Ik had niet gedacht dat ik hier ooit iets over zou kunnen schrijven, omdat ik er zeker van was dat ik het nóóit zou doen: schrijven in boeken.

Boeken horen naar mijn idee in perfecte staat bewaard te worden, zonder ezelsoren en gescheurde kaften. Wanneer ik in een boekwinkel een boek uitzoek, keer ik gerust de gehele stapel om om het best uitziende exemplaar te scoren. Boeken uitlenen doe ik eigenlijk niet, want ik ben veel te bang dat ik hem beschadigd weer terugkrijg. Als ik een boek ergens mee naartoe neem, pak ik hem goed in om te zorgen dat hij netjes blijft. Wanneer mensen naar mijn boek wijzen krijg ik al kriebels… ja, neurotisch, ik weet het. Zelfs in mijn studietijd schreef ik niet in mijn boeken. Ik stond liever een half uur in de rij voor de kopieermachine om me uiteindelijk met markeerstift veilig te kunnen uitleven op de kopietjes.

Waarom dan ineens in boeken schrijven? Doe normaal! Ik stuitte volledig per ongeluk op een YouTube filmpje van iemand die vertelde over het maken van notities in boeken. Ik had vaker filmpjes voorbij zien komen over het plakken van post-its en tabs, blackout poetry en het beschilderen van boeken en kaften. Leuk, maar niet voor mij, dacht ik. Nu weet ik niet eens meer precies welk filmpje het was dat uiteindelijk mijn leven heeft veranderd, maar er was een opmerking die een enorme impact op me maakte: “Er bestaan misschien wel tien- of honderdduizend exemplaren van dat boek, dus waarom zou je dan dat ene exemplaar dat van jou is, niet écht van jou maken?”BookAnnotationsIk herhaalde het een paar keer in mijn hoofd en hoe vaker ik er aan dacht, hoe enthousiaster ik werd. Ik zocht meer filmpjes van mensen die schrijven in hun boeken, waardoor ik ontdekte dat ze eigenijk allemaal fanatiek aanhanger waren geweest van het behouden van hun boeken in perfecte staat. Goh, zou er zelfs voor mij nog hoop zijn? Ze vertelden dat het onderstrepen en schrijven in boeken ervoor zorgt dat je de inhoud veel beter verwerkt en onthoudt. Logisch! Jouw aantekeningen en notities zijn ook leuk om te lezen wanneer je het boek later herleest, of uitleent aan iemand anders. Er was iemand die aangaf dit de perfecte nalatenschap aan haar kinderen of kleinkinderen te vinden, want wat is nu leuker dan te weten wat je oma bezig hield door haar aantekeningen in een boek te ontdekken.

18162068_118605752037570_7908579571413286912_nOp dit moment ben ik bezig in The Happiness Project van Gretchen Rubin, gewapend met een pen. Ik merk dat ik nóg meer geniet van het lezen op deze manier. Het is een simpele paperback, dus ik maak me weinig zorgen over hoe die eruit ziet. Ik streep er op los. Ik merk dat ik beter onthoud wat ik lees en gemakkelijker ‘die ene zin’ kan vinden wanneer ik die later nog even terug wil lezen. Ook voelt het heel erg van mezelf. Dit is mijn boek en ik mag ermee doen wat ik wil. Heerlijk.

Ik ben nog niet helemaal genezen: ik wil nog steeds graag het mooiste exemplaar van de stapel, ik doe nog steeds mijn best ze netjes te houden en er zijn boeken waarin ik absoluut niet wil schrijven. Toch ben ik best een beetje trots op deze nieuwe ontdekking, want ik word er enorm blij van!

Bron foto’s: 1, 2, 3.

Comments are closed.