Category: Friends and family

Onze job als ceremoniemeester

Een van de mooie dingen van het leven vind ik wel, om die momenten te ontdekken waarop ik in mijn kracht sta. Soms voel ik me onzeker, waardeloos en tot niets in staat. Die momenten zijn er. Iedereen zal ze hebben. Maar op die momenten van kracht, dan heb ik het gevoel dat ik alles kan, dat het me lukt, dat ik kan bereiken wat ik wil bereiken. Afgelopen weekend had ik zo’n dag dat ik heel erg in mijn kracht stond. Nu ik zo terugkijk ging dat echter vooraf aan voldoende momenten van onzekerheid, twijfel en stress. Tijd voor een reflectiemomentje.

Zaterdag was het 18 augustus 2018, misschien wel de meest gewilde trouwdatum van dit jaar. Zo ook voor vrienden van ons. Al twee jaar geleden, na onze bruiloft, vroegen ze ons, Kevin en ik, om ceremoniemeesters te zijn op hun grote dag. We namen deze eervolle taak graag aan, met het besef dat dat niet alleen maar leuk is, maar ook hard werken. Inmiddels zit die dag erop en moet ik zeggen dat het hectisch, vermoeiend en fantastisch was!

Al die verrassingen

In de afgelopen twee jaar zijn we regelmatig betrokken geweest bij de voorbereidingen van de bruiloft. Het kwam steeds vaker voor dat we even aan onze elleboog terug de keuken in werden getrokken, waarna er in ons oor werd gefluisterd welke verrassing er voor het bruidspaar werd gepland. Ook zelf hadden ze het een en ander voor elkaar bedacht. Daarnaast droegen wij als ceremoniemeesters natuurlijk ook ons steentje bij, door als verrassing een boek met persoonlijke boodschappen van de gasten te maken. Super leuk, maar ik had minstens vier schaduw draaiboeken nodig om bij te houden wie waar verantwoordelijk voor was, waar en wat er moest gebeuren, en om te zorgen dat de juiste mensen ervan op de hoogte zijn en bovenal de juiste mensen niet. Als we een persoon vergaten, als de timing niet perfect was, als iemand zich zou verspreken, was het geen verrassing meer geweest. No pressure at all. Persoonlijk hoor ik bij de club die tegen verrassingen is (lees hier waarom), maar die redenen gaan vooral op als iets een verrassing voor mij is. Deze verrassingen vond ik fantastisch (al dacht de bruid daar op de avond voor de bruiloft misschien anders over), en het gaf zo’n goed gevoel dat ze allemaal gelukt zijn. Hoppa, dat kunnen wij!

Het perfecte paar

Afgelopen zaterdag draaide het uiteraard om het bruidspaar, maar ik vind ook dat Kevin en ik een award voor perfect paar hebben verdiend. Hoe heerlijk was het dat we samen verantwoordelijk waren. Kevin begon de dag bij de bruidegom, ik bij de bruid. We hebben elkaar de hele dag op de hoogte gehouden, onze communicatie was flawless. Wanneer ik ergens moest zijn, kon Kevin op een andere plek zorgen dat alles liep zoals het zou moeten. Het is niet dat ik het niet wist, maar zaterdag was weer een bevestiging dat wij uitstekend kunnen samenwerken. We hebben beiden zo de dingen die we goed kunnen en graag doen. Ik vind het niet erg om de microfoon te moeten pakken, heen en weer te moeten rennen en voor mensen te zorgen. Kevin regelt graag dingen op de achtergrond, heeft meer verstand van techniek en pakt het stokje moeiteloos over als ik het even niet redt. We denken allebei graag vooruit, waardoor we dingen oplossen voor ze een probleem worden. Wat was ik trots zaterdag, op mezelf maar zeker ook op Kevin, zoals hij daar alles stond te regelen in z’n nette pak. Wat een fantastische vent heb ik toch!

