Ik vind het jammer dat het tegenwoordig zo lastig is om te verdwalen. TomTom is best een goede vriend van mij (ik mag hem zelfs Tommie noemen) en ik vraag GoogleMaps regelmatig om hulp, waardoor ik eigenlijk altijd kom waar ik wezen moet. Dat is vrij prettig, want zoeken kost tijd. Dat mijn navigatie ook file-informatie meeneemt in de geschatte reistijd maakt het bijna onmogelijk om voor verrassingen te komen te staan. Het cliché het gaat meer om de reis dan de bestemming is tegenwoordig alleen waar wanneer je daadwerkelijk op vakantie gaat en je een reis geboekt hebt om zo ver mogelijk bij je (zakelijke)verplichtingen vandaan te komen. Het gaat er dan niet zozeer om op welk tropisch eiland je straks in een hangmat ligt, áls je er maar ligt. Maar goed, ik dwaal af… ik wilde het hebben over verdwalen.

verdwalen werkw. Uitspraak: [vərˈdwalə(n)]

  • Niet meer weten waar je bent of waar je heen moet
  • De weg kwijtraken
  • Mislopen
  • Desoriënteren
  • The occurrence of a person or animal losing spatial reference

Ik vraag me af wat ik zo aantrekkelijk vind aan verdwalen. Het is niet slechts het willen zien van vreemde/onbekende natuur, mensen of cultuur. Dat kun je namelijk ook prima plannen. Je kunt je vakantie in Azië van minuut tot minuut vastleggen en daarbij toch voor jou onbekende plekken bezichtigen. Verdwalen heeft iets doelloos. Wanneer je verdwaalt heeft je oorspronkelijke doel weinig nut meer, gezien je toch niet weet hoe je er moet komen. Als je zo naar de definitie kijkt, lijkt verdwalen vooral te gaan om wat er NIET meer is. Kwijtraken, verliezen, mislopen. Je doolt doelloos rond en je bent je oriëntatie kwijt. Toch wordt ik blij van de gedachte aan verdwalen. Verdwalen heeft voor mij iets magisch en romantisch. Als je verdwaalt bent zouden er ineens een hele hoop spannende, onverwachtse dingen kunnen gebeuren. Avontuur! Je zou plekken kunnen ontdekken waar je nog nooit iets over gehoord hebt. Je zou met bijzondere verhalen thuis kunnen komen over ‘die keer dat je verdwaalt was…’ Verdwalen vraagt een staat van mindfullness, want je zou je zorgen kunnen maken om allerlei dingen, maar als je verdwaalt blijft hoef je die presentatie toch niet te geven. Je kunt je dan volledig richten op het in je opnemen van de omgeving. Er zíjn, je weet wel.

16110255_383987728648761_3543104425834840064_nHet frustreert me enorm dat verdwalen in Nederland eigenlijk onmogelijk is. Waar zou ik kunnen verdwalen zonder dat de bewegwijzering zegt waar ik ben of een A-weg me weer thuis brengt? Ik ben geen kei in topografie, maar als ik in omgeving Maastricht, Amsterdam op de borden zie staan kan ik inschatten dat ik in die richting moet rijden om thuis te komen. In het ergste geval vergis ik me in de richting, en kom ik er een half uur later achter dat ik de andere kant op moet. Ben ik dan verdwaald? Nee, want ik denk dat ik de goede kant op ga, tot het moment waarop ik ontdek dat het niet zo is en omdraai, waardoor ik opnieuw overtuigd ben van de juiste richting. Áls er mensen zijn die het voor elkaar krijgen in Nederland te verdwalen duurt dat vast niet lang. Ik denk dat om de charmes van het verdwalen te ontdekken, je tenminste voor een paar uur verdwaald moet zijn.

Samen met een vriend heb ik een oplossing bedacht; een moderne vorm van verdwalen. Het gaat als volgt. Je bent in ieder geval met z’n tweeën, hebt een auto tot je beschikking en een vrije dag. Vanaf het moment dat je in de auto stapt kiest een van de twee de richting waarin je vertrekt. Wij wonen redelijk in het midden van het land, op een kruispunt van snelwegen, waardoor de richtingen noord, oost, zuid en west een prachtig startpunt zijn. Eigenlijk is het verboden op enig moment een mentale voorstelling van je einddoel te hebben (er bestaat geen doel!). Zodra je dan op de snelweg in de gekozen richting rijdt, begint het pas echt. Om de beurt mag je aangeven of de persoon die rijdt rechts of links moet, bij geen gekozen richting blijf je rechtdoor rijden. Nadat je een richting hebt aangegeven, is de ander. Op deze manier kun je dan zelf misschien nog stiekem denken He, Nijmegen staat op de borden. Leuk, gaan we daar heen! tot de ander naast je ineens “Links!” roept. Navigatie is vanzelfsprekend verboden, eveneens het googelen van namen van restaurant’s om te kijken of het eten eetbaar is en het opzoeken van bezienswaardigheden in de buurt. Rijdt je ergens langs dat de moeite waard is verder te onderzoeken is dat volkomen toegestaan. Zo ontdek je nog eens wat! Het mooiste is natuurlijk wanneer je écht even geen idee meer hebt waar je bent. Dan voel je even hoe het voelt om verdwaald te zijn… Toch knaagt er ergens aan mij het gevoel dat het valsspelen is. Want als verdwalen het doel is, ben je dan nog wel verdwaald?

verdwalen

Bron afbeeldingen: 1, 2, 3

Comments are closed.