Opzoek naar mannendingen

Ik heb iets met mannendingen. Dan bedoel ik niet perse dat ik een tomboy ben en mannendingen doe (wat gedeeltelijk ook wel klopt), maar dat ik mannendingen die mannen doen interessant vindt. En sexy, soms.

Soms gluur ik wel eens naar mijn vriend, wanneer hij zich ‘s ochtends staat te scheren. Ha, als je nog niet dacht dat ik gek was, nu toch zeker wel? Vooral nat scheren vind ik fascinerend. Heb je wel eens gehoord wat voor geluid dat maakt? En hoe dan die banen scheerschuim een kaal en glimmend huidje tevoorschijn toveren. Natuurlijk ken ik dat, van mijn eigen benen. Maar een mannengezicht is echt iets heel anders. Het is me ook opgevallen dat ze precies weten welke spieren ze moeten aanspannen om een soort gekke bek te trekken, zodat ze er goed bij kunnen. Bijzonder.

baa6acfa0f61e5c49aecf8d8b97c1547Stropdassen vind ik ook geweldige dingen. Na wat research ontdekte ik dat stropdassen van oorsprong werden gebruikt om de stembanden warm te houden, om macht uit te stralen, en om bloed, zweet en snot mee op te vegen. Duidelijk. Ik vind het echt tof als een man zijn eigen das kan strikken. Helaas kan ik dat niet zo vaak bewonderen als dat ik zou willen; ik moet mijn vent zelfs overhalen een das te dragen op zijn eigen bruiloft.

Wanneer ik me zo tussen de mannen begeef, ontdek ik ook wel eens mannendingen die ik zelfs na 29 jaar nog niet wist. Laatst deed ik de ontdekking dat mannen, in tegenstelling tot vrouwen, helemaal niet aankondigen dat ze naar het toilet gaan. Ze zeggen gewoon niets en lopen weg. Huh? Dat is toch niet handig! Blijkbaar vinden ze dat zelf helemaal geen probleem, want als ze iemand kwijt zijn zit die logischerwijs gewoon op de wc. Toen ik deze bevinding deelde met mijn mannenvrienden waren ze ontzettend verbaasd dat ik dat niet al wist. Toch denk ik stiekem dat ze het verborgen willen houden, al die mannendingen. Wat mij er natuurlijk niet van weerhoudt mijn semi-wetenschappelijke onderzoek voort te zetten.

Bron foto: onbekend

Het geluk dat opruimen heet

In twee avonden las ik het boek Opgeruimd! van Marie Kondo uit, eind 2015. Afgelopen weekend mocht ik het tweede deel, wat net is uitgekomen, lenen van mijn moeder. Ik heb er van gesmuld. Wat een heerlijke boeken zijn dit. Mocht je nog niets van Marie Kondo gelezen hebben… doen!

IMG_1318Marie Kondo is een Japanse vrouw die vanaf haar 15e obsessief bezig is met opruimen. Inmiddels heeft ze twee assistenten en geeft ze over de hele wereld clinics in de kunst van het opruimen. Haar eerste boek staat vol anekdotes, haar tweede boek is meer een praktische handleiding. Wat vind ik haar leuk! De passie en blijdschap spat van de pagina’s af.

Er zijn enkele redenen waarom ik haar werk zo geweldig vind. Ten eerste is haar aanpak het tegenovergestelde van wat ik mijn hele leven heb gehoord; je zoekt uit wat je wilt houden (in plaats van dat je focust op wat weg moet). Het tweede wat me zo aanspreekt is dat ze zegt dat je je spullen moet selecteren op het feit of ze je blij maken of niet. Geniaal. Ik zou willen dat ik dat had bedacht. Opruimen is nog steeds een vermoeiend klusje, maar op deze manier maakt het je echt blij. Het mooiste is dat wanneer je klaar bent, je jezelf omringt door dingen die je blij maken.

Natuurlijk is er op het wereldwijde web ook kritiek op de Konmarie methode. Vaak is dat gericht op de manier waarop Marie Kondo spullen behandeld alsof ze een ziel hebben (Animisme). Stiekem vind ik dat juist schattig. Bovendien zit er vaak nog een kern van waarheid in. Zij vindt het zielig om je sokken in paren als bolletjes te bewaren, omdat ze al zo hard moeten werken als ze een hele dag om je voeten zitten. In de kast moeten ze kunnen uitrusten, in plaats van uitgerekt op een bolletje te worden gedraaid. Het medelijden kan ik aardig relativeren, maar ik kan me wel voorstellen dat het elastiek veel langer mee gaat wanneer je je sokken opvouwt. Ook kan ik zelf veel gemakkelijker afscheid van emotioneel dierbare spullen nemen, wanneer ik ze (niet letterlijk maar in mijn hoofd) bedank voor wat ze voor me gedaan hebben. Dat iets emotionele waarde heeft, wil niet zeggen dat je het je hele leven moet bewaren.

