Month: September 2016

Een klein stukje CampNaNoWriMo

b957dd0293c5b3fc8d9cfd6ec2eef69cNa het schrijven van mijn terugblik op Camp NaNoWriMo, was ik eigenlijk toch wel nieuwsgierig geworden naar wat ik op papier had gezet in juli. Na het 50001’ste woord op 31 juli 2016 heb ik het project niet meer geopend. Ik heb letterlijk geen woord teruggelezen van wat ik heb geschreven. Wat zou ik aantreffen? Ik maakte me op voor een teleurstelling, maar hoopte stiekem op wat verborgen pareltjes.

Ik denk dat ik er een paar gevonden heb. Omdat er zoveel mensen vroegen om wat ik dan precies geschreven heb, wil ik er een paar met je delen. Het zijn slechts enkele kleine alinea’s, maar wel stukjes waar ik trots op ben. Om een klein idee te geven…

Terwijl mijn voeten voor me uit rennen, vraag ik me af hoe het komt dat ik ze niet van de stoep los zie komen. Ze verschijnen van onder mijn lijf en plaatsen zich op het trottoir voor me. Het voelt alsof ik zweef. Ik moet denken aan de galoppassen waarmee Deedee door het huis rent. Speels, zonder twijfel of ze wel goed terecht komt, vol vertrouwen in de wereld. Alsof de zwaartekracht geen grip op haar heeft.

“Ben je niet tevreden dan? Ik dacht dat dit zou zijn wat je wilde?”
Ik wilde zeggen dat hij perfect was, mijn boomhut. Mijn eigen boomhut. Precies zoals ik me had voorgesteld. Beter misschien nog wel. Maar het lukte niet. De woede zat in mijn vingertoppen, in mijn buik en in mijn knieën. Ik was boos. Toen riep ik waar ik later zoveel spijt van zou krijgen; “Verdomme pa, kun je nou nooit iets voor mij doen? Waarom doe je alles voor jezelf?”

Pas enkele passen dichterbij, herkende ik ze. Gek, maar ik herkende haar handen, op de rug van Ray. Haar handen. Ineens besefte ik me dat ik altijd naar die handen staar, wanneer we naast elkaar in het lokaal zitten. Haar handen die meisjesachtig maar vastberaden de letters op papier krabbelden. Wanneer ze in haar etui een eeuwigheid zoekt naar iets wat daarin onmogelijk verdwenen lijkt te kunnen zijn. Haar handen op de rug van Ray, dan moest zijn tong degene zijn die in haar mond zat.

Bron foto.

 

CampNaNoWriMo terugblik

Na alle NaNoWriMo stress, zat ik de afgelopen weken even in een schrijf-dip. Inmiddels zie ik het weer zitten, dus is het tijd voor een terugblik op mijn Camp NaNoWriMo ervaring.

Wauw, ik heb het gewoon gehaald! Ik heb gewoon 50001 woorden geschreven in de maand juli. Oke, ik zeg niets over het plot, de kwaliteit en schrijfstijl, maar ik heb het gehaald. Het was me wat zeg, een maand van uitersten. Er waren momenten dat de woorden uit mijn vingers vlogen en ik met niet kon voorstellen dat er mensen zijn die niet 1613 woorden op een dag kunnen schrijven. Zó makkelijk ging het. Maar natuurlijk duurde ook dat gevoel niet eeuwig en werd het moeilijker en moeilijker. In de derde week zijn er dagen achter elkaar geweest dat ik niet geschreven heb. In de laatste week moest ik me dus echt opmaken voor een eindsprint. Ik vond onderstaand grafiekje in een blogpost van een schrijfster. Deze beschrijft ook mijn schrijfproces perfect.

novel chart

Voor Camp NaNoWriMo begon had ik een idee; een jongen raakt zijn kat kwijt, maar komt daardoor dichter bij familie/vrienden. Dat was het enige wat ik van te voren had bedacht. Camp NaNoWriMo kun je starten als planner of pantser. Planners werken hun verhaal uit, omschrijven karakters, plannen de hoofdstukken en gebeurtenissen en hebben een aardig idee hoe het verhaal zal gaan verlopen. Pantser zijn de mensen die blanco aan het schrijven beginnen, met misschien slechts een vaag gevoel van richting. Ik ben van mezelf een enorme planner, ik werk alles uit. Deze keer wilde ik graag de ultieme NaNoWriMo ervaring hebben en er zonder enige voorbereiding aan beginnen. Die ervaring heb ik nu, waardoor ik met enige zekerheid kan zeggen dat mijn verhaal vast beter wordt wanneer ik iets meer plan. Misschien het plot iets meer uitdenk, karakters uitwerk of mogelijkheden voor gebeurtenissen opschrijf. Nu merkte ik dat ik soms een ongeleid projectiel was, wat van de ene plotlijn naar de ander sprong, zonder een duidelijk gevoel voor richting. Ook leuk, maar het resulteert in mijn geval niet perse in een goed verhaal. Haha.

