Category: Goals and wishes

I did it! Ik heb mijn motorrijbewijs.

In juli schreef ik over mijn motorrijleshobbels. Inmiddels kan ik vol trots melden dat ik mijn motorrijbewijs gehaald heb.

Ik vond het leerproces erg bijzonder. Mijn vorige artikel schreef ik denk ik vlak na mijn ‘dieptepunt’. We moeten er niet teveel gewicht aan hangen, want het is tenslotte maar een motorrijbewijs. Maar toch. Ik twijfelde op dat moment regelmatig aan mezelf, al wist ik het vaak wel weer te relativeren. Ik stapte gespannen op de motor, omdat ik al aan het incasseren was wat er nu weer mis zou gaan. Zou ik hem laten vallen, zou ik onderuit gaan, een botsing veroorzaken of uit de bocht vliegen? Ik was vooral bang om mezelf teleur te stellen. Dat ik zou moeten besluiten dat ik het niet kan.

Dat soort dingen vroeg ik dan ook aan mijn instructeur: “Heb je wel eens meegemaakt dat iemand er echt niets van kon? En wat deed je toen?” Toen volgde er een mooi verhaal van een man die zijn twintig jaar jongere buitenlandse vrouw aan het motorrijden wilde krijgen. Na de eerste les was het voor hem al overduidelijk dat het niets ging worden. Bij sommige mensen zie je dat ze het inderdaad nooit leren, zei hij, wat hij dus ook maar tegen het stel had gezegd. De man was niet blij. De vrouw daarentegen, leek best opgelucht. Vervolgens vroeg ik of hij dat ook bij mij gedacht had, waarop hij alleen moest lachen. Ik lachte ook maar een beetje, en hoopte dat hij geen ongelijk zou krijgen.

Grappig hoe snel er na dat dieptepunt een stijgende lijn zichtbaar was. In de zomer heb ik een paar weekjes niet gereden. De vraag was toen natuurlijk of ik daar wel goed aan deed. Zou ik dan niet helemaal opnieuw moeten beginnen? Niets was minder waar. Het leek er eerder op alsof alle handelingen die eerst nog heel bewust gingen en moeite kostte, nu een stuk meer vanzelf gingen. Ik was zelf verbaasd over het feit dat ik zo relaxed op de motor zat. Er zat ineens een stuk rust in mijn rijden, wat ik voor die tijd nooit had gehad.

Steeds vaker tijdens mijn lessen voelde ik helemaal op mijn gemak. Ik begon beter te begrijpen wat er zo mooi is aan motorrijden. Mijn allerlaatste les was met gemak mijn hoogtepunt. Meestal heb je les met een andere cursist, maar die les was ik alleen met mijn instructeur. We moesten eerst een motor ophalen in Nieuwegein, die ik daarna weer terug naar ‘huis’ mocht rijden. Op de terugweg stuurde hij me over de rivierdijk bij Vianen, die bijna uitgestorven was. De zon scheen, het was niet te koud en helemaal helder. Voor ons kronkelde de dijk richting de horizon. Het eerste stukje reed hij voorop, misschien om dat hij het leuk vond, misschien om te kijken of ik hem goed kon bijhouden. Met gemak. Toen vroeg hij me hem voorbij te gaan. Het kwam helemaal op mij aan, de snelheid, het bochtenwerk, het anticiperen op het wegdek en de omgeving. Zonder gekheid, ik had bijna het gevoel dat ik vloog. De motor deed zo precies wat ik in mijn hoofd had, alsof mijn lijf er niets meer mee te maken had. Ik voelde me zo verbonden met alles, en tegelijkertijd helemaal mezelf. Eenmaal terug, slaakte ik een diepe zucht terwijl ik mijn helm af zette. Ik weet nog dat mijn instructeur mij aankeek, vragend. “Dit is het dus” zei ik, terwijl ik glimlachte. Hij knikte en ik zag dat hij het helemaal begreep.