Na Opgeruimd! heb ik mijn volledige kledingkast aangepakt. Ik heb zakken vol kleding die me niet meer blij maakte naar de Geefwinkel gebracht. Soms was ik bang teveel weg te gooien, maar zelfs nu, een paar maanden later, heb ik nog niets gemist. Het geeft zo’n heerlijk opgeruimd gevoel. Elke morgen dat ik mijn kledingkast open doe word ik blij. De kleding die hangt heeft voldoende ruimte, de kleding in de lades is keurig opgevouwen. Nu ik Spark Joy uit heb, is het misschien tijd de rest van mijn huis aan te pakken… Is jouw huis ook toe aan een opruimmarathon (of opruimfestival, volgens Marie Kondo)?

 

Je hart volgen

Een geweldig advies; ‘volg je hart’. Maar hoe doe je dat nou precies? Wanneer je keuzes moet maken kun je dat op vele manieren doen, waarbij je je door veel dingen kunt laten beïnvloeden. Je zou je kunnen afvragen of iets goed voor je is, of je er beter van wordt, of gezonder. Je kunt de mensen om je heen om advies vragen. Of je zou je kunnen laten leiden door angst; wanneer je ergens bang voor bent doe je het vooral niet.

Wanneer er verwezen wordt naar het volgen van je hart, gaat het volgens mij vooral om het doen van iets dat je graag wilt en voor jou goed voelt, zonder rekening te houden met allerlei beperkende factoren vanuit je omgeving. Het volgen van je hart kan dus een hele uitdaging zijn. Twijfels steken de kop op; ‘kan ik dit wel?’ en ‘ben ik wel goed genoeg?’. Mensen om je heen vinden er van alles van. En misschien heb je onvoldoende tijd, geld of ruimte om je dromen waar te maken. Het volgen van je hart, betekent voor mij dat je dat allemaal loslaat. Niets calculeren, bedenken, plannen… gewoon doen.

Breathe, breathe in the air.
Set your intentions.
Dream with care.
Tomorrow is a new day for everyone,
Brand new moon, brand new sun.
So follow, follow the sun,
the direction of the birds,
the direction of love.
Follow the Sun – Xavier Rudd

Nu ik klaar ben met mijn opleiding tot coach met paard PostHBO, vraagt iedereen om me heen; ‘en nu??’. Waar wil ik heen? Wat wil ik doen? Door alle drukte en juist het vele denken, vóél ik niet meer wat ik wil. Tijd voor actie. Hoe luister je nou naar wat je hart te zeggen heeft?

  • Dromen Luisteren naar je hart is ook dromen. Denk vrij; alles mag en alles kan. Wat zijn jouw idealen? Soms droom je misschien wel letterlijk over dingen die je graag wilt. Neem ze mee. Door je dromen te visualiseren merk je ook wat voor gevoel je dat geeft. Word je er blij van, of juist niet? Luisteren naar je hart is luisteren naar je gevoel; wat maakt je blij?
  • Praten Zelf merk ik dat gesprekken met anderen mij ook helpen een duidelijker beeld te krijgen van wat ik graag wil. Ineens word je gedwongen uit te spreken wat er in je hoofd zit. Dit kan je bewust maken van wat er nou daadwerkelijk belangrijk is voor je.
  • Schrijven Naast er met anderen over te praten, kan het ook fijn zijn het voor jezelf op te schrijven. Het schrijven van Morning Pages zou je hier bij kunnen helpen.
  • Kind zijn Als kind denk je nog dat alles kan. En als iets niet mocht of kon, verzon je wel een creatieve manier om  het toch voor elkaar te krijgen. Soms heb je dat gevoel in het hier en nu ook een beetje nodig. Het helpt om met een ondeugende blik de wereld in te kijken en beperkingen als kansen te zien. Laat je niet langer leiden door alles wat je tegenhoudt en maak gebruik van de kansen die je hebt!
  • Stiltes Je kunt ook te hard je best doen. Om te merken wat je echt wilt, wat je gevoel of je hart zegt, moet je soms even stil zijn. Daarmee bedoel ik letterlijk stil zijn. Neem eens enkele minuten per dag om gewoon te dagdromen, of maak in je eentje een wandeling door de natuur. Ook kan het prettig zijn het even helemaal los te laten. Veel beslissingen hoef je niet van de ene op de andere dag te maken, en kun je je het best even veroorloven er niet over na te denken. Laat het even los, dan komt het antwoord misschien vanzelf.

De inspiratie voor deze blogpost vond ik in het liedje Follow the sun van Xavier Rudd.

Gediplomeerd

Vorige week vrijdag was de diplomering van mijn opleiding tot PostHBO coach (met paarden). Dit soort momenten, waarop ik beoordeeld word, maken mij altijd erg nerveus. De diplomering zou bestaan uit het voorbereiden van een casus, waarna er een gesprek volgt over die casus en het gehele dossier dat ik in de afgelopen tijd heb opgebouwd. Daarna zou ik horen of ik aan alle eisen voldoe voor een PostHBO diploma.

