het begon gelijk de eerste nacht al; we werden ruw gewekt door het brandalarm. We roken echter niets en zagen niets, maar toen er ten minste drie brandweerwagens voor het hotel verschenen besloten we toch maar even beneden te vragen wat er aan de hand was. De lobby stond vol mensen, maar die keken eerder geërgerd dan in paniek. Het hotelpersoneel stuurde ons vervolgens weer naar boven, het was schijnbaar loos alarm. Natuurlijk gingen wij er vanuit dat het daarbij zou blijven, maar nee… dit gebeurde zeker nog 5 keer in de vier nachten die we daar doorbrachten. Wat bleek? Het brandalarm van het hotel ging af zodra het onweert of regent. Gelukkig was er nooit echt brand, want je kunt je voorstellen dat we besloten door te slapen na de zoveelste keer.

Voor de sfeer een filmpje van een ‘Epic Lightning Storm’. Genieten!

Week 3 van CampNaNoWriMo

Oke, help! Ik loop achter. Niet een beetje, maar best heel veel. Ik heb nauwelijks geschreven afgelopen week. Het is niet dat ik niet meer wil, of dat ik geen zin meer heb, maar ik doe te veel leuke dingen. Mijn week zat vol barbecues, verjaardagen, feestjes, dagje Efteling en buitenritten te paard, dat er niet veel van schrijven is terecht gekomen. Zelfs de blogpost van deze week is er bij in geschoten. Ik schaam me diep!

Ik ben niet echt in paniek. Heus niet. Ik weet dat het nog moet kunnen. Maar dan moet ik het wel doen. De komende dagen ga ik alles op alles zetten om mijn doel te halen! Behalve dan die poolparty afzeggen, dat gaat me echt te ver. Wish me lots of luck, coffee, icecream and cakes!

Week 2 van CampNaNoWriMo

Met volle trots presenteer ik jullie week twee van Camp NaNoWriMo, met mijn woorden aantal volledig op schema. Op dit moment 24202 woorden om precies te zijn. Yes. Phoe, en deze week was niet makkelijk hoor. Er zijn twee dagen geweest waarop ik niet geschreven heb, net als de week hiervoor. Daarnaast nog een dag dat ik slechts een paar woorden uit mijn handen kreeg. Dat klinkt natuurlijk niet al te best, maar ik ben enorm trots op mijn harde werk om het weer recht te trekken. Soms heb ik een beetje druk nodig om te presteren…

Ik merk dat ik wat gewoontes begin te ontwikkelen, ik leer mezelf beter kennen als het om schrijven gaat. Zo ben ik er achter gekomen dat ik dialogen nog erg lastig vind (inmiddels heb ik dit leuke boekje gevonden waardoor ik er vast snel beter in ga worden). Ik schrijf het makkelijkst aan het einde van de middag, na alles wat moet gebeuren, maar voor het eten. Ook merk ik dat ik mezelf kan pushen wanneer ik eigenlijk geen zin heb, een doel werkt dan perfect. Er zijn echter ook momenten dat ik met mijn gedachten zo ergens anders ben, dat het geen zin heeft. Dat los ik dan de volgende dag wel op, denk ik dan. Inmiddels raak ik niet meer in paniek van een beetje achterstand. Het grootste aantal woorden dat ik in de afgelopen week op één dag heb geschreven is 4008.

IMG_2652Die vierduizend en acht woorden werden mede mogelijk gemaakt door Starbucks. Schrijven gaat nu eenmaal beter met een grote kop koffie, een lekker taartje en wat achtergrond ruis. Daarnaast kon ik bij Starbucks niet zo gemakkelijk toegeven aan mijn BookTube (aka YouTubefilmpjes over boeken) verslaving, omdat ik dat de rest van de gasten niet aan wilde doen. Dat was een erg geslaagde dag!

Inmiddels merk ik dat alle zorgen en angsten van vorige week wat naar de achtergrond zijn geschoven. Ik schrijf gewoon zonder me druk te maken. Wanneer ik geen idee heb wat ik met mijn verhaal aan moet, verzin ik iets. Dat zou zomaar een meesterwerk kunnen worden, maar waarschijnlijk een scene die het eindproduct niet eens haalt. Maar ach, wat geeft het. In een aanmoedigingsmail van NaNoWriMo las ik dat elke bizarre situatie waarin je je karakter brengt, je meer over hem of haar te weten laat komen. Met die insteek laat ik mijn karakter de meest bizarre dingen meemaken. Je zou het ook eens moeten proberen!

 

Dag liefde van mijn leven!

Niet om hem voor eens en voor altijd gedag te zeggen… Schrik niet! De bruiloft gaat nog steeds door. Maar hoe zeg je nu gedag als iemand gaat? En niet zomaar iemand; de liefde van mijn leven? Stel dat er wat gebeurd en ik hem nooit meer levend terug zie? Dan weet ik dat ik als laatste afscheid een flauw ‘sterkte vandaag’ naar een verdieping lager heb geroepen met mijn slaapdronken hoofd. Dat was het dan. Ik eindig liever met een gepassioneerde zoenpartij vers in mijn geheugen. Toch wat overdreven misschien om voortaan vijf minuten van zijn tijd te vragen, elke ochtend, om elkaar gedag te zeggen alsof het ons laatste afscheid is. Ingewikkeld!