Over dat ik mezelf heb overtroffen

Zoals ik hierboven al aangaf, was ik van te voren best gestrest. Ik wist hoeveel er moest gebeuren, tussen hoeveel mensen er afgestemd moest worden en wat er vanaf zou hangen. Ik wilde dat het bruidspaar met volle teugen van hun dag zou kunnen genieten en zich nergens zorgen om zou hoeven maken. Ik was onzeker of ik dat wel zou kunnen. Zou ik overzicht kunnen houden? Aan zoveel dingen tegelijk kunnen denken? Hoe zou ik reageren als er iets mis zou gaan? En zou ik het dan weer op kunnen lossen? Inmiddels heb ik wel een beetje geleerd dat die momenten van twijfel en onzekerheid vaak vooraf gaan aan situaties waarin ik mezelf overtref. Dat juist die onzekerheid een aanwijzing is dat ik iets ga doen waarvan ik nog niet wist dat ik het kon. Dat het een mogelijkheid is om boven mezelf uit te stijgen, iets te creëren of te ontdekken. En wat voelde dat goed zaterdag! Er waren zelfs mensen die vroegen of Kevin en ik waren ingehuurd als ceremoniemeesters. Het meest waardevol vond ik de emotionele bedankjes aan het einde van de avond van de bruid, bruidegom en hun beide ouders. Die kwamen recht uit hun hart! Wat hadden we nog meer kunnen wensen?!

Afgelopen zaterdag heeft op deze manier best een impact op me gehad. Niet alleen heb ik van mezelf gezien waar ik toe in staat ben, maar des te meer besef ik me dat ik me niet moet laten tegenhouden door het gevoel dat ik het niet kan. En niet alleen ik, maar ook jij kunt jezelf overtreffen!

You will never cross the ocean until you have the courage to lose sight of the shore

 

Een karikatuur van ontsnappende vrienden

c23da250a2c1f046fd70046a504d5b5aIk ben fan van escape rooms. Wanneer je mij iets geeft wat ik op kan lossen, doe ik dat (of waag ik in ieder geval een dappere poging). Ik zou nog een hele post kunnen schrijven over mijn onbedwingbare neiging puzzels op te lossen, maar vandaag wil ik het over een ander aspect hebben.
Dat ik fan ben van spellen en team-building-achtige activiteiten, komt omdat die alle processen en rollen in een groep uitvergroten. Tijdens mijn escape room ervaring van anderhalve week geleden heb ik eens opgelet hoe mijn vrienden dat doen. Vanuit die ervaring, gemixt met jarenlange observaties tijdens spelletjes, heb ik een aantal karikaturen ontwikkeld die ik graag met jullie deel.

De regelnicht De regelnicht is iemand die vindt dat er volgens de regels gespeeld moet worden, no matter what. Is er ergens een slimmere, ondergrondse, eigenlijk niet helemaal eerlijke oplossing voor? Jammer dan, regels! Voor de regelnicht is de winst pas wat waard als deze eerlijk verdiend is. Je kunt je out-of-the-box oplossingen beter geheimhouden, want voor je het weet staat ze naast je om je terug te fluiten. ‘Halloo! Dat mag niet! Je weet wel, alinea 4, regel 4.34 uit de handleiding…’ Het ergste is, je wéét dat ze gelijk heeft. Er zijn twee opties. De regelnicht in koele bloede ombrengen zodat je alle vrijheid hebt om te doen wat je wilt, of volgens de regels spelen. Kies verstandig!

De doomdenker Dit is zo iemand die vooraf aan het hele gebeuren al roept ‘nou, dit gaat ons echt nooit lukken!’ Vol overtuiging. ‘Deze puzzel is echt veel te moeilijk’, waarna hij een hoorbare zucht slaakt en misschien zelfs wel even uit wanhoop zijn armen langs zijn lichaam laat bungelen. De doomdenker is zeker aan het begin een blok aan het been. Natuurlijk is zo’n puzzel wel op te lossen, jullie zijn echt niet de eerste groep die in deze ruimte zijn opgesloten, maar daar heeft de doomdenker geen boodschap aan. Halverwege het hele gebeuren vindt er ineens toch een interessante ontwikkeling plaats. De doomdenker, die tot die tijd vooral geobserveerd heeft hoe de rest stinkend zijn best doet, begint ineens in te zien dat er puzzels worden opgelost. Er verschijnt, misschien vreselijk minuscuul, een lichtpuntje aan zijn donkere horizon. Zou het dan toch kunnen lukken? Dáár moet je gebruik van maken! En zorg er dan in ieder geval voor dat je escape room uit komt voor de klok op nul staat, zodat de doomdenker niet de kans krijgt te zeggen wat niemand wil horen ‘ik zei het toch!’.