22277839_1869292723386922_1018883980549685248_nDe laatste hindernis was het afrijden zelf. Het stormde die dag. De regen kwam met bakken uit de hemel, waardoor je zicht als motorrijder een stuk afneemt en sommige delen van het wegdek verraderlijk glad kunnen worden. Tijdens het gesprekje vooraf aan het afrijden zelf, gaf de examinator aan dat de kans bestond dat we halverwege zouden moeten stoppen, als het weer te slecht zou worden. Hoewel het weer zeker een extra moeilijkheid was, hoopte ik toch echt niet dat ik het nogmaals zou moeten doen. Gelukkig mocht ik mijn hele examen uitrijden. In iets meer dan een half uurtje heb ik laten zien wat ik kon. Er gingen best dingen mis: ik stond stil voor een stoplicht dat op groen stond en reed over een putdeksel, wat met de motor levensgevaarlijk kan zijn. Toen ik van mijn motor afstapte, twijfelde ik zelf best wel. Misschien was het niet goed genoeg geweest. Pas toen de examinator mij de hand schudde, en me feliciteerde, besefte ik dat het erop zat. Ik had mijn motorrijbewijs!

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.

Ik kan me nog tijden herinneren dat ik bang was voor nieuwe dingen en ze liever vermeed. Dat is nog niet eens zo heel lang geleden. Als een echte boer at ik niet wat ik niet kende en ik was heel vaak nerveus als ik iets moest doen wat ik nog nooit gedaan had. Het toppunt was altijd de vakantie. Wanneer ik vroeger met mijn ouders op vakantie ging was ik altijd een paar dagen ziek. Misschien gedeeltelijk doordat ik wagenziek was, maar vooral ook door de spanning. Ik maakte me druk of het onderweg wel goed zou gaan, ik maakte me druk of we het wel zouden kunnen vinden en of de eindbestemming wel was zoals ik die in mijn hoofd had. En dat terwijl ik er niet eens verantwoordelijk voor was. Doomscenario’s vochten om een plekje voor mijn netvlies, ik had er genoeg.

16789476_223011004829119_1370956545885470720_nInmiddels denk ik er anders over; nieuwe dingen zijn verschrikkelijk leuk. Ik denk niet dat die omslag plotseling kwam of dat er een moment is aan te wijzen waarop dat veranderde, het is een proces van een aantal jaar geweest. Nu ik terug kijk op de afgelopen anderhalf / twee jaar, heb ik een hoop dingen gedaan die ik nog nooit eerder gedaan heb. Soms waren die nog steeds ontzettend spannend, maar ik deed ze wel.

Over een aantal van deze dingen schreef ik eerder al een post, bijvoorbeeld over de zangles die ik nam, de strandrit te paard, het zwemmen met een schildpad, en het afronden van mijn Post-HBO opleiding coachen met paarden. Ook over mijn eerste NaNoWriMo overwinning, onze verloving en over de eerste keer in mijn leven dat mijn kledingkast er netjes uitziet. Laatst schreef ik nog over mijn motorrijles perikelen en over de eerste keer dat ik het aandurfde in een boek te schrijven.

20582534_868859496610539_3989793935290531840_nDaarnaast ben ik voor het eerst (en hopelijk ook het laatst) getrouwd met de liefde van mijn leven, heb ik een les Burlesque dansen gevolgd met mijn vriendinnen tijdens mijn vrijgezellenfeestje, heb ik mijn eerste paardrijwedstrijd overleefd, heb ik een introductiecursus tot de filosofie gevolgd, ben ik mee gegaan met een vriendin naar een les Aiki Budo, ben ik voor het eerst gaan airsoften, heb ik met een echt vuurwapen mogen schieten op de schietvereniging, heb ik een workshop coaching aan volwassenen gegeven en ik heb een aantal visagie opdrachten gedaan voor fotograven en modellen die ik (nog) niet goed kende. Dat zijn een hele hoop eerste keren.