Ik heb hem verteld dat ik dat eigenlijk het liefst zou willen, zo’n verschrikkelijk romantisch afscheid voor elke keer dat we elkaar gedag zeggen. Hij vraagt Schermafbeelding 2015-12-28 om 19.14.16me waarom dat laatste moment zo belangrijk is, terwijl er misschien wel duizend momenten zijn die meer het herinneren waard zijn. Best een goede vraag eigenlijk. Toch vraagt iedereen dat na een catastrofe: wanneer heb je hem/haar voor het laatst gesproken? Wat werd er gezegd? Hoe voelde iemand zich? Ik leg hem dat uit, waarbij zijn oplossing voor de situatie is: “Dan verzin je toch wat? Maak ons afscheid zo fabulous als je graag zou willen.” Ik moet lachen. Ik weet nu dat mocht dat afscheid ooit moeten komen, ik aan dit moment terug denk. Aan zijn woorden dat het laatste moment niet het belangrijkste is, maar alles wat we samen daarvoor al hebben gedeeld.

 

Week 1 van CampNaNoWriMo

Het verbaasd me bijna dat ik naast het schrijven voor Camp NaNoWriMo nog moed over heb om aan mijn blog te werken. Eigenlijk heb ik alleen maar méér zin om te bloggen. Van dat gevoel maak ik dankbaar gebruik. Het lijkt me leuk om eens per week een overzichtje te geven van hoe het schrijven mij bevalt.

Op donderdag 30 juni zat ik ‘s avonds om 24.00 klaar in bed met mijn laptop op schoot. Ik wilde voor het slapen gaan al minstens 1000 woorden geschreven hebben. Ook wilde ik graag de start van de maand actief meemaken. Ze zeggen niet voor niets; ‘een goede start…’. Helaas zit ik met die 1000 woorden nog lang niet op de helft van de 50000 die ik wil halen. Inmiddels heb ik 13350 woorden geschreven. Ik loop een klein beetje achter, maar ik ben tevreden voor de eerste week.

3f23dfa0e715d4786a5ba58ccd1c54fcSoms rollen de scenes zo uit mijn vingers dat ik mezelf ermee verbaas. Dat is een verschrikkelijk mooi gevoel. Ik vraag me dan af waar die vandaan komen, waar zitten ze verstopt in mij? Ik ben ontzettend benieuwd naar waar ik me tijdens de rest van de maand nog over kan verbazen! Ik merk ook dat ik niet alle dagen even makkelijk kan schrijven. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Tot nu toe heb ik twee ‘slechte’ schrijfdagen gehad. Ik merk dat het best veel energie vraagt om zo’n dag in te halen, maar het is te doen als het nodig is. Ook op dit moment loop ik een klein beetje achter, maar vanaf komende week heb ik vakantie dus voldoende tijd het weer recht te trekken. Ik merk dat ik weinig externe motivatie nodig heb om te schrijven, het dagelijks behalen van een doel werkt al best verslavend. Ik ben steeds weer trots op mezelf als het gelukt is. Inmiddels denk ik ook minder na over wat ik schrijf, ik typ gewoon. Het maakt niet uit of het goed genoeg is, of het past binnen mijn plan en of het überhaupt ergens op slaat. Ook het schrijven van blogposts gaat daardoor een stuk makkelijker. Eerst schrijven, dan editen. Ik kan dat!

Nu mijn week om is ben ik vooral trots, maar komen ook de zorgen omhoog. Heb ik genoeg woorden in me om de volgende weken te vullen? Heb ik eigenlijk wel enig idee waar mijn verhaal naar toe gaat? Wat als ik er straks gewoon geen zin meer in heb? Kan ik het wel? Maar nee, ik geef er niet aan toe en blijf gewoon stug door schrijven!

Bron foto.

Love letters

Hoe vaak krijg jij tegenwoordig nog handgeschreven brieven? Ik kan me de laatste keer niet eens herinneren. Kaartjes nog wel, maar brieven heb ik al in geen tijden meer gezien. Echte liefdesbrieven heb ik, denk ik, ook nooit gehad. Al heeft een aantal van mijn voormalige vriendjes wel handgeschreven boodschappen doorgegeven. Alles wat ik daarvan nog heb zit in een grote doos op zolder.

Als ik aan echte liefdesbrieven denk, denk ik aan een uitwisseling tussen twee geliefden die zich ver van elkaar bevinden. Gescheiden door oorlog of een oceaan. Of misschien een verboden liefde, waarbij brieven de enige manier zijn om elkaar te zeggen wat echt belangrijk is. Handgeschreven of met een typemachine getypt. Voorzien van een vleugje parfum, een bloem of een authentieke foto. Wat lijkt het me heerlijk om een stapel brieven te hebben om doorheen te bladeren en in te snuffelen. Liefdesbrieven hebben iets dromerigs en ze zijn vreselijk romantisch natuurlijk. De liefde moet wel diep zitten voor een man zich aan liefdesbrieven waagt, denk ik dan. En hoe bijzonder moet het zijn om na jaren, of zelfs decennia, die brieven weer terug te lezen. Opzoek naar herinneringen. Woorden die hun kracht niet verloren hebben in de loop der tijd.

Er zijn vele films gemaakt en boeken geschreven met liefdesbrieven als thema, zoals bijvoorbeeld The Longes Ride en Dear John van Nikolas Sparks, en Where Rainbows End van Cecilia Ahern. Ik kan daarin verdrinken. Dan wil ik ook zo’n verre, onbereikbare liefde. Maar zodra die film dan afgelopen is, ben ik toch ook wel blij dat mijn grote liefde gewoon naast me zit.

Loveletters

Bron foto’s: 1, 2, 3.