163ee4585cc8da7571ea0630b4c68e67De I-do-not-care-bear Deze persoon interesseert het allemaal geen hol. Zo’n escape room is vast leuk bedacht, maar waarom zou je je in godsnaam vrijwillig laten opsluiten om een uur lang uitputtelijk naar oplossingen te zoeken die je niet nodig had gehad wanneer je er in eerste instantie niet aan was begonnen. Bovendien kost het nog geld ook. In het belang van wereldvrede (en onderlinge relaties) laat de beer zich uiteindelijk overhalen om dan toch maar mee te doen. Terwijl iedereen zich volledig uitslooft, bekijkt de beer de rest met een bepaalde ontspannen nieuwsgierigheid, zoals je naar een mierennest kunt staren. Als het daar bij blijft is er geen probleem. Sommige beren gaan vanuit hun het-kan-me-niets-schelen-mindset de boel een beetje op stelten zetten. ‘Wat zou er gebeuren als ik dit even op een andere plek verstop?’ of ‘Goh, ik kan ook hier een beetje stoken, dat is grappig’. Nee, bloed irritant! (Eerlijk toegeven, dat hebben we bij een mierennest allemaal wel eens gedaan. Maar dit is anders, héél anders!) Deze provocatieve I-do-not-care-bear is de allerergste.

De paniekfreak Wanneer je net in zo’n escape room wordt losgelaten en nog meer dan 50 minuten op de teller hebt staan, redt je het allemaal nog wel. De paniekfreak voelt echter steeds meer nattigheid. De tijd begint te dringen. Wanneer de teller onder de 20 minuten komt is de paniek voelbaar, niet alleen voor de freak zelf, maar ook voor iedereen er omheen. Hij begint steeds wilder te praten en gebruikt ondersteunende handgebaren die zijn innerlijke onrust weerspiegelen. Op een gegeven moment vliegen woorden in onwillekeurige volgorde zijn mond uit en kan niemand er meer een touw aan vastknopen. Dat helpt niet hè. Daar komt nog bovenop dat paniek besmettelijk is, dus binnen de kortste keren rent iedereen gillend met zijn armen boven zijn hoofd door de ruimte. Het mooiste is wel, dat wanneer je de oplossing kunt vinden ondanks de hysterie van de paniekfreak, het een extra grote prestatie is.

Het egoïstische genie Zo’n escape room kun je niet in je eentje oplossen. Je hebt elkaar nodig en communiceren is een belangrijk onderdeel. Het egoïstische genie heeft een hele sterke eigenschap; de mogelijkheid tot het bedenken van geniale ideeën. De meeste mensen in zo’n escape room storten zich op de overload aan informatie die er te vinden is en kunnen er vervolgens geen touw aan vast knopen. Het genie daarentegen, heeft de oplossing allang in haar hoofd. Maar om de een of andere duistere reden, wil ze daar liever even zelf van genieten. Het is voor mij nog niet helemaal duidelijk of het egoïstische genie niet wéét dat de mogelijkheid bestaat dat je gedachten hardop kunt uitspreken, of dat ze het leuker vindt ze voor zichzelf te houden. Het genie blijft vrijwel het gehele spel undercover, tot ze na de mislukte ontsnap poging hoort wat de oplossing is en zegt ‘oh, ja dat dacht ik eigenlijk vanaf het begin al’. AARRGG!! Kill me now!

