Month: August 2018

Onze job als ceremoniemeester

Een van de mooie dingen van het leven vind ik wel, om die momenten te ontdekken waarop ik in mijn kracht sta. Soms voel ik me onzeker, waardeloos en tot niets in staat. Die momenten zijn er. Iedereen zal ze hebben. Maar op die momenten van kracht, dan heb ik het gevoel dat ik alles kan, dat het me lukt, dat ik kan bereiken wat ik wil bereiken. Afgelopen weekend had ik zo’n dag dat ik heel erg in mijn kracht stond. Nu ik zo terugkijk ging dat echter vooraf aan voldoende momenten van onzekerheid, twijfel en stress. Tijd voor een reflectiemomentje.

Zaterdag was het 18 augustus 2018, misschien wel de meest gewilde trouwdatum van dit jaar. Zo ook voor vrienden van ons. Al twee jaar geleden, na onze bruiloft, vroegen ze ons, Kevin en ik, om ceremoniemeesters te zijn op hun grote dag. We namen deze eervolle taak graag aan, met het besef dat dat niet alleen maar leuk is, maar ook hard werken. Inmiddels zit die dag erop en moet ik zeggen dat het hectisch, vermoeiend en fantastisch was!

Al die verrassingen

In de afgelopen twee jaar zijn we regelmatig betrokken geweest bij de voorbereidingen van de bruiloft. Het kwam steeds vaker voor dat we even aan onze elleboog terug de keuken in werden getrokken, waarna er in ons oor werd gefluisterd welke verrassing er voor het bruidspaar werd gepland. Ook zelf hadden ze het een en ander voor elkaar bedacht. Daarnaast droegen wij als ceremoniemeesters natuurlijk ook ons steentje bij, door als verrassing een boek met persoonlijke boodschappen van de gasten te maken. Super leuk, maar ik had minstens vier schaduw draaiboeken nodig om bij te houden wie waar verantwoordelijk voor was, waar en wat er moest gebeuren, en om te zorgen dat de juiste mensen ervan op de hoogte zijn en bovenal de juiste mensen niet. Als we een persoon vergaten, als de timing niet perfect was, als iemand zich zou verspreken, was het geen verrassing meer geweest. No pressure at all. Persoonlijk hoor ik bij de club die tegen verrassingen is (lees hier waarom), maar die redenen gaan vooral op als iets een verrassing voor mij is. Deze verrassingen vond ik fantastisch (al dacht de bruid daar op de avond voor de bruiloft misschien anders over), en het gaf zo’n goed gevoel dat ze allemaal gelukt zijn. Hoppa, dat kunnen wij!

Het perfecte paar

39074519_392952374573026_8265984914172674048_nAfgelopen zaterdag draaide het uiteraard om het bruidspaar, maar ik vind ook dat Kevin en ik een award voor perfect paar hebben verdiend. Hoe heerlijk was het dat we samen verantwoordelijk waren. Kevin begon de dag bij de bruidegom, ik bij de bruid. We hebben elkaar de hele dag op de hoogte gehouden, onze communicatie was flawless. Wanneer ik ergens moest zijn, kon Kevin op een andere plek zorgen dat alles liep zoals het zou moeten. Het is niet dat ik het niet wist, maar zaterdag was weer een bevestiging dat wij uitstekend kunnen samenwerken. We hebben beiden zo de dingen die we goed kunnen en graag doen. Ik vind het niet erg om de microfoon te moeten pakken, heen en weer te moeten rennen en voor mensen te zorgen. Kevin regelt graag dingen op de achtergrond, heeft meer verstand van techniek en pakt het stokje moeiteloos over als ik het even niet redt. We denken allebei graag vooruit, waardoor we dingen oplossen voor ze een probleem worden. Wat was ik trots zaterdag, op mezelf maar zeker ook op Kevin, zoals hij daar alles stond te regelen in z’n nette pak. Wat een fantastische vent heb ik toch!

Over dat ik mezelf heb overtroffen

Zoals ik hierboven al aangaf, was ik van te voren best gestrest. Ik wist hoeveel er moest gebeuren, tussen hoeveel mensen er afgestemd moest worden en wat er vanaf zou hangen. Ik wilde dat het bruidspaar met volle teugen van hun dag zou kunnen genieten en zich nergens zorgen om zou hoeven maken. Ik was onzeker of ik dat wel zou kunnen. Zou ik overzicht kunnen houden? Aan zoveel dingen tegelijk kunnen denken? Hoe zou ik reageren als er iets mis zou gaan? En zou ik het dan weer op kunnen lossen? Inmiddels heb ik wel een beetje geleerd dat die momenten van twijfel en onzekerheid vaak vooraf gaan aan situaties waarin ik mezelf overtref. Dat juist die onzekerheid een aanwijzing is dat ik iets ga doen waarvan ik nog niet wist dat ik het kon. Dat het een mogelijkheid is om boven mezelf uit te stijgen, iets te creëren of te ontdekken. En wat voelde dat goed zaterdag! Er waren zelfs mensen die vroegen of Kevin en ik waren ingehuurd als ceremoniemeesters. Het meest waardevol vond ik de emotionele bedankjes aan het einde van de avond van de bruid, bruidegom en hun beide ouders. Die kwamen recht uit hun hart! Wat hadden we nog meer kunnen wensen?!