Ik ben ontzettend trots op mezelf, als ik dit lijstje zo zie. Het is waarschijnlijk nog niet eens alles. Hoewel nieuwe dingen vroeger een bron van stress waren, besef ik nu dat die dingen het leven juist zo leuk maken. Ze zorgen voor herinneringen die ik de rest van mijn leven bij me draag. Voor verhalen die ik kan vertellen op verjaardagen, voor momenten die ik met dierbaren heb gedeeld en ontdekkingen over mezelf die ik nooit meer kwijtraak.

14063596_169520353484990_1249854385_nMeer dan eens heb ik ontdekt dat ik meer kan dan ik vooraf had gedacht. De angst en terughoudendheid maken steeds vaker plaats voor enthousiasme en nieuwsgierigheid, waar ik me veel fijner bij voel. Die nieuwe dingen, die smaken naar meer! Gelukkig is er nog zoveel dat ik nog nooit heb gedaan, voorlopig ben ik nog niet uit ontdekt!

De titel is een quote van Pippi Langkous / Astrid Lindgren.

Foto 1 is genomen door Eline Kentie

The perks of being an intern

Ik heb een idee. Ik zou willen dat ik een dagje elk willekeurig beroep zou kunnen uitoefenen dat er is. Dat ik een beroep zou mogen kiezen en dan dat een dag lang mag meemaken. Alsof je stage loopt, maar dan zonder alle rotklusjes en nutteloze schoolopdrachten. Alleen het echte werk.

Er zijn zoveel dingen waar ik nieuwsgierig naar ben, maar niet mijn leven lang zou willen doen. Ik zou ze gewoon eens willen meemaken, zonder dat ik jaren een opleiding moet volgen of aan allerlei fysieke of mentale voorwaarden moet voldoen. In sommige sectoren is het misschien helemaal niet zo moeilijk te regelen om een dagje mee te kijken, vooral niet als je zelf ‘wat mensen kent’. Echter ligt dat voor de meeste beroepen toch wat ingewikkelder. Soms is het praktisch onmogelijk, soms speelt veiligheid of privacy een rol, en soms kan een normaal mens het fysiek of geestelijk niet aan. Soms allemaal tegelijk. Maar een mens mag dromen, dus ik dacht eens na wat ik zou willen als het zou kunnen. Waar ligt de magie achter deze beroepen?

11190035_1577158365895440_1262300903_nRechercheur tijdens een moordzaak

Er zijn meerdere redenen waarom ik dit zou willen. Ten eerste omdat er zoveel series over bestaan en ik graag zou willen weten hoe het écht gaat. Bovendien lijkt het puzzelaspect me zeer intrigerend: wie heeft het gedaan, waarom en hoe dan? Ook kan ik er in mijn hoofd nog steeds niet helemaal bij waarom een mens een ander vermoord. Misschien dat ik op deze manier iets meer over dit mysterie te weten zou komen. Tot slot ben ik benieuwd hoe ik zou reageren. Zou ik het te gruwelijk vinden? Of alleen maar vreselijk interessant? Zou het me te veel bezig houden, of zou ik het naast me neer kunnen leggen?

Patholoog anatoom

Na dit artikel beseffen jullie wat voor een raar mens ik ben. Geeft niets, ik ben er trots op. Ik heb best een fascinatie voor alles wat met dood te maken heeft, dus ook dit beroep vind ik bere interessant. Ook hierin komt het stukje puzzelen terug: wat kun je vinden in het lichaam van een overledene? Bovendien is het lichaam zelf iets mysterieus. Zo vaak krijg je niet de mogelijkheid naar binnen te kijken. Het enige waar ik me zorgen over maak is de lucht…

11280387_1608355356111138_1611095993_nZembadontwerper/architect

Is dit überhaupt een beroep? Ach, dat maakt niet uit. Toen ik klein was ontwierp ik altijd zwembaden tijdens het avondeten. Het ging dan niet om het gebouw, maar om de attracties. Ik wist precies te vertellen hoe de glijbanen moesten lopen en waar welke baden moesten komen. Toen maakte ik me geen zorgen over de veiligheid van de toekomstige zwemmers, dus liet de glijbanen onder het water door lopen of grote hoogten overbruggen. Het was fantastisch. Nog steeds denk ik dat zwembaden een stuk creatiever kunnen. Ik zou graag eens willen weten hoe een ontwerper dat aanpakt.