3e4e4c1b2a9c19cc1c707089c430d863Het oog van de storm Het oog is iemand die afschrikwekkend kalm is, terwijl er om hem heen een storm raast. Deze persoon is immuun voor de invloed van de paniekfreak en de doomdenker. Wanneer iedereen zich vreselijk uitslooft, de ruimte door rent, tegen elkaar schreeuwt of kreten van verrukking slaat bij onverwachts gevonden oplossingen, blijft het oog rustig. Hij kiest gewoon een puzzel uit en richt daar al zijn aandacht op. Knappe vent die hem daar vandaan krijgt. Hij haalt simpelweg zijn schouders op bij een provocatie actie door de I-do-not-care-bear of ‘wijze raad’ van de regelnicht. Eigenlijk gewoon de perfecte aanpak, maar daarom zo verschrikkelijk vervelend. Wat is nu de lol van perfectie? En het werkt onwijs op mijn zenuwen, hoe kun je toch zo rustig blijven? Hoe dan?

Disclaimer: Mijn beschreven rollen zijn karikaturen, ze berusten op mijn overdreven en onrealistische kijk op de werkelijkheid. De termen hij en zij zijn willekeurig gebruikt. Overeenkomsten met werkelijke personen berust volledig op toeval. Herken je jezelf in mijn beschrijvingen? Shit zeg, en ik maar denken dat je mijn blog nooit lees. Hoe kan ik het goedmaken?

Ik moet zeggen dat ik ontzettend genoten heb van mijn escape room ervaring (en ik ben blij dat ik het er levend vanaf gebracht heb). Mijn vrienden zijn een bron van inspiratie. Ik ben zo blij dat ze allemaal verre van normaal zijn…

Bron foto’s: 1, 2 en 3

Dag liefde van mijn leven!

Niet om hem voor eens en voor altijd gedag te zeggen… Schrik niet! De bruiloft gaat nog steeds door. Maar hoe zeg je nu gedag als iemand gaat? En niet zomaar iemand; de liefde van mijn leven? Stel dat er wat gebeurd en ik hem nooit meer levend terug zie? Dan weet ik dat ik als laatste afscheid een flauw ‘sterkte vandaag’ naar een verdieping lager heb geroepen met mijn slaapdronken hoofd. Dat was het dan. Ik eindig liever met een gepassioneerde zoenpartij vers in mijn geheugen. Toch wat overdreven misschien om voortaan vijf minuten van zijn tijd te vragen, elke ochtend, om elkaar gedag te zeggen alsof het ons laatste afscheid is. Ingewikkeld!

Ik heb hem verteld dat ik dat eigenlijk het liefst zou willen, zo’n verschrikkelijk romantisch afscheid voor elke keer dat we elkaar gedag zeggen. Hij vraagt Schermafbeelding 2015-12-28 om 19.14.16me waarom dat laatste moment zo belangrijk is, terwijl er misschien wel duizend momenten zijn die meer het herinneren waard zijn. Best een goede vraag eigenlijk. Toch vraagt iedereen dat na een catastrofe: wanneer heb je hem/haar voor het laatst gesproken? Wat werd er gezegd? Hoe voelde iemand zich? Ik leg hem dat uit, waarbij zijn oplossing voor de situatie is: “Dan verzin je toch wat? Maak ons afscheid zo fabulous als je graag zou willen.” Ik moet lachen. Ik weet nu dat mocht dat afscheid ooit moeten komen, ik aan dit moment terug denk. Aan zijn woorden dat het laatste moment niet het belangrijkste is, maar alles wat we samen daarvoor al hebben gedeeld.

 

Verrassingsfrustratie

Flashback naar vorige week: Ik moet iets bekennen… Ik zou op dit moment over duizend andere dingen willen schrijven, maar steeds popt er eentje in mijn hoofd op. Het enige waar ik nu mee bezig kan zijn, blijkbaar. Beschamend om toe te geven. Ik kan zó slecht tegen verrassingen, dat ik moeite heb om helder na te denken. Morgen heb ik mijn vrijgezellenfeestje.

Vrijgezellenfeestjes horen een verrassing te zijn, voor losbandige en gênante activiteiten. Wikipedia vermeld zelfs dat het van het grootste belang is zoveel mogelijk details over het feestje (en of er een feestje komt) geheim te houden. Het is al heel wat dat ik van te voren weet welk weekend het gepland staat. Maar dat maakt het niet minder erg. Help!

