CampNaNoWriMo terugblik

Na alle NaNoWriMo stress, zat ik de afgelopen weken even in een schrijf-dip. Inmiddels zie ik het weer zitten, dus is het tijd voor een terugblik op mijn Camp NaNoWriMo ervaring.

Wauw, ik heb het gewoon gehaald! Ik heb gewoon 50001 woorden geschreven in de maand juli. Oke, ik zeg niets over het plot, de kwaliteit en schrijfstijl, maar ik heb het gehaald. Het was me wat zeg, een maand van uitersten. Er waren momenten dat de woorden uit mijn vingers vlogen en ik met niet kon voorstellen dat er mensen zijn die niet 1613 woorden op een dag kunnen schrijven. Zó makkelijk ging het. Maar natuurlijk duurde ook dat gevoel niet eeuwig en werd het moeilijker en moeilijker. In de derde week zijn er dagen achter elkaar geweest dat ik niet geschreven heb. In de laatste week moest ik me dus echt opmaken voor een eindsprint. Ik vond onderstaand grafiekje in een blogpost van een schrijfster. Deze beschrijft ook mijn schrijfproces perfect.

novel chart

Voor Camp NaNoWriMo begon had ik een idee; een jongen raakt zijn kat kwijt, maar komt daardoor dichter bij familie/vrienden. Dat was het enige wat ik van te voren had bedacht. Camp NaNoWriMo kun je starten als planner of pantser. Planners werken hun verhaal uit, omschrijven karakters, plannen de hoofdstukken en gebeurtenissen en hebben een aardig idee hoe het verhaal zal gaan verlopen. Pantser zijn de mensen die blanco aan het schrijven beginnen, met misschien slechts een vaag gevoel van richting. Ik ben van mezelf een enorme planner, ik werk alles uit. Deze keer wilde ik graag de ultieme NaNoWriMo ervaring hebben en er zonder enige voorbereiding aan beginnen. Die ervaring heb ik nu, waardoor ik met enige zekerheid kan zeggen dat mijn verhaal vast beter wordt wanneer ik iets meer plan. Misschien het plot iets meer uitdenk, karakters uitwerk of mogelijkheden voor gebeurtenissen opschrijf. Nu merkte ik dat ik soms een ongeleid projectiel was, wat van de ene plotlijn naar de ander sprong, zonder een duidelijk gevoel voor richting. Ook leuk, maar het resulteert in mijn geval niet perse in een goed verhaal. Haha.

IMG_2969

Nadat ik sommige dagen niet geschreven had, moest ik op andere momenten echt sprinten om de eindstreep nog enigszins in zicht te houden. Ik merk dat die druk er wel voor zorgt dat ik minder tijd heb om na te denken of kritisch te zijn; er moeten gewoon woorden op papier komen. Het meest schreef ik thuis, achter mijn laptop aan de eettafel. Maar als ik echt een bizar aantal woorden wilde halen, koos ik een plekje in een koffietentje in de buurt. Ik kon daar eten en drinken bestellen naar ik trek had, maar werd verder niet echt afgeleid door alle andere dingen die ik nog zou kunnen doen. Zo schreef ik op een dag meer dan 5000 woorden. Wanneer ik dan mijn doel voor de dag haalde, was dat een enorme kick. Bijna verslavend… of laat dat bijna maar weg. Ik denk dat dat me erdoor geholpen heeft; ik verlies niet graag van mezelf. Een doel is een doel en dan wil ik dat ook halen. Terugkerende bevestiging hield me gemotiveerd. Er zijn zeker momenten geweest waarop ik serieus twijfelde of ik het nog wel zou kunnen halen, maar opgeven heb ik niet overwogen.

Na afloop van Camp NaNoWriMo vroeg natuurlijk de meerderheid van alle mensen om mij heen wanneer ze mijn boek mochten lezen. Nou, uhm, niet. Dat verbaasde ze ten zeerste. Nee, mijn verhaal is niet om te lezen. Ten eerste zou er nog een hoop geëdit moeten worden; spelfouten en zinsbouw moet worden gecontroleerd, scènes moeten in de juiste volgorde geplaatst, hoofdstukken moeten worden afgebakend en lege ruimtes moeten worden opgevuld. Met schrijven alleen ben je er nog niet. Maar buiten dat, was mijn schrijven meer een ontdekkingstocht voor mezelf en doet het eindproduct er niet zo toe. Ik heb ontdekt dat ik moeite heb een plot te volgen, wanneer ik de lijn niet vooraf heb gepland. Soms nam het verhaal ineens een hele andere wending. Daardoor besefte ik ook dat het ene genre me meer ligt dan het ander; ineens werd mijn rustig kabbelende familieverhaal een thriller en ging er plotseling iemand dood. Blijkbaar rollen deze scènes onbewust uit mijn vingers, ook al had ik eigenlijk iets heel anders bedacht. Daarnaast ontdekte ik dat ik het schrijven van dialogen best lastig vind, maar dat de overpeinzingen van mijn karakters moeiteloos op papier verschijnen. Dit is fijn om te weten, want zo kan ik me beter voorbereiden op mijn volgende NaNoWriMo.