Kunstenaar

Hoe doet iemand dat, die zijn geld verdient met kunst? Waar haalt hij of zij inspiratie vandaan? Hoe wordt dat vertaald in beelden (of andere kunst)? Hoe vul je je tijd? Hoe kies je het medium waar je mee werkt? Ik zou bergen vragen kunnen bedenken die ik een kunstenaar wil stellen. Daarnaast ben ik erg benieuwd wat ik zou zien als ik met een kunstenaarsoog kijk. Zou ik het kunnen, kunstenaar zijn?

17267733_1413675028653448_2444370539326734336_nOmroeper

Dit is misschien ook een rare, maar ik zou het super tof vinden om een dagje te mogen omroepen. Tijdens mijn bijbaantje bij Karwei was ik altijd degene die door de winkel ‘kassa erbij alsjeblieft’ mocht roepen. Veel collega’s vonden dat eng, ik vond het cool. Als ik op een station op de trein sta te wachten en ik ze hoor omroepen, denk ik alleen maar ‘dat wil ik ook!’

En…

Naast deze vijf beroepen heb ik er nog wel meer in gedachten, bijvoorbeeld een agent van de bereden politie, een militair op missie, een PR medewerker van een grote keten, profiler, geurtester, begrafenisondernemer, goudsmid, presentatrice en politicus. En volgens mij zijn er nog veel meer beroepen die ik niet ken, maar die net zo interessant zijn. Wie weet komt er ooit een dag dat ik een van deze beroepen eens van dichtbij mag meemaken. Mocht jij iemand kennen die weer iemand kent… je weet me te vinden!

Wat zeiden mijn vrienden?

Ik was ook wel benieuwd welke beroepen de mensen om me heen zouden kiezen voor een dagje, wanneer er geen grenzen zouden zijn. Een greep uit de antwoorden:

  • “Ambulanceverpleegkundig: Ik denk dat je een hoop heftige dingen mee maakt op de ambulance en ik zou wel willen weten waar mijn grens ligt. Ik denk niet dat ik die al bereikt heb in mijn huidige baan. Ik ben ontzettend benieuwd hoe ik het er vanaf breng. Hoe ik reageer op emotioneel heftige situaties en tijdsdruk? Lukt het me om rustig te blijven en mijn werk te doen?”
  • “Popster: Ik weet dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn moet zijn, maar toch heeft het iets magisch. Het moment dat je als artiest voor een zaal van meer dan tienduizend mensen staat. Die allemaal stil zijn op het moment dat je opkomt en woordelijk jouw hit kunnen meezingen. Kippenvel.”
  • “Chirurg: Ik ben gewoon ontzettend benieuwd naar hoe mensen er van binnen uitzien. Normaal gesproken zie je daar niet zoveel van (gelukkig!). Er zijn natuurlijk tv-programma’s waarin je operatie’s kunt volgen, maar ik zou wel een dagje het echte werk willen zien.”
  • “Psycholoog: Ik ben erg geïnteresseerd in hoe de mens werkt. Ik denk ook dat ik op die manier mezelf beter zou leren kennen. Mensen zeggen wel eens tegen me dat ik een goede psycholoog zou zijn geweest, dus zou ik wel willen weten hoe ik het in het echt zou doen.”
  • “Documentaire maker: Op die manier kom je ontzettend veel over dingen te weten en heb je de kans om in gesprek te gaan met bijzondere mensen. Het lijkt me een uitdaging om een compleet beeld neer te zetten en objectief met mensen in discussie te gaan. Ook weet ik dat je tijdens je werk nog al eens in bizarre situatie kunt terecht komen. Zou ik dan rustig kunnen blijven?”
  • “Producer: Ik kijk enorm op tegen Cory Taylor van Slipknot. Die gast ademt muziek. Ik zou er een moord voor doen om een dagje met hem in de studio te staan om een album op te nemen. Ik zou er zoveel van kunnen leren.”
  • “Astronaut: Wat moet je je nietig voelen wanneer je de aarde vanuit de ruimte kunt bekijken. Dat lijkt me een onbeschrijfelijke ervaring die bijna geen enkel mens gegund is. Ik denk ook niet dat ik er de moed voor zou hebben, maar mocht ik het kunnen ervaren voor een dag zou ik het doen.”

