Month: February 2017

Jack of all trades, master of none?

Ik heb een dilemma waar ik al tijden tegenaan loop. Omdat ik probeer te ontdekken wat ik moet doen vraag ik regelmatig advies aan mensen. Maar het klopt wat ze zeggen over het vragen van advies, we willen slechts iemand horen bevestigen wat we zelf al denken. Nou, die heb ik eindelijk gevonden, dus ik ben eruit. In ieder geval voorlopig.

Mijn probleem? Ik vind te veel leuk. Misschien is dat niet de goede benaming, ik vind heel veel leuk. Ik ben altijd met veel dingen tegelijk bezig en op de een of andere manier heb ik het idee dat dat niet goed is. Inmiddels weten we allemaal dat multitasken een illusie is. In het boek Nooit Meer te Druk beschrijft Tony Crabbe dat onderzoek duidelijk uitwijst dat we minder effectief zijn wanneer we onvoldoende focussen op één taak voor langere tijd. Zou dat ook zo werken wanneer we ons leven vullen met heel veel verschillende dingen? Ik denk het wel. Sarah Knight beschrijft in haar boek The Life-Changing Magic of Not Giving a F*ck de reden waarom je moet stoppen met dingen die je niet interesseren of er niet toe doen. Dan heb je tijd, energie en geld over voor de dingen waar je wél om geeft.

7bc2ded071eb1b3dc3e3cb5562d64d45Mijn probleem is echter, dat ik met niets wil stoppen. Ik heb voor een lange tijd kritisch naar mijn lijst zitten staren, maar schrappen lukt niet. Mijn ogen glijden over alle dingen die ik doe en ontzettend leuk vind. Visagie, schrijven, coachen, sporten… Ik word er blij van als ik er aan denk, als ik ze voor me zie. Ik zie kansen, dromen, vrijheid om te doen wat ik wil. Leven!

Gisteren las ik een artikel over een onderzoek dat gedaan is naar wat er voor nodig is een expert te worden binnen een bepaald gebied. Veel oefenen en je moet je intelligentie wat mee hebben. Misschien heb ik het wel in me een expert te worden? Met het risico arrogant over te komen, ik denk van wel. Net als jij, vermoedelijk. Expert zijn heeft een bepaalde status. Iets waar iedereen om me heen (onbewust) naar lijkt te streven. Het zijn van de beste, een specialist, een expert, dé expert. Als ik me dat zo probeer voor te stellen lopen de rillingen over mijn rug. Ik krijg het gevoel in een hokje te zitten, vast in de kettingen van presteren en excelleren. De wereld lijkt kleiner te worden in plaats van groter, alsof ik niet langer mezelf ben maar slechts nuttig in een enkel vakgebied.

Ik heb het gevoel heen en weer getrokken te worden tussen de keuze te focussen op alles, of op slechts één ding. Tussen de druk te excelleren en te genieten. Hoewel mijn gevoel zegt welke keuze ik moet maken, zat het me toch niet lekker. Tot iemand laatst tegen me zei dat hij zich er bij neer gelegd had. Hij trok zich niets aan van de druk om een expert te worden, maar beruste in zijn lot alles slechts een beetje te kennen of te kunnen. Ik ging me afvragen of ik daar ook toe in staat zou zijn. Vervolgens hoorde ik de volgende quote van iemand die met hetzelfde worstelde: ‘I’m a Jack of all trades, but a master of none.’ Met de keuze te focussen op veel verschillende dingen sluit je uit er eentje tot in de puntjes te beheersen. Terwijl hij het zei hoorde ik de trots in zijn stem. Op dat moment besefte ik dat ik mijn nieuwe lijfspreuk gevonden had. Laat de rest van de wereld lekker expert worden, ik ben graag een Jack, en ik ben er trots op!

Bron foto

Books of Januari 2017

In januari heb ik vijftien boeken gelezen. Vooral dunnetjes, dus misschien heb ik een beetje vals gespeeld. Ik had een hoop om uit te kiezen voor dit artikel, maar deze sprongen er toch echt uit. Het zijn boeken die nog steeds in mijn hoofd zitten, ook al is het even geleden dat ik ze heb uitgelezen. Wie weet inspireren ze jou ook!

Mijn ‘most inspiring books of January’ 

Liefdesbang – Hannah Cuppen
Goodreads | Foto van Bol

LiefdesbangDit boek gaat over liefde, en dan vooral over een dans die mensen uitvoeren die liefdesbang zijn. Liefdesbang zijn mensen die moeite hebben met binden en/of loslaten. In een relatie moet er evenwicht zijn tussen eigenheid en samen, tussen nabijheid en afstand en tussen gelijkheid en verschil. Niet iedereen is in staat goed met dat spanningsveld om te gaan. Verlatings- of bindingsangst zorgt voor getouwtrek in een relatie waarbij je nooit echt de juiste vorm van intimiteit lijkt te bereiken. Liefdesbange relaties zijn te herkennen aan jaloezie, aan-en-uit-gaan, gebrek aan intimiteit, je niet bloot durven geven en de ander geen vrijheid gunnen. Hannah geeft aan dat je er wat aan kunt doen, zodra je je er bewust van bent!

Dit boekje kreeg ik al als aanrader tijdens mijn coachingsopleiding, maar het is er nooit eerder van gekomen om hem te lezen. Ik ben blij dat ik dat nu wel gedaan heb. Als ik kritisch ben, had Hannah meer de nadruk moeten leggen op de oplossing en minder op het probleem, maar daardoor maakt de inhoud niet minder impact. Door de uitgebreide beschrijvingen, en een kritische blik naar jezelf, herken je misschien ook de subtielere signalen van verlatings- of bindingsangst binnen je eigen relatie. Volgens mij heb ik het prima getroffen, maar ook ik besef me nu beter waarom ik moeite heb met bepaalde dingen. Duidelijk een eye-opener!

