Vorige week vrijdag was de diplomering van mijn opleiding tot PostHBO coach (met paarden). Dit soort momenten, waarop ik beoordeeld word, maken mij altijd erg nerveus. De diplomering zou bestaan uit het voorbereiden van een casus, waarna er een gesprek volgt over die casus en het gehele dossier dat ik in de afgelopen tijd heb opgebouwd. Daarna zou ik horen of ik aan alle eisen voldoe voor een PostHBO diploma.

Vroeger had ik hier dagen over liggen piekeren. Dan had ik in mijn hoofd het gesprek al duizend keer gevoerd, zonder echt te weten waar het over zou gaan. Ik zou me gespannen voelen en daar ook fysiek last van hebben. Hoofdpijn en buikpijn misschien.

Sinds het begin van mijn opleiding tot coach met behulp van paarden bij HorSense, heb ik een aantal overtuigingen uit de weg geruimd. Zo merkte ik, dat ik in mijn hoofd had dat ik beter zou presteren wanneer ik vooraf zenuwachtig ben. Ik dacht dat wanneer ik niet zenuwachtig zou zijn, ik het vast vreselijk onderschatte. Onzin, blijkt nu. Ik kan prima een presentatie in het Engels geven zonder daar nachten van wakker te liggen. Ook merk ik eerder wanneer ik spanning in mijn lijf heb en weet ik inmiddels wat ik daaraan kan doen.

Toch merkte ik de week voor de diplomering, dat ik gespannen was. Ik sprak daar met een collega over. Tijdens dat gesprek besefte ik me, dat ik vooral door het waardeoordeel zenuwachtig werd. Het waardeoordeel van de examinator, maar net zo goed die van mezelf. Wat nou als ik zelf vond dat ik het niet goed gedaan had? Ik besloot mijn focus te verleggen van ‘ik wil het goed doen’ naar ‘ik wil een leuk gesprek hebben waarin ik mezelf kan laten zien en kan vertellen waar ik trots op ben’. En dat was precies wat ik nodig had.

Op het moment van de voorbereiding was ik rustig. Tijdens het gesprek voelde ik me op mijn gemak, trots en blij om te mogen vertellen wat ik allemaal had geleerd. Ik maakte grapjes en deed me niet anders voor als dat ik ben. Na het gesprek was ik erg tevreden, ik had gedaan wat ik graag wilde doen. Het slagen leek ineens veel minder belangrijk, de ervaring pakken ze mij toch niet meer af. Toen ik hoorde dat ik geslaagd was, was dat natuurlijk wel heerlijk nieuws. Een mooie kers op de taart en bevestiging van de groei die ik heb doorgemaakt. Toch voelde ik me het meest trots op het feit dat ik me rustig voelde, minder waarde hechte aan het ‘waardeoordeel’ en achteraf zelfs niet eens hoofdpijn had. I did it!!

Comments are closed.