Inmiddels heb ik vier pogingen gedaan voor het schrijven van een nieuwe blogpost, maar over geen enkele ben ik tevreden. Het lukt me gewoon niet. Verschrikkelijk frustrerend. Dat wist je misschien niet van mij, maar ik kan me echt ontzettend frustreren. Mijn frustratietolerantie is niet zo hoog, om het even in vaktermen uit te drukken. Waar ik me het meest aan irriteer? Wanneer iets niet lukt verdorie. En precies dat is er dus nu aan de hand.

40036Ken je dat? Dan heb je tijden aan iets gewerkt, het ging steeds beter, het voelde steeds makkelijker, en dan ineens lukt het gewoon niet meer. De stijgende lijn die je de afgelopen periode hebt laten zien, lijkt ineens een illusie. Heb je het jezelf niet ingebeeld dat je het kon? Lukte het misschien gewoon per ongeluk? Want nu, na zoveel investeren, is er ineens niets meer van over. Je gelooft er niet meer in. Het liefst zou je gewoon opgeven!

Nu ik er over nadenk, had ik dat gevoel vorige week ook terwijl ik aan het paardrijden was. Ik bakte er niets van. Het ging allemaal niet zoals ik wilde en zoals ik had geleerd, terwijl ik de laatste tijd juist meer tijd in lessen heb geïnvesteerd. Het leek alsof ik alles was vergeten en dat hoe harder ik mijn best deed, hoe groter de puinhoop werd. Ik werd er boos om. En frustratie terwijl je paardrijd is geen handige combinatie. Naar mijn instructrice riep ik dat ik er net zo goed mee kon stoppen, want ik zou het toch nooit leren. Ze moest lachen en zei ‘Nee joh, het komt goed.’ Wat nou, het komt goed? Het is niet goed en het komt ook niet goed. Waarom zou het goed komen? Ik kan het gewoon niet. Ik heb mezelf al die jaren voor de gek gehouden. Ik lachte vriendelijk terug en probeerde uit alle macht mijn frustratie te verbergen (wat uiteraard niet lukte). ‘Iedereen heeft daar last van’ riep ze er achteraan. O, wacht, is het normaal?

Na mijn vier mislukte pogingen een post te schrijven besloot ik even iets anders te gaan doen. Een rondje rijden, even langs het tuincentrum, koffie halen bij Starbucks… en toen, bij het stoplicht vlakbij huis viel het kwartje. Het gevoel dat ik nu heb is precies hetzelfde als ik had tijdens het paardrijden vorige week. En het ís normaal. Tja, soms kun je dingen tegen me zeggen, maar dat helpt niet. Ik moet ze ervaren (en ook dat vertel ik mijn clienten altijd en moest ik nu even zelf meemaken). In elke ontