Month: August 2017

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.

Ik kan me nog tijden herinneren dat ik bang was voor nieuwe dingen en ze liever vermeed. Dat is nog niet eens zo heel lang geleden. Als een echte boer at ik niet wat ik niet kende en ik was heel vaak nerveus als ik iets moest doen wat ik nog nooit gedaan had. Het toppunt was altijd de vakantie. Wanneer ik vroeger met mijn ouders op vakantie ging was ik altijd een paar dagen ziek. Misschien gedeeltelijk doordat ik wagenziek was, maar vooral ook door de spanning. Ik maakte me druk of het onderweg wel goed zou gaan, ik maakte me druk of we het wel zouden kunnen vinden en of de eindbestemming wel was zoals ik die in mijn hoofd had. En dat terwijl ik er niet eens verantwoordelijk voor was. Doomscenario’s vochten om een plekje voor mijn netvlies, ik had er genoeg.

16789476_223011004829119_1370956545885470720_nInmiddels denk ik er anders over; nieuwe dingen zijn verschrikkelijk leuk. Ik denk niet dat die omslag plotseling kwam of dat er een moment is aan te wijzen waarop dat veranderde, het is een proces van een aantal jaar geweest. Nu ik terug kijk op de afgelopen anderhalf / twee jaar, heb ik een hoop dingen gedaan die ik nog nooit eerder gedaan heb. Soms waren die nog steeds ontzettend spannend, maar ik deed ze wel.

Over een aantal van deze dingen schreef ik eerder al een post, bijvoorbeeld over de zangles die ik nam, de strandrit te paard, het zwemmen met een schildpad, en het afronden van mijn Post-HBO opleiding coachen met paarden. Ook over mijn eerste NaNoWriMo overwinning, onze verloving en over de eerste keer in mijn leven dat mijn kledingkast er netjes uitziet. Laatst schreef ik nog over mijn motorrijles perikelen en over de eerste keer dat ik het aandurfde in een boek te schrijven.

20582534_868859496610539_3989793935290531840_nDaarnaast ben ik voor het eerst (en hopelijk ook het laatst) getrouwd met de liefde van mijn leven, heb ik een les Burlesque dansen gevolgd met mijn vriendinnen tijdens mijn vrijgezellenfeestje, heb ik mijn eerste paardrijwedstrijd overleefd, heb ik een introductiecursus tot de filosofie gevolgd, ben ik mee gegaan met een vriendin naar een les Aiki Budo, ben ik voor het eerst gaan airsoften, heb ik met een echt vuurwapen mogen schieten op de schietvereniging, heb ik een workshop coaching aan volwassenen gegeven en ik heb een aantal visagie opdrachten gedaan voor fotograven en modellen die ik (nog) niet goed kende. Dat zijn een hele hoop eerste keren.

Ik ben ontzettend trots op mezelf, als ik dit lijstje zo zie. Het is waarschijnlijk nog niet eens alles. Hoewel nieuwe dingen vroeger een bron van stress waren, besef ik nu dat die dingen het leven juist zo leuk maken. Ze zorgen voor herinneringen die ik de rest van mijn leven bij me draag. Voor verhalen die ik kan vertellen op verjaardagen, voor momenten die ik met dierbaren heb gedeeld en ontdekkingen over mezelf die ik nooit meer kwijtraak.

14063596_169520353484990_1249854385_nMeer dan eens heb ik ontdekt dat ik meer kan dan ik vooraf had gedacht. De angst en terughoudendheid maken steeds vaker plaats voor enthousiasme en nieuwsgierigheid, waar ik me veel fijner bij voel. Die nieuwe dingen, die smaken naar meer! Gelukkig is er nog zoveel dat ik nog nooit heb gedaan, voorlopig ben ik nog niet uit ontdekt!

De titel is een quote van Pippi Langkous / Astrid Lindgren.

Foto 1 is genomen door Eline Kentie

Books of June & July 2017

Zowel juni al juli waren drukke maanden voor me, waardoor lezen even op een laag pitje stond (evenals blogposts schrijven). Er zijn een aantal boeken die er voor mij echt uitsprongen, die ik graag nog met jullie wil delen.

Hierbij mijn meest inspirerende boeken van juni en juli.