Welke baan zou jij voor één dag willen hebben?

Wensen te paard

Inmiddels weten jullie vast dat ik regelmatig op een paard zit. Een poosje geleden schreef ik over mijn eerste strandrit. Heerlijk! Maar daar houdt mijn paardendroom nog niet op… ik heb nog een aantal bijzondere wensen.

brave-merida_01Boogschieten te paard Sinds ik de Disneyfilm Brave heb gezien, wil ik ook met pijl en boog te paard, galopperend door het bos racen. Wat lijkt me dat heerlijk. De wind in mijn haren in volle galop. Vol vertrouwen, een zijn met je paard. Zoevend tussen de bomen door. Dan ook nog tegelijkertijd elke roos raken met de pijlen die moeiteloos uit mijn boog schieten. Whohoo!

c43759773c98637545f0d10e73e568c7Als ridder een steekspel winnen Om een beetje in dezelfde sfeer te blijven, zou ik ook graag een keer aan een steekspel meedoen. Ken je die scene uit Game of Thrones, waarbij twee ridders te paard het tegen elkaar opnemen? Voor de paarden loopt het geloof ik niet zo goed af, helaas. Maar wat ziet het er prachtig uit. Paarden in vol harnas, vol kracht, vol leven. Hoe moet dat er vroeger uit gezien hebben? Jonkvrouwen wenend in de torenkamer omdat hun grote liefde door een arrogante riddervriend is neergestoken. Jouw macht en kracht moest aan je paard te zien zijn. Wat een andere wereld.

Zwemmen met een paard Dit klinkt weer een stuk vriendelijker. De meeste paarden vinden water aan het begin een beetje eng, maar als ze er aan gewend zijn kunnen ze prima zwemmen. Wat lijkt het me bijzonder om dat een keer te mogen ervaren. Bucketlist item!

8qb2fqttpfc5xqkkwry0gkgaerlpji28krhqwukzv2y

Bron foto’s

  • 1: screenshot van de film Brave
  • 2: bron onbekend / Pinterest
  • 3: bron

Week 2 van CampNaNoWriMo

Met volle trots presenteer ik jullie week twee van Camp NaNoWriMo, met mijn woorden aantal volledig op schema. Op dit moment 24202 woorden om precies te zijn. Yes. Phoe, en deze week was niet makkelijk hoor. Er zijn twee dagen geweest waarop ik niet geschreven heb, net als de week hiervoor. Daarnaast nog een dag dat ik slechts een paar woorden uit mijn handen kreeg. Dat klinkt natuurlijk niet al te best, maar ik ben enorm trots op mijn harde werk om het weer recht te trekken. Soms heb ik een beetje druk nodig om te presteren…

Ik merk dat ik wat gewoontes begin te ontwikkelen, ik leer mezelf beter kennen als het om schrijven gaat. Zo ben ik er achter gekomen dat ik dialogen nog erg lastig vind (inmiddels heb ik dit leuke boekje gevonden waardoor ik er vast snel beter in ga worden). Ik schrijf het makkelijkst aan het einde van de middag, na alles wat moet gebeuren, maar voor het eten. Ook merk ik dat ik mezelf kan pushen wanneer ik eigenlijk geen zin heb, een doel werkt dan perfect. Er zijn echter ook momenten dat ik met mijn gedachten zo ergens anders ben, dat het geen zin heeft. Dat los ik dan de volgende dag wel op, denk ik dan. Inmiddels raak ik niet meer in paniek van een beetje achterstand. Het grootste aantal woorden dat ik in de afgelopen week op één dag heb geschreven is 4008.