Ja, een volgende. In november ga ik weer mee doen denk ik. Ik ga mijn best doen niet dezelfde fouten te maken maar mijn krachten te benutten, waardoor ik stap voor stap dichterbij een verhaal kom wat ik ooit wel ga uitgeven. Misschien duurt dat nog minstens 20 NaNoWriMo’s, maar ik heb geen haast. De reis is belangrijker dan de bestemming.

Bron figuur

Weer beginnen

Weer beginnen is soms het aller moeilijkste dat er is. Weer beginnen met sporten, nadat je weken niet bent geweest. Die spierpijn die je te wachten staat… en is het eigenlijk wel nodig, sporten? Weer beginnen met werken na een lange vakantie. Je weet dat je niet zo relaxed blijft als dat je je nu voelt, helaas. Weer beginnen met gezond eten, want je geniet er zo van om niet na te hoeven denken over wat je naar binnen werkt… En alles smaakt beter in combinatie met een wijntje, je kent dat wel.

Na weken niet geschreven het hebben op mijn blog, vind ik dit ook een erg lastig begin. Hoe langer ik niet schrijf, hoe moeilijker het wordt om weer te beginnen. Eerst is het niet zo erg, dan is het ‘nog wel te verklaren’, vervolgens wordt het wel erg lang en daarna is het bijna makkelijker om er gewoon helemaal mee te stoppen. Maar nee, dat gaan we dus echt _3niet doen! Hup, beginnen… zeg ik tegen mezelf.

Schrijven is leuk, ik ben trots op mijn blog, ik geniet ervan en wil er zeker niet mee stoppen. Om mezelf even een drempel over te helpen, is dit dus mooi mijn eerste post sinds een tijdje. Yes!

Ik denk zomaar dat ‘weer beginnen’ voor meer mensen een issue is. Waarmee wil jij eigenlijk (weer) beginnen, maar stel je nog steeds uit? Mijn meest inspirerende goede raad is dan, gewoon doen. Hah, nu ben jij weer aan de beurt.

Bron foto

Week 4 van CampNaNoWriMo

Yes yes yes! *doet een dansje* Ik heb zojuist mijn woorden aantal laten valideren en ik ben daadwerkelijk een winnaar! Vijftigduizend en één woord in een maand. Ik heb het gewoon gedaan! Wauw! Nu ga ik vandaag eerst even mijn overwinning vieren en genieten van het even niet hoeven schrijven, daarna maak ik nog een mooie terugblik op mijn Camp NaNoWriMo ervaring. Stay tuned!

Thunderstorm magic

Onweer vind ik echt fantastisch. Natuurlijk weet ik dat het gevaarlijk kan zijn, dat het levens van mensen en dieren kan kosten, maar als ik dat buiten beschouwing laat vind ik onweer een van de meest bijzondere natuurverschijnselen. Het liefst zit ik buiten onder een afdak, starend naar de regen en de lichtflitsen, met de donder als enige muziek op de achtergrond. Laatst keek ik een youtube filmpje waarin een meisje vertelt over haar liefde voor onweer. Vroeger toen ze nog klein was wilde ze graag geraakt worden door de bliksem omdat ze overtuigd was superkrachten te krijgen. Ik snap dat gevoel van magie wat betreft onweer, het heeft iets!

10175159_862513810441042_1236514087_n
Donderwolken boven Malia, Kreta | mei 2014

De meeste herinneringen die ik heb aan onweer zijn van vakanties. Ik deel ze graag, in de hoop ook wat vakantiegevoel over te brengen.

