Na alle NaNoWriMo stress, zat ik de afgelopen weken even in een schrijf-dip. Inmiddels zie ik het weer zitten, dus is het tijd voor een terugblik op mijn Camp NaNoWriMo ervaring.

Wauw, ik heb het gewoon gehaald! Ik heb gewoon 50001 woorden geschreven in de maand juli. Oke, ik zeg niets over het plot, de kwaliteit en schrijfstijl, maar ik heb het gehaald. Het was me wat zeg, een maand van uitersten. Er waren momenten dat de woorden uit mijn vingers vlogen en ik met niet kon voorstellen dat er mensen zijn die niet 1613 woorden op een dag kunnen schrijven. Zó makkelijk ging het. Maar natuurlijk duurde ook dat gevoel niet eeuwig en werd het moeilijker en moeilijker. In de derde week zijn er dagen achter elkaar geweest dat ik niet geschreven heb. In de laatste week moest ik me dus echt opmaken voor een eindsprint. Ik vond onderstaand grafiekje in een blogpost van een schrijfster. Deze beschrijft ook mijn schrijfproces perfect.

novel chart

Voor Camp NaNoWriMo begon had ik een idee; een jongen raakt zijn kat kwijt, maar komt daardoor dichter bij familie/vrienden. Dat was het enige wat ik van te voren had bedacht. Camp NaNoWriMo kun je starten als planner of pantser. Planners werken hun verhaal uit, omschrijven karakters, plannen de hoofdstukken en gebeurtenissen en hebben een aardig idee hoe het verhaal zal gaan verlopen. Pantser zijn de mensen die blanco aan het schrijven beginnen, met misschien slechts een vaag gevoel van richting. Ik ben van mezelf een enorme planner, ik werk alles uit. Deze keer wilde ik graag de ultieme NaNoWriMo ervaring hebben en er zonder enige voorbereiding aan beginnen. Die ervaring heb ik nu, waardoor ik met enige zekerheid kan zeggen dat mijn verhaal vast beter wordt wanneer ik iets meer plan. Misschien het plot iets meer uitdenk, karakters uitwerk of mogelijkheden voor gebeurtenissen opschrijf. Nu merkte ik dat ik soms een ongeleid projectiel was, wat van de ene plotlijn naar de ander sprong, zonder een duidelijk gevoel voor richting. Ook leuk, maar het resulteert in mijn geval niet perse in een goed verhaal. Haha.

IMG_2969

Nadat ik sommige dagen niet geschreven had, moest ik op andere momenten echt sprinten om de eindstreep nog enigszins in zicht te houden. Ik merk dat die druk er wel voor zorgt dat ik minder tijd heb om na te denken of kritisch te zijn; er moeten gewoon woorden op papier komen. Het meest schreef ik thuis, achter mijn laptop aan de eettafel. Maar als ik echt een bizar aantal woorden wilde halen, koos ik een plekje in een koffietentje in de buurt. Ik kon daar eten en drinken bestellen naar ik trek had, maar werd verder niet echt afgeleid door alle andere dingen die ik nog zou kunnen doen. Zo schreef ik op een dag meer dan 5000 woorden. Wanneer ik dan mijn doel voor de dag haalde, was dat een enorme kick. Bijna verslavend… of laat dat bijna maar weg. Ik denk dat dat me erdoor geholpen heeft; ik verlies niet graag van mezelf. Een doel is een doel en dan wil ik dat ook halen. Terugkerende bevestiging hield me gemotiveerd. Er zijn zeker momenten geweest waarop ik serieus twijfelde of ik het nog wel zou kunnen halen, maar opgeven heb ik niet overwogen.

Na afloop van Camp NaNoWriMo vroeg natuurlijk de meerderheid van alle mensen om mij heen wanneer ze mijn boek mochten lezen. Nou, uhm, niet. Dat verbaasde ze ten zeerste. Nee, mijn verhaal is niet om te lezen. Ten eerste zou er nog een hoop geëdit moeten worden; spelfouten en zinsbouw moet worden gecontroleerd, scènes moeten in de juiste volgorde geplaatst, hoofdstukken moeten worden afgebakend en lege ruimtes moeten worden opgevuld. Met schrijven alleen ben je er nog niet. Maar buiten dat, was mijn schrijven meer een ontdekkingstocht voor mezelf en doet het eindproduct er niet zo toe. Ik heb ontdekt dat ik moeite heb een plot te volgen, wanneer ik de lijn niet vooraf heb gepland. Soms nam het verhaal ineens een hele andere wending. Daardoor besefte ik ook dat het ene genre me meer ligt dan het ander; ineens werd mijn rustig kabbelende familieverhaal een thriller en ging er plotseling iemand dood. Blijkbaar rollen deze scènes onbewust uit mijn vingers, ook al had ik eigenlijk iets heel anders bedacht. Daarnaast ontdekte ik dat ik het schrijven van dialogen best lastig vind, maar dat de overpeinzingen van mijn karakters moeiteloos op papier verschijnen. Dit is fijn om te weten, want zo kan ik me beter voorbereiden op mijn volgende NaNoWriMo.

Ja, een volgende. In november ga ik weer mee doen denk ik. Ik ga mijn best doen niet dezelfde fouten te maken maar mijn krachten te benutten, waardoor ik stap voor stap dichterbij een verhaal kom wat ik ooit wel ga uitgeven. Misschien duurt dat nog minstens 20 NaNoWriMo’s, maar ik heb geen haast. De reis is belangrijker dan de bestemming.

Bron figuur

Comments are closed.