Vroeger had ik hier dagen over liggen piekeren. Dan had ik in mijn hoofd het gesprek al duizend keer gevoerd, zonder echt te weten waar het over zou gaan. Ik zou me gespannen voelen en daar ook fysiek last van hebben. Hoofdpijn en buikpijn misschien.

Sinds het begin van mijn opleiding tot coach met behulp van paarden bij HorSense, heb ik een aantal overtuigingen uit de weg geruimd. Zo merkte ik, dat ik in mijn hoofd had dat ik beter zou presteren wanneer ik vooraf zenuwachtig ben. Ik dacht dat wanneer ik niet zenuwachtig zou zijn, ik het vast vreselijk onderschatte. Onzin, blijkt nu. Ik kan prima een presentatie in het Engels geven zonder daar nachten van wakker te liggen. Ook merk ik eerder wanneer ik spanning in mijn lijf heb en weet ik inmiddels wat ik daaraan kan doen.

Toch merkte ik de week voor de diplomering, dat ik gespannen was. Ik sprak daar met een collega over. Tijdens dat gesprek besefte ik me, dat ik vooral door het waardeoordeel zenuwachtig werd. Het waardeoordeel van de examinator, maar net zo goed die van mezelf. Wat nou als ik zelf vond dat ik het niet goed gedaan had? Ik besloot mijn focus te verleggen van ‘ik wil het goed doen’ naar ‘ik wil een leuk gesprek hebben waarin ik mezelf kan laten zien en kan vertellen waar ik trots op ben’. En dat was precies wat ik nodig had.

Op het moment van de voorbereiding was ik rustig. Tijdens het gesprek voelde ik me op mijn gemak, trots en blij om te mogen vertellen wat ik allemaal had geleerd. Ik maakte grapjes en deed me niet anders voor als dat ik ben. Na het gesprek was ik erg tevreden, ik had gedaan wat ik graag wilde doen. Het slagen leek ineens veel minder belangrijk, de ervaring pakken ze mij toch niet meer af. Toen ik hoorde dat ik geslaagd was, was dat natuurlijk wel heerlijk nieuws. Een mooie kers op de taart en bevestiging van de groei die ik heb doorgemaakt. Toch voelde ik me het meest trots op het feit dat ik me rustig voelde, minder waarde hechte aan het ‘waardeoordeel’ en achteraf zelfs niet eens hoofdpijn had. I did it!!

Travelers notebook

Door mijn hele huis liggen notitieboekjes verspreid. Sommigen zijn volgeschreven, anderen bevatten slechts een enkele pagina met beschreven tekst. Er zijn er bij die ik gekocht heb met een bepaald doel voor ogen, maar er zijn er genoeg die ik heb aangeschaft omdat ik gewoon zo verslaafd ben aan notitieboekjes.

Die verslaving op zichzelf is niet echt het probleem. Wel heb ik andere problemen. 1) Ik heb dát boekje nooit bij me als ik hem nodig heb. 2) Ik schrijf ze nooit vol, omdat ik vergeet dat ik ze heb. 3) Ze liggen door het hele huis verspreid. 4) Ik geniet er niet van, op de een of andere manier.
Problemen vragen om een oplossing.

Op Instagram volg ik @janethecrazy. Ze post regelmatig prachtige foto’s van volgeschreven pagina’s, bijzondere postzegels, kaarten en washi tape. Mijn oog viel op haar notitieboek met leren kaft. Na wat research kwam ik er achter dat zij het Midori Travelers Notebook gebruikt. Eigenlijk bestaat dat uit slechts een leren flap die de omslag vormt van je notitieboeken. Hij is echter zo gemaakt dat je meerdere notitieboekjes eraan toe kunt voegen.

314-1024x1024Bron foto

Het leek mij dat het Travelers Notebook zomaar een oplossing voor mijn vele problemen zou kunnen zijn. Op deze manier zou ik meerdere notitieboekjes op dezelfde plek kunnen bewaren, waardoor ik ze niet kwijt zou raken en niet zou vergeten dat ik ze heb. De leren omslag zorgt ervoor dat ik het makkelijk kan meenemen in mijn tas zonder dat het beschadigd raakt (en beschadigingen aan leer maken het alleen maar mooier!). Misschien dat ik er dan ook echt in zou gaan schrijven, met plezier.

Ik heb hem nu iets meer dan een week en geniet er elke dag weer van. Ik heb een vulpen gekocht, omdat dat er zo mooi uit ziet. Het schrijven vind ik heerlijk en ik neem hem altijd met me mee. Ik heb nu ineens een plek voor al mijn ideeën, dagboekverhalen en andere notities. En enkele keer dat ik naar mijn Travelers Notebook kijk, word ik blij. Missie geslaagd!

IMG_0971