Zodra ik wéét dat ik verrast wordt, dan begint het. Ik word er nerveus van, en chagrijnig. Voor mij vervelend, maar voor de mensen om mij heen helemaal rot. De beste manier is om mij niet te vertellen dat er een verrassing aan komt, maar dat was in dit geval niet helemaal haalbaar. Het geven en uitpakken van kado’s met kerst en verjaardagen mag wat mij betreft ook afgeschaft worden. Maar hoe komt dat dan toch?

Inmiddels is het een week later en zit mijn vrijgezellenfeest er weer op. Het was een fantastisch weekend waarin ik ontdekt heb dat ik geweldige vriendinnen heb, prima kan burlesque-dansen en zelfs vier en een half uur slaap per nacht overleef. En ik heb tijd gehad om na te denken wáár ik nou precies niet tegen kan… Na een grondige analyse kom ik tot de volgende twee punten die de kern van het probleem zijn:

  1. Buitengesloten worden; Ik kan er niet tegen als ik weet dat mensen het over mij hebben, maar ik niet mag weten wat er besproken wordt. Dan voel ik me buitengesloten. Fluisteren in gezelschap vind ik niet kunnen, zelfs niet tegenover anderen. Maar ook het feit dat mijn vriendinnen iets buiten mij om regelen, daar word ik gewoon onzeker van. Misschien is dat een overblijfsel uit mijn basisschooltijd…
  2. Mogelijkheid tot moeten faken van enthousiasme; Ik ben (meestal) een heel eerlijk en oprecht iemand. Als het moet kan ik liegen, maar ik voel me er niet prettig bij. Het idee van een verrassing is dat je niet weet wat het is, waardoor je dus ook geen idee hebt of je het leuk zult vinden. Ik zou het verschrikkelijk vinden als mijn vriendinnen maanden hun best hebben gedaan om van alles te regelen en zij teleurstelling, walging of afschuw op mijn gezicht lezen bij het onthullen van de verrassing.

Verrassingen leiden voor mijn tot ingewikkelde sociale situaties. Natuurlijk vind ik het aan de andere kant ook super leuk om verrast te worden. Wil je het goed doen, laat het mij dan vooral niet weten ;)

Processed with MOLDIV
Mede mogelijk gemaakt door deze fantastische dames!

Opzoek naar mannendingen

Ik heb iets met mannendingen. Dan bedoel ik niet perse dat ik een tomboy ben en mannendingen doe (wat gedeeltelijk ook wel klopt), maar dat ik mannendingen die mannen doen interessant vindt. En sexy, soms.

Soms gluur ik wel eens naar mijn vriend, wanneer hij zich ‘s ochtends staat te scheren. Ha, als je nog niet dacht dat ik gek was, nu toch zeker wel? Vooral nat scheren vind ik fascinerend. Heb je wel eens gehoord wat voor geluid dat maakt? En hoe dan die banen scheerschuim een kaal en glimmend huidje tevoorschijn toveren. Natuurlijk ken ik dat, van mijn eigen benen. Maar een mannengezicht is echt iets heel anders. Het is me ook opgevallen dat ze precies weten welke spieren ze moeten aanspannen om een soort gekke bek te trekken, zodat ze er goed bij kunnen. Bijzonder.

baa6acfa0f61e5c49aecf8d8b97c1547Stropdassen vind ik ook geweldige dingen. Na wat research ontdekte ik dat stropdassen van oorsprong werden gebruikt om de stembanden warm te houden, om macht uit te stralen, en om bloed, zweet en snot mee op te vegen. Duidelijk. Ik vind het echt tof als een man zijn eigen das kan strikken. Helaas kan ik dat niet zo vaak bewonderen als dat ik zou willen; ik moet mijn vent zelfs overhalen een das te dragen op zijn eigen bruiloft.