IMG_2652Die vierduizend en acht woorden werden mede mogelijk gemaakt door Starbucks. Schrijven gaat nu eenmaal beter met een grote kop koffie, een lekker taartje en wat achtergrond ruis. Daarnaast kon ik bij Starbucks niet zo gemakkelijk toegeven aan mijn BookTube (aka YouTubefilmpjes over boeken) verslaving, omdat ik dat de rest van de gasten niet aan wilde doen. Dat was een erg geslaagde dag!

Inmiddels merk ik dat alle zorgen en angsten van vorige week wat naar de achtergrond zijn geschoven. Ik schrijf gewoon zonder me druk te maken. Wanneer ik geen idee heb wat ik met mijn verhaal aan moet, verzin ik iets. Dat zou zomaar een meesterwerk kunnen worden, maar waarschijnlijk een scene die het eindproduct niet eens haalt. Maar ach, wat geeft het. In een aanmoedigingsmail van NaNoWriMo las ik dat elke bizarre situatie waarin je je karakter brengt, je meer over hem of haar te weten laat komen. Met die insteek laat ik mijn karakter de meest bizarre dingen meemaken. Je zou het ook eens moeten proberen!

 

Week 1 van CampNaNoWriMo

Het verbaasd me bijna dat ik naast het schrijven voor Camp NaNoWriMo nog moed over heb om aan mijn blog te werken. Eigenlijk heb ik alleen maar méér zin om te bloggen. Van dat gevoel maak ik dankbaar gebruik. Het lijkt me leuk om eens per week een overzichtje te geven van hoe het schrijven mij bevalt.

Op donderdag 30 juni zat ik ‘s avonds om 24.00 klaar in bed met mijn laptop op schoot. Ik wilde voor het slapen gaan al minstens 1000 woorden geschreven hebben. Ook wilde ik graag de start van de maand actief meemaken. Ze zeggen niet voor niets; ‘een goede start…’. Helaas zit ik met die 1000 woorden nog lang niet op de helft van de 50000 die ik wil halen. Inmiddels heb ik 13350 woorden geschreven. Ik loop een klein beetje achter, maar ik ben tevreden voor de eerste week.

3f23dfa0e715d4786a5ba58ccd1c54fcSoms rollen de scenes zo uit mijn vingers dat ik mezelf ermee verbaas. Dat is een verschrikkelijk mooi gevoel. Ik vraag me dan af waar die vandaan komen, waar zitten ze verstopt in mij? Ik ben ontzettend benieuwd naar waar ik me tijdens de rest van de maand nog over kan verbazen! Ik merk ook dat ik niet alle dagen even makkelijk kan schrijven. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Tot nu toe heb ik twee ‘slechte’ schrijfdagen gehad. Ik merk dat het best veel energie vraagt om zo’n dag in te halen, maar het is te doen als het nodig is. Ook op dit moment loop ik een klein beetje achter, maar vanaf komende week heb ik vakantie dus voldoende tijd het weer recht te trekken. Ik merk dat ik weinig externe motivatie nodig heb om te schrijven, het dagelijks behalen van een doel werkt al best verslavend. Ik ben steeds weer trots op mezelf als het gelukt is. Inmiddels denk ik ook minder na over wat ik schrijf, ik typ gewoon. Het maakt niet uit of het goed genoeg is, of het past binnen mijn plan en of het überhaupt ergens op slaat. Ook het schrijven van blogposts gaat daardoor een stuk makkelijker. Eerst schrijven, dan editen. Ik kan dat!

Nu mijn week om is ben ik vooral trots, maar komen ook de zorgen omhoog. Heb ik genoeg woorden in me om de volgende weken te vullen? Heb ik eigenlijk wel enig idee waar mijn verhaal naar toe gaat? Wat als ik er straks gewoon geen zin meer in heb? Kan ik het wel? Maar nee, ik geef er niet aan toe en blijf gewoon stug door schrijven!

Bron foto.

Yoga op een tropisch strand

Ik probeer ten minste een keer per week te yogaën. De combinatie van kracht- en conditietraining, ontspanning, balans en lenigheid, geeft mij een gevoel van evenwicht. Ik zit daardoor gewoon lekkerder in mijn vel (zo goed als letterlijk). Ik heb minder hoofd- en rugpijn, voel me emotioneel stabieler en rustiger en kan me beter concentreren. Yoga is gewoon fijn.