Afgelopen zaterdag heeft op deze manier best een impact op me gehad. Niet alleen heb ik van mezelf gezien waar ik toe in staat ben, maar des te meer besef ik me dat ik me niet moet laten tegenhouden door het gevoel dat ik het niet kan. En niet alleen ik, maar ook jij kunt jezelf overtreffen!

You will never cross the ocean until you have the courage to lose sight of the shore

 

De als-ik-het-doe-dan-doe-ik-het-goed-mentaliteit

Voor zover we mensen kunnen categoriseren, behoor ik echt tot het clubje dat denkt ‘als ik het doe, dan doe ik het goed’. Een nieuwe camera kopen bijvoorbeeld. Ik lees en kijk dan net zo lang reviews tot ik zeker weet welke camera ik wil hebben. Dat vergt een flinke tijdsinvestering, gezien er bergen camera’s op de markt zijn. Toch heb ik het er graag voor over, want ik weet dan dat ik alle belangrijke aspecten in overweging heb genomen en dat ik achteraf niet hoef te twijfelen of ik de juiste keuze heb gemaakt. Ik ben ook iemand die liever iets meer betaald voor ‘goed’, dan te gaan voor de ‘oké’ optie die minder geld kost. Prima toch, zou je denken, want dat levert misschien kwalitatief goede dingen op. Stiekem moet ik toegeven dat deze manier van denken ook flinke nadelen heeft.

28156445_405495336575594_4800636009328934912_nErgens zit er een soort angst onder: ‘als ik maar meer betaal / beter research / zorg dat ik het goed kan, dan voorkom ik teleurstelling’. En teleurstelling is vervelend maar, laten we realistisch blijven, (meestal) niet levensbedreigend. Situaties waarin het helemaal belemmerend werkt, is als het gaat over creativiteit (Elizabeth Gilbert beschrijft dit inspirerend mooi in haar boek Big Magic). Door de als-ik-het-doe-dan-doe-ik-het-goed-mentaliteit durf ik soms niet aan iets te beginnen, omdat ik twijfel of ik het wel kan. Ik heb een schilderij in mijn hoofd, maar ik begin niet met schilderen omdat ik denk dat het er uiteindelijk toch niet zo uit gaat zien als ik graag zou willen. Ik laat een notitieboekje leeg, omdat ik weet dat ik hem toch nooit ga vullen tot de laatste pagina. Ik schrijf het verhaal niet dat ik wil schrijven, omdat ik niet voor me zie hoe ik daar ooit tevreden over zou kunnen zijn. Of ik begin niet met schrijven omdat ik denk dat ik eerst nog zoveel moet leren voor ik überhaupt iets van waarde zou kunnen produceren. Ook ga ik geen muziekinstrument bespelen, want ik denk dan dat ik te oud ben om het écht goed onder de knie te krijgen.

Op het ene moment in mijn leven kan ik het iets meer loslaten dan op andere momenten, maar ik besef dat dat streven naar perfectie mij altijd in enige mate zal belemmeren. Als ik daar niet bewust mee om ga, creëer ik niets. Op de ‘als ik het doe, dan doe ik het goed’ volgt dan al snel de ‘en anders ik doe het niet’. Dat is zonde, want ik geniet zo ontzettend van creativiteit. Ik denk dat dat ook de beste drijfveer is: iets doen omdat je het leuk vindt, omdat je er blij van wordt, in plaats van omdat je streeft naar een bepaald eindresultaat. Er zijn een aantal gedachten die me helpen in plaats van tegenhouden, bijvoorbeeld ‘mijn plezier hangt af van wat ik doe en niet van wat het wordt’, ‘ik leer ook van het creëren van dingen die niet naar mijn zin uitpakken’, en ‘ik mag iets laten mislukken’.

Buiten dat, teleurstelling kan / wil ik ook kunnen handelen. Ik hoor zo veel om mij heen dat mensen (ik eveneens) hun twijfels delen over hun creatieve uitspattingen, waarop anderen (ik ook net zo goed als de situatie omgedraaid is) reageren met bemoedigende woorden, schouderklopjes en complimenten. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het erg belangrijk dat we lief zijn voor elkaar want er gebeurd al genoeg naars in de wereld. Maar hoe erg is het als iets gewoon even niet lukt? Soms moet je misschien even kunnen denken ‘al doe ik het half, al wordt het één grote bende, al creëer ik het tegenovergestelde van wat ik bedacht had, ik doe het lekker toch!’.