Toen ik nog jonger was gingen we vaak kamperen. Zo hebben we een aantal jaar op een camping in Vijlen (Limburg) gestaan. Het kampeerterrein lag vrij hoog in de valei met voor ons uitgestrekte groene heuvels, bomen en in de verte een Duits dorpje. Het gebeurde regelmatig dat bij ons de zon scheen, terwijl de heuvels aan de overkant van het dal geteisterd werden door onweer. Ik weet nog dat we met een hele rij mensen voor het hek van het weiland stonden, te kijken naar het onweer in de verte.
Op diezelfde camping hadden ze ook paardjes, waar we regelmatig op gingen rijden. Zo was ik op een avond met een toenmalig vriendinnetje op buitenrit met de twee shetlanders. We vertrokken met zon en een verkoelend avondbriesje, terwijl het weer plotsklaps omsloeg en het vreselijk begon te onweren. Buiten paardrijden met onweer is geen goed idee. Het overviel ons, dus voor onze eigen veiligheid zijn we in volle galop terug naar de camping gereden. We waren drijfnat en bleven nog een tijd bij de paarden om ze weer rustig te krijgen. De eigenaren waren niet blij met ons, wat natuurlijk te begrijpen is. Op dat moment was het allemaal best spannend, maar achteraf een stoer avontuur om over te vertellen.

Wat ik nog altijd op mijn bucketlist heb staan, is zelf een foto maken van een bliksemflits. Tijdens een van de vakanties met mijn exvriend in Italië begon het in de verte te onweren. Wij konden gewoon buiten op het balkon van ons huisje zitten en van het onweer genieten. De broer van mijn ex hield ook erg van foto’s maken. Samen pakten we onze camera’s erbij en probeerden we door middel van lange sluitertijden en burst-foto’s een bliksemschicht op de foto te krijgen. Het was een mooie sport, maar helaas is het niet gelukt. De eerste neiging die ik heb wanneer ik onweer zie, is om mijn camera te pakken. Het moet een keer lukken!

Ik heb het idee dat het in het buitenland ook altijd harder onweert dan hier. Zo was ik met Kevin op rondreis in Italië twee zomers geleden. We begonnen onze reis aan het Gardameer en sliepen in een hotel in Desenzano. De eerste nacht werden we opgeschrikt door onweer. Het hotel was een wat ouder pand, met houten vloeren en trappen. Prachtig historisch, iets minder als de bliksem inslaat. Normaal val ik altijd heerlijk in slaap wanneer het buiten onweert, maar de klappen waren nu zo verschrikkelijk hard, dat ik me eigenlijk voor het eerst in mijn leven en klein beetje zorgen maakte. Tegelijkertijd was het ook erg indrukwekkend en heb ik met verbazing liggen luisteren (niet dat ik een keus had). Dan stelt het onweer hier in Nederland niet zoveel voor meestal…

Die keer dat ik niet zo blij was met onweer, was tijdens mijn eerste verblijf in New York. Achteraf hadden we het kunnen weten, wanneer we de reviews van het hotel hadden gelezen. Ach, nu kan ik er wel om lachen. Het hotel was wat oud, de vloeren niet helemaal recht en het zag er wat smoezelig uit. Maar goed, je moet wat over hebben voor een verblijf in de Big Apple. Het begon gelijk de eerste nacht al; we werden ruw gewekt door het brandalarm. We roken echter niets en zagen niets, maar toen er ten minste drie brandweerwagens voor het hotel verschenen besloten we toch maar even beneden te vragen wat er aan de hand was. De lobby stond vol mensen, maar die keken eerder geërgerd dan in paniek. Het hotelpersoneel stuurde ons vervolgens weer naar boven, het was schijnbaar loos alarm. Natuurlijk gingen wij er vanuit dat het daarbij zou blijven, maar nee… dit gebeurde zeker nog 5 keer in de vier nachten die we daar doorbrachten. Wat bleek? Het brandalarm van het hotel ging af zodra het onweert of regent. Gelukkig was er nooit echt brand, want je kunt je voorstellen dat we besloten door te slapen na de zoveelste keer.

Voor de sfeer een filmpje van een ‘Epic Lightning Storm’. Genieten!

Week 3 van CampNaNoWriMo

Oke, help! Ik loop achter. Niet een beetje, maar best heel veel. Ik heb nauwelijks geschreven afgelopen week. Het is niet dat ik niet meer wil, of dat ik geen zin meer heb, maar ik doe te veel leuke dingen. Mijn week zat vol barbecues, verjaardagen, feestjes, dagje Efteling en buitenritten te paard, dat er niet veel van schrijven is terecht gekomen. Zelfs de blogpost van deze week is er bij in geschoten. Ik schaam me diep!

Ik ben niet echt in paniek. Heus niet. Ik weet dat het nog moet kunnen. Maar dan moet ik het wel doen. De komende dagen ga ik alles op alles zetten om mijn doel te halen! Behalve dan die poolparty afzeggen, dat gaat me echt te ver. Wish me lots of luck, coffee, icecream and cakes!