IMG_2969

Nadat ik sommige dagen niet geschreven had, moest ik op andere momenten echt sprinten om de eindstreep nog enigszins in zicht te houden. Ik merk dat die druk er wel voor zorgt dat ik minder tijd heb om na te denken of kritisch te zijn; er moeten gewoon woorden op papier komen. Het meest schreef ik thuis, achter mijn laptop aan de eettafel. Maar als ik echt een bizar aantal woorden wilde halen, koos ik een plekje in een koffietentje in de buurt. Ik kon daar eten en drinken bestellen naar ik trek had, maar werd verder niet echt afgeleid door alle andere dingen die ik nog zou kunnen doen. Zo schreef ik op een dag meer dan 5000 woorden. Wanneer ik dan mijn doel voor de dag haalde, was dat een enorme kick. Bijna verslavend… of laat dat bijna maar weg. Ik denk dat dat me erdoor geholpen heeft; ik verlies niet graag van mezelf. Een doel is een doel en dan wil ik dat ook halen. Terugkerende bevestiging hield me gemotiveerd. Er zijn zeker momenten geweest waarop ik serieus twijfelde of ik het nog wel zou kunnen halen, maar opgeven heb ik niet overwogen.

Na afloop van Camp NaNoWriMo vroeg natuurlijk de meerderheid van alle mensen om mij heen wanneer ze mijn boek mochten lezen. Nou, uhm, niet. Dat verbaasde ze ten zeerste. Nee, mijn verhaal is niet om te lezen. Ten eerste zou er nog een hoop geëdit moeten worden; spelfouten en zinsbouw moet worden gecontroleerd, scènes moeten in de juiste volgorde geplaatst, hoofdstukken moeten worden afgebakend en lege ruimtes moeten worden opgevuld. Met schrijven alleen ben je er nog niet. Maar buiten dat, was mijn schrijven meer een ontdekkingstocht voor mezelf en doet het eindproduct er niet zo toe. Ik heb ontdekt dat ik moeite heb een plot te volgen, wanneer ik de lijn niet vooraf heb gepland. Soms nam het verhaal ineens een hele andere wending. Daardoor besefte ik ook dat het ene genre me meer ligt dan het ander; ineens werd mijn rustig kabbelende familieverhaal een thriller en ging er plotseling iemand dood. Blijkbaar rollen deze scènes onbewust uit mijn vingers, ook al had ik eigenlijk iets heel anders bedacht. Daarnaast ontdekte ik dat ik het schrijven van dialogen best lastig vind, maar dat de overpeinzingen van mijn karakters moeiteloos op papier verschijnen. Dit is fijn om te weten, want zo kan ik me beter voorbereiden op mijn volgende NaNoWriMo.

Ja, een volgende. In november ga ik weer mee doen denk ik. Ik ga mijn best doen niet dezelfde fouten te maken maar mijn krachten te benutten, waardoor ik stap voor stap dichterbij een verhaal kom wat ik ooit wel ga uitgeven. Misschien duurt dat nog minstens 20 NaNoWriMo’s, maar ik heb geen haast. De reis is belangrijker dan de bestemming.

Bron figuur

Weer beginnen

Weer beginnen is soms het aller moeilijkste dat er is. Weer beginnen met sporten, nadat je weken niet bent geweest. Die spierpijn die je te wachten staat… en is het eigenlijk wel nodig, sporten? Weer beginnen met werken na een lange vakantie. Je weet dat je niet zo relaxed blijft als dat je je nu voelt, helaas. Weer beginnen met gezond eten, want je geniet er zo van om niet na te hoeven denken over wat je naar binnen werkt… En alles smaakt beter in combinatie met een wijntje, je kent dat wel.

Na weken niet geschreven het hebben op mijn blog, vind ik dit ook een erg lastig begin. Hoe langer ik niet schrijf, hoe moeilijker het wordt om weer te beginnen. Eerst is het niet zo erg, dan is het ‘nog wel te verklaren’, vervolgens wordt het wel erg lang en daarna is het bijna makkelijker om er gewoon helemaal mee te stoppen. Maar nee, dat gaan we dus echt _3niet doen! Hup, beginnen… zeg ik tegen mezelf.

Schrijven is leuk, ik ben trots op mijn blog, ik geniet ervan en wil er zeker niet mee stoppen. Om mezelf even een drempel over te helpen, is dit dus mooi mijn eerste post sinds een tijdje. Yes!

Ik denk zomaar dat ‘weer beginnen’ voor meer mensen een issue is. Waarmee wil jij eigenlijk (weer) beginnen, maar stel je nog steeds uit? Mijn meest inspirerende goede raad is dan, gewoon doen. Hah, nu ben jij weer aan de beurt.

Bron foto