Wanneer ik me zo tussen de mannen begeef, ontdek ik ook wel eens mannendingen die ik zelfs na 29 jaar nog niet wist. Laatst deed ik de ontdekking dat mannen, in tegenstelling tot vrouwen, helemaal niet aankondigen dat ze naar het toilet gaan. Ze zeggen gewoon niets en lopen weg. Huh? Dat is toch niet handig! Blijkbaar vinden ze dat zelf helemaal geen probleem, want als ze iemand kwijt zijn zit die logischerwijs gewoon op de wc. Toen ik deze bevinding deelde met mijn mannenvrienden waren ze ontzettend verbaasd dat ik dat niet al wist. Toch denk ik stiekem dat ze het verborgen willen houden, al die mannendingen. Wat mij er natuurlijk niet van weerhoudt mijn semi-wetenschappelijke onderzoek voort te zetten.

Bron foto: onbekend

Zwemmen met een schildpad

Afgelopen zomer ben ik samen met mijn vriend, en een vriend en vriendin, naar Zakynthos geweest. Zakynthos staat bekend om zijn feestende, bezopen, jongeren, die wij vakkundig vermeden hebben. Verder zijn de prachtige stranden de grote trekpleister van Zakythos evenals het feit dat de Caretta Caretta deze stranden gebruiken als broedplaats in de zomer.

IMG_7163

Vroeger had mijn vriend schildpadden als huisdier. Ik heb daar nooit zoveel mee. Ze doen vooral hele dagen niets, je kunt ze niet aaien en er is ook niet echt sprake van een emotionele band. Zodra ik echter gelezen had over de schildpadden op Zakynthos, wilde ik die toch wel graag zien. Vooral omdat ze zich dan in hun natuurlijke omgeving bevinden en een stuk groter zijn dan de schildpadden die mijn vriend vroeger hield, ze kunnen meer dan een meter groot worden.

IMG_2401

Ons hotel lag die zomer in het plaatsje Argassi, waar wel strand is, maar geen schildpadden. Het snorkelen daar was ook fantastisch, maar voor de schildpadden moesten we op andere plaatsen gaan kijken. We besloten twee dagen een quad te huren, waarmee we ook de meest afgelegen strandjes konden bezoeken. Deze tochten brachten ons op de meest fantastische plekken, maar schildpadden zagen we niet. Om onze kansen te vergrootten huurden we ook nog een motorbootje in de buurt van Laganas. Hiermee konden we de hele baai afvaren, waar volgens de locals veel schildpadden moesten zitten. Ze waren niet bang voor boten, dus we zouden er vast wat tegenkomen. Gewapend met snorkels stopten we om het kwartier om even het water te verkennen. Niets. Keer op keer helemaal niets. De moed zonk ons in de schoenen. Zouden we echt teruggaan naar Nederland zonder een echte ‘wilde’ schildpad gezien te hebben?

Toen het donker begon te worden moest de boot echt terug. Het was heerlijk geweest op het water, maar we waren toch ook wel teleurgesteld. Die avond sprak ik met mijn vriend over het laatste idee dat ik nog had. Teruggaan naar het strand waar de schildpadden hun eieren leggen, daar moesten ze vast in de buurt zitten. Door de drukte op het strand leek het mij het meest verstandig een end de baai in te zwemmen en dan te hopen dat we er eentje zouden tegenkomen. De volgende dag was onze laatste dag, dan zouden we ook onze laatste poging wagen.

IMG_7213

Met de bus, propvol, in de hitte van meer dan 30 graden, reisden we naar Gerakas beach. We hadden niet veel bij ons, omdat we behalve onze snorkels alles op het strand voor langere tijd moesten achterlaten. Zodra we een veilig plekje voor onze handdoeken en tas gevonden hadden, begonnen we aan onze zwemtocht. We rekenenden erop dat we best een tijdje zouden moeten zwemmen. Onze conditie is prima, maar we moesten ook in de gaten houden dat we nog terug zouden moeten, tegen de stroom in. We hoopten zo op een beetje geluk, maar wisten ook dat er een kans was dat we geen enkele schildpad tegen zouden komen.