Koud hart – Tess Gerritsen
Originele titel: The Bone Garden
Goodreads | Foto van Bruna

9789044330878In de tuin van haar prachtige pittoreske huisje dat ze net gekocht heeft, vindt Julia een menselijke schedel. Iets minder pittoresk. Volgens de patholoog-anatoom behoorde de schedel vermoedelijk tot een vrouw die door een misdrijf om het leven is gekomen. Julia wil weten van wie. Een deel van dit boek voert je terug naar 1830, naar de tijd waarin de medische faculteit steeds populairder werd en de specimen waarin gesneden en geoefend moest worden niet waren aan te slepen. Als opgraver had je een smerig baantje, maar verse lijken verdienden goed. En als je geen lijk had, maakte je er gewoon een. Waarom niet? De een zijn dood…

Het historische aspect van deze thriller maakte hem voor mij echt bijzonder. Wat een bizar en luguber onderwerp, maar ook eentje die ik bere interessant vind. Sommige scenes (zoals beschrijving van een amputatie) waren zo afschuwelijk dat ik, net als bij een film, wilde dat ik mijn hand gedeeltelijk voor mijn ogen kon houden. Afschuwelijk fascinerend. Niet voor niets schreef ik in deze blogpost dat ik best voor een dagje patholoog-anatoom zou willen zijn. Toen ik hier met een collega over sprak, gaf ze me als tip dat ze regelmatig practica geven in snijzalen van bijvoorbeeld de Erasmus Universiteit. Ja, die gaat op de bucket list!

Lullabies – Lang Leav
Niet in het Nederlands verschenen.
GoodreadsBol

19931937_1191542857617216_7313960144058974208_nIk kijk regelmatig filmpjes op YouTube waarin mensen vertellen over de boeken die ze gelezen hebben en wat ze daar dan van vonden. Naast fictie en non-fictie komt er ook steeds meer poëzie voorbij. Ik had in geen jaren poëzie gelezen, dus toen ik laats in de Donner in Rotterdam was besloot ik de sectie met Engelstalige poëzie even door te nemen. Dit boekje sprong eruit. Lang Leav heeft meerdere gedichtenbundels op haar naam staan, maar ik koos dit boekje omdat haar voorwoord hieruit me gelijk raakte. Dit boekje was bedoeld voor mij.

Poëzie is zo smaakgevoelig, dat ik het ontzettend lastig vindt er iets algemeens over te zeggen. Je moet het ervaren.

Dit vond ik een van de mooiste gedichten uit het boekje:

Her Words

Love a girl who writes
and live her many lives;
you have yet to find her,
beneath her words of guise.

Kiss her blue-inked fingers,
forgive the pens they marked.
The stain of your lips upon her —
the one she can’t discard.

Forget her tattered memories,
or the pages others took;
you are her ever after —
the hero of her book.

The Nix – Nathan Hill
Nederlandse titel: De Nix
Goodreads | Foto van Bol

20065269_838450166313757_9120104813852360704nIn The Nix volg je Samuel Anderson die jaren geleden een boekencontract heeft binnengesleept, maar nog steeds geen boek heeft weten te produceren. De tijd dringt. Vanuit het niets duikt zijn moeder weer op, die hem in de steek gelaten heeft toen Samuel nog klein was. Ineens kent iedereen haar, omdat ze stenen heeft gegooid naar een controversiële politicus. De media schildert haar af als linkse radicaal en haalt dingen uit haar verleden aan waar Samuel nog nooit van heeft gehoord. Oude woede borrelt weer op, Samuel is vastbesloten het ware verhaal van zijn moeder bovenwater te krijgen om dat tot zijn nieuwe boek te maken.

Dit is weer zo’n boek waarbij het ongelofelijk lastig is er iets over te schrijven. The Nix gaat over politiek, media, games, school, familiebanden, liefde en verlies. Over keuzes die we maken en welk effect die hebben, over hoe we onszelf staande proberen houden in een omgeving die ons als een stroomversnelling meesleurt en op de verkeerde oever weer uitspuugt. Over de eeuwige strijd tussen ons verstand en gevoel, tussen goed en kwaad, en tussen volwassen worden en kind blijven. Op de een of andere manier gaf dit boek me zo’n gevoel van nostalgie, dat ik het liefst in het verhaal wilde blijven. Het is een uitstekend voorbeeld van een boek zoals een boek moet zijn. Wil je meer weten, moet je het zelf lezen. Haha.

On the way home that night, he was surprised that everything looked exactly the same as it did before, with absolutely no signs that the world had fundamentally, radically changed. – Nathan Hill