Op mijn bucketlist staat inmiddels ook yogaën op een tropisch strand. Waarschijnlijk voel ik me tijdens zo’n vakantie al relaxed en positief, maar om strand, zon, palmbomen, het ruisen van de zee, de geur van zonnebrandcrème én yoga te combineren, dat lijkt me hemels. Hét ultieme vakantiegevoel. Nu alleen dat tropische strand nog even regelen (opkomende huwelijksreis biedt wellicht mogelijkheden).

Yogaonbeach

Bron foto’s: 1, 2.

Te paard aan zee

IMG_1445Vanaf dat ik een klein meisje was, droomde ik van het rijden met een paard over het strand. Eigenlijk weet ik niet eens of het echt een droom was, er is vooral één beeld blijven hangen. Ik zie mezelf op een paard, rijdend langs de vloedlijn. Links van mij ligt de zee, rechts de duinen. Schuin voor me, in het noordwesten, gaat de zon langzaam onder. Naast me rent een zwarte hond.

Toen ik klein was en dat beeld voor me zag, had ik nog niet eens iets met paarden. Inmiddels kan ik mezelf best een aardige ruiter noemen, maar een strandrit had ik tot voor kort nooit gemaakt. Meerdere malen heb ik op het punt gestaan, maar altijd ging het last minute toch niet door. Tot afgelopen 1 april…

Een maand of twee geleden vertelde ik op stal, tijdens het drinken van koffie na de les, over mijn strandrit-droom. Het enthousiasme bij de andere dames groeide, die zouden me wel even aan een strandrit helpen. Zo ging ik 1 april met twee stalgenootjes richting Noordwijk voor de eerste strandrit van mijn leven.

Het was een prachtige dag, de zon scheen maar het was niet te warm. Mijn paard voor die dag, Amiga, scheen een pitte dame te zijn. Ik moest erg opletten dat ik er niet naast belande. Ik vond het best spannend, maar het was het meer dan waard. De uitgestrektheid, de rust en het ruisen van de zee waren enorm rustgevend. Ik ben momenten helemaal stil geweest, waarbij ik slechts de zee en paardenhoeven in het zand kon horen. Bijzonder! Hoewel ik nog steeds niet heb meegemaakt wat ik als beeld in mijn hoofd heb, voelt het wel alsof ik een stapje dichter bij ben gekomen. Nu die zwarte hond nog even regelen.

IMG_1528

Camp NaNoWriMo, ga ik het echt doen?

Vorige week zat ik de kletsen met het zusje van een vriend van mij. Ze droeg constant een klein notitieboekje bij zich waar ze af en toe wat in krabbelde. Dat trok mijn nieuwsgierigheid dus ik vroeg wat ze aan het doen was. Ze deed mee aan Camp NaNoWriMo. In het tempo waarin ze het uitsprak klonk het als Chinees. Nadat ik haar gevraagd had het te spellen kon ik het googlen. Inmiddels snap ik waar het voor staat; National Novel Writing Month. Ze was bezig haar eigen boek te schrijven.

55a372b5f0102ebdae38828d8bf9d94dOfficieel is NaNoWriMo in November, maar ook in april en july kun je deelnemen aan Camp NaNoWriMo. Je schrijft dan in een maand tijd een boek. Tenminste, als je dat zelf wilt. Een gemiddelde roman telt tussen de 50.000 en 60.000 woorden. Je kunt de standaard 50.000 woorden als doel stellen, maar je kunt je doel ook naar boven of beneden aanpassen. Mocht je het echt willen weten, om de 50.000 woorden per maand te halen moet je er elke dag ruim 1600 schrijven. Ondertussen is het ook leuk als je nog tijd hebt je mede kamp-genoten te ontmoeten rondom het digitale kampvuur.