Na ongeveer een halfuur de baai uit zwemmen, hadden we nog slechts zand, rotsen en kleine visjes gezien. Hoewel ik nog vol energie zat, begon ik me zorgen te maken over de terugreis. Als we er nu niet snel een zouden vinden, moesten we het opgeven. En toen ineens, spuugde mijn vriend een volle mond zeewater uit en riep ‘schildpad! schildpad!!’. Ik dook onderwater en zag vlakbij ons een prachtige schildpad. Hij zag ons, keek ons aan, maar leek niet van zijn stuk gebracht. Terwijl hij doorging met waar hij mee bezig was, het zoeken naar eten tussen de plantjes op de bodem, verwonderde ik me over de manier waarop hij door het water bewoog. Zo gracieus. Hij lijkt zo log en groot, maar overtrof meermalen onze snelheid met zwemmen. En als hij echt had gewild, was hij zo weg geweest.

We zwommen zo een hele tijd met de schildpad mee, op gepaste afstand en zonder hem te willen aanraken. Hij hield ons zichtbaar in de gaten, maar leek zeker niet bang. Ik vond het ontzettend bijzonder om dat dier zo te zien, in zijn natuurlijke omgeving. Het kost ons moeite om te zwemmen, te ademen en te kijken onderwater, maar die schildpad was hier thuis. Wij waren maar indringers, toeschouwers. Na minstens twintig minuten, die zo omvlogen, moesten we hem vaarwel zeggen om terug naar de kust te zwemmen. Ik zwom nog even heel dicht bij hem. Als ik had gewild had ik hem kunnen aanraken met mijn vingertop. Hij draaide zijn hoofd om, keek me aan, en zwom toen de diepte in.

3a5bcBron foto.

Ik weet zeker dat dit een ervaring is geweest die ik mijn leven niet vergeet. Juist van deze ervaring hebben we zelf geen foto, omdat het zwemmen met een onderwatercamera best lastig is. Heelhuids terugkomen was belangrijker dan foto’s maken. Deze foto vond ik op internet. Het is precies het beeld dat wij ook hadden. Wat een prachtig dier!

 

De allerliefste Amy

Er loopt maar één katje op deze wereld rond waarmee ik echt iets speciaals heb, en dat is onze Amy. Bijna zes jaar geleden haalden we haar als kitten uit het asiel. De eerste twee dagen bracht ze doodsbang onder de kast door, maar het is helemaal goed gekomen.

Amy is een echte knuffelkat, maar ze knuffelt met niemand zo graag als met mij. Mijn moeder noemde mij haar ‘lievelingsmens’, terwijl ze onderstaande foto van ons samen maakte. Als Amy buiten is wanneer ik bij mijn ouders thuis kom, hoef ik haar maar één keer te roepen en ze komt aanhuppelen. Amy vindt het leuk om tikkertje te spelen, kan zitten, liggen en poot geven op commando en is een ster in vlinders vangen (niet dat dat laatste me zo enorm blij maakt, maar het is wel knap). Ze heeft een prachtige tekening waardoor ze een plaatje is op foto’s. Ze vindt vuur erg interessant en komt voor de gezelligheid bij ons aan tafel zitten als we gaan eten. Ze pikt altijd je stoel in als je net opstaat en ze praat in plaats van dat ze miauwt.

Nu ik niet meer thuis woon, mis ik Amy regelmatig. Ze is zo zacht en schattig, ik kan zo om haar lachen en haar blik doet mijn hart smelten. Het liefst koop ik zelf een kat, maar ergens ben ik bang dat die nooit zo leuk zal zijn als Amy. Ik hoop dat we nog jaren van haar gezelschap kunnen genieten. De allerliefste Amy maakt mijn dagen een beetje mooier, zelfs op de momenten dat ik erg verdrietig ben. Als ik naar onderstaande foto’s kijk kan ik een glimlach niet onderdrukken…

IMG_3312 IMG_4492 IMG_8526

Intens blij worden van de sterke band met een dier?

Tickbox Coral2Been there, done that!
Tickbox empty2Unfortunately not (yet)
Tickbox empty2That will never happen!