Taal is Zeg Maar Echt Mijn Ding – Paulien Cornelisse
Goodreads | Bol

IMG_0244In dit boekje schrijft Paulien Cornelisse met verwondering en ergernis over hoe wij Nederlanders onze taal gebruiken. Er komt een breed scala aan onderwerpen aan bod, de meesten erg herkenbaar. Taal is Zeg Maar Echt Mijn Ding is in 2009 gepubliceerd, waardoor het inmiddels al een aantal jaar oud is. Dat merk je doordat sommige trends alweer zó vorig decennia zijn, maar dat maakt het eveneens leuk om te lezen.

Ik heb gesmuld van dit boekje. Ik kan me herinneren dat, toen ik hem in 2009 heb gelezen, ik er hardop om heb moeten lachen. Dat was nu niet anders. In januari heb ik hem geluisterd als luisterboek, ingesproken door Paulien zelf, wat het boek misschien nóg maakte. Normaal luister ik graag naar een boek tijdens het sporten, maar dat was met deze wat ingewikkeld. Mensen kijken je raar aan als je dubbel ligt op de loopband. De onderwerpen die Paulien kiest raken met filosofische en psychologische kwesties, waardoor ze mij erg liggen. Ik heb er een hoop schrijf-inspiratie uit opgedaan!

Praten is net als fietsen: als je erover na gaat denken, val je om. – Paulien Cornelisse

The Secret History – Donna Tartt
Nederlandse titel: De Verborgen Geschiedenis
Goodreads | Bol

14547716_1833035983643404_9190505001485598720_nThe Secret History is het debuut van Donna Tartt, gepubliceerd in 1992 en wordt ook wel een moderne klassieker genoemd. Ik ben stikjaloers, want hoe kun je zo’n verschrikkelijk goed debuut schrijven? In The Secret History volg je Richard die ontsnapt aan zijn ouders en een armoedig leven in Californië door aan Hampden College te gaan studeren. Hij raakt in de ban van groepje elite studenten en hun charismatische professor klassieke talen. Richard wil zich bij hen aansluiten maar beseft zich veel te laat welk gevaar dit met zich mee brengt.

De schrijfstijl van Tartt moet je liggen. Ze schrijft vaak lange zinnen, gebruikt moeilijke woorden en het boek is in zijn geheel meer dan 600 pagina’s lang. Maar man, wat doet ze het goed. Tijdens het lezen was ik daar gewoon, ik voelde het, ik was er bij. Elk woord dat ze schreef leek precies op de juiste plek te staan, elk woord heeft betekenis. Dit boek stroomt over van filosofische en psychologische thema’s als intrige, vriendschap, geheimen, dood, schoonheid, en verbondenheid. Het pakt je vast en laat je niet meer los. De sfeer is donker, duister, mysterieus en gespannen. Ik kom woorden te kort om te beschrijven wat dit boek met me deed. The Secret History is (helaas?) nooit verfilmd, maar ik vond op YouTube onderstaand filmpje. Het is een compilatie van beelden uit allerlei andere films, maar de sfeer is perfect. Kippenvel!

I suppose at one time in my life I might have had any number of stories, but now there is no other. This is the only story I will ever be able to tell. – Donna Tartt

Van stoffig naar te snel

Twee weken geleden toen ik op de A27 over de Merwedebrug reed maakte ik me ineens heel veel zorgen over het type mens dat nog nooit een boete heeft gereden. Het type mens dat zonder snelheidsovertredingen op zijn naam door het leven gaat. Dat moet vreselijk zijn. Dat is vast het type mens dat altijd binnen de lijntjes kleurt. Het type mens dat liever vijftien minuten te vroeg is, dan een minuut te laat, maar (máár!!) weigert daarvoor te hard te rijden. Er zijn grenzen! Ik kan me zo voorstellen dat dat het type mens is dat op een verjaardag slechts één koekje bij de koffie neemt, het type dat witte sokken in sandalen draagt tijdens de jaarlijkse vakantie naar Frankrijk en degenen die maar één boek tegelijk lezen. Of het type dat al zijn kleding bij dezelfde winkel koopt, jaar in jaar uit. Of wellicht het type dat zelf zijn haar knipt (zou het, want dat is wel het toppunt?!). Deze beelden flitsten door mijn hoofd. Ik maakte me misschien toch wel het meest zorgen om het feit dat ik dus ook tot die groep mensen behoor (en ik durf het bijna niet te zeggen, maar er staan zelfs geen parkeerboetes op mijn naam!).

IMG_0379 2Op het moment dat ik over de Merwedebrug scheurde dacht ik nog dat ik nog nooit een snelheidsboete had gehad. Wat ik toen niet wist, was dat ik op de heenweg al geflitst was. Deze week lag de boete op de mat. Wat een opluchting!

Toen besefte ik me wel, dat ik kwa type mens weinig ben veranderd. Vreemd. Of ik dan altijd al tot het type mét boetes heb behoort (slechts tijdelijk zonder), of dat ik nu plots een ander type ben geworden, weet ik niet zo goed. Dit nam zo een tijdje mijn gedachten in beslag, tot ik het besluit nam dat het misschien toch niet helemaal realistisch is om mensen in types in te delen. Het is zo definitief, zo’n versimpelde versie van de werkelijkheid. Ik ben gewoon mezelf, nu mét boete. En dat ik er dan stiekem een beetje trots op ben, hoeft verder niemand te weten.