Dat is dus echt zó iets voor mij. Al tijden wil ik meer schrijven en ik houd van uitdagingen. Sinds ik deze blog bijhoudt, schrijf ik veel meer. Ik vind het super leuk en krijg er veel complimenten over. Misschien is het tijd voor een stapje meer. De afgelopen periode heb ik mijn eigen advies opgevolgd wat betreft het volgen van mijn hart. Ik heb even losgelaten dat ik moet beslissen wat ik wil, hoe ik dat wil en wanneer dan precies. De laatste tijd merk ik daardoor des te meer waar ik energie van krijg; schrijven.

De eerst volgende Camp NaNoWriMo vindt plaats in juli. Ik heb dan nog ruim de tijd een plan te maken over wat ik wil schrijven. Ik moet natuurlijk wel een goed idee hebben en mijn NaNoWriMo survivel kit klaar hebben liggen. In juli heb ik zomervakantie, waardoor ik hopelijk de tijd moet kunnen vinden aan mijn project te werken. Ik denk dat ik het maar gewoon moet doen. Ik heb mijn vriend al gewaarschuwd dat hij die maand een ander vriendinnetje moet vinden, want ik zal bezig zijn met schrijven, schrijven en schrijven. Hah, ik heb er nu al zin in.

Bron foto

Gediplomeerd

Vorige week vrijdag was de diplomering van mijn opleiding tot PostHBO coach (met paarden). Dit soort momenten, waarop ik beoordeeld word, maken mij altijd erg nerveus. De diplomering zou bestaan uit het voorbereiden van een casus, waarna er een gesprek volgt over die casus en het gehele dossier dat ik in de afgelopen tijd heb opgebouwd. Daarna zou ik horen of ik aan alle eisen voldoe voor een PostHBO diploma.

Vroeger had ik hier dagen over liggen piekeren. Dan had ik in mijn hoofd het gesprek al duizend keer gevoerd, zonder echt te weten waar het over zou gaan. Ik zou me gespannen voelen en daar ook fysiek last van hebben. Hoofdpijn en buikpijn misschien.

Sinds het begin van mijn opleiding tot coach met behulp van paarden bij HorSense, heb ik een aantal overtuigingen uit de weg geruimd. Zo merkte ik, dat ik in mijn hoofd had dat ik beter zou presteren wanneer ik vooraf zenuwachtig ben. Ik dacht dat wanneer ik niet zenuwachtig zou zijn, ik het vast vreselijk onderschatte. Onzin, blijkt nu. Ik kan prima een presentatie in het Engels geven zonder daar nachten van wakker te liggen. Ook merk ik eerder wanneer ik spanning in mijn lijf heb en weet ik inmiddels wat ik daaraan kan doen.

Toch merkte ik de week voor de diplomering, dat ik gespannen was. Ik sprak daar met een collega over. Tijdens dat gesprek besefte ik me, dat ik vooral door het waardeoordeel zenuwachtig werd. Het waardeoordeel van de examinator, maar net zo goed die van mezelf. Wat nou als ik zelf vond dat ik het niet goed gedaan had? Ik besloot mijn focus te verleggen van ‘ik wil het goed doen’ naar ‘ik wil een leuk gesprek hebben waarin ik mezelf kan laten zien en kan vertellen waar ik trots op ben’. En dat was precies wat ik nodig had.

Op het moment van de voorbereiding was ik rustig. Tijdens het gesprek voelde ik me op mijn gemak, trots en blij om te mogen vertellen wat ik allemaal had geleerd. Ik maakte grapjes en deed me niet anders voor als dat ik ben. Na het gesprek was ik erg tevreden, ik had gedaan wat ik graag wilde doen. Het slagen leek ineens veel minder belangrijk, de ervaring pakken ze mij toch niet meer af. Toen ik hoorde dat ik geslaagd was, was dat natuurlijk wel heerlijk nieuws. Een mooie kers op de taart en bevestiging van de groei die ik heb doorgemaakt. Toch voelde ik me het meest trots op het feit dat ik me rustig voelde, minder waarde hechte aan het ‘waardeoordeel’ en achteraf zelfs niet eens hoofdpijn had. I did it!!