Week 2 van CampNaNoWriMo

Met volle trots presenteer ik jullie week twee van Camp NaNoWriMo, met mijn woorden aantal volledig op schema. Op dit moment 24202 woorden om precies te zijn. Yes. Phoe, en deze week was niet makkelijk hoor. Er zijn twee dagen geweest waarop ik niet geschreven heb, net als de week hiervoor. Daarnaast nog een dag dat ik slechts een paar woorden uit mijn handen kreeg. Dat klinkt natuurlijk niet al te best, maar ik ben enorm trots op mijn harde werk om het weer recht te trekken. Soms heb ik een beetje druk nodig om te presteren…

Ik merk dat ik wat gewoontes begin te ontwikkelen, ik leer mezelf beter kennen als het om schrijven gaat. Zo ben ik er achter gekomen dat ik dialogen nog erg lastig vind (inmiddels heb ik dit leuke boekje gevonden waardoor ik er vast snel beter in ga worden). Ik schrijf het makkelijkst aan het einde van de middag, na alles wat moet gebeuren, maar voor het eten. Ook merk ik dat ik mezelf kan pushen wanneer ik eigenlijk geen zin heb, een doel werkt dan perfect. Er zijn echter ook momenten dat ik met mijn gedachten zo ergens anders ben, dat het geen zin heeft. Dat los ik dan de volgende dag wel op, denk ik dan. Inmiddels raak ik niet meer in paniek van een beetje achterstand. Het grootste aantal woorden dat ik in de afgelopen week op één dag heb geschreven is 4008.

IMG_2652Die vierduizend en acht woorden werden mede mogelijk gemaakt door Starbucks. Schrijven gaat nu eenmaal beter met een grote kop koffie, een lekker taartje en wat achtergrond ruis. Daarnaast kon ik bij Starbucks niet zo gemakkelijk toegeven aan mijn BookTube (aka YouTubefilmpjes over boeken) verslaving, omdat ik dat de rest van de gasten niet aan wilde doen. Dat was een erg geslaagde dag!

Inmiddels merk ik dat alle zorgen en angsten van vorige week wat naar de achtergrond zijn geschoven. Ik schrijf gewoon zonder me druk te maken. Wanneer ik geen idee heb wat ik met mijn verhaal aan moet, verzin ik iets. Dat zou zomaar een meesterwerk kunnen worden, maar waarschijnlijk een scene die het eindproduct niet eens haalt. Maar ach, wat geeft het. In een aanmoedigingsmail van NaNoWriMo las ik dat elke bizarre situatie waarin je je karakter brengt, je meer over hem of haar te weten laat komen. Met die insteek laat ik mijn karakter de meest bizarre dingen meemaken. Je zou het ook eens moeten proberen!

 

Dag liefde van mijn leven!

Niet om hem voor eens en voor altijd gedag te zeggen… Schrik niet! De bruiloft gaat nog steeds door. Maar hoe zeg je nu gedag als iemand gaat? En niet zomaar iemand; de liefde van mijn leven? Stel dat er wat gebeurd en ik hem nooit meer levend terug zie? Dan weet ik dat ik als laatste afscheid een flauw ‘sterkte vandaag’ naar een verdieping lager heb geroepen met mijn slaapdronken hoofd. Dat was het dan. Ik eindig liever met een gepassioneerde zoenpartij vers in mijn geheugen. Toch wat overdreven misschien om voortaan vijf minuten van zijn tijd te vragen, elke ochtend, om elkaar gedag te zeggen alsof het ons laatste afscheid is. Ingewikkeld!

Ik heb hem verteld dat ik dat eigenlijk het liefst zou willen, zo’n verschrikkelijk romantisch afscheid voor elke keer dat we elkaar gedag zeggen. Hij vraagt Schermafbeelding 2015-12-28 om 19.14.16me waarom dat laatste moment zo belangrijk is, terwijl er misschien wel duizend momenten zijn die meer het herinneren waard zijn. Best een goede vraag eigenlijk. Toch vraagt iedereen dat na een catastrofe: wanneer heb je hem/haar voor het laatst gesproken? Wat werd er gezegd? Hoe voelde iemand zich? Ik leg hem dat uit, waarbij zijn oplossing voor de situatie is: “Dan verzin je toch wat? Maak ons afscheid zo fabulous als je graag zou willen.” Ik moet lachen. Ik weet nu dat mocht dat afscheid ooit moeten komen, ik aan dit moment terug denk. Aan zijn woorden dat het laatste moment niet het belangrijkste is, maar alles wat we samen daarvoor al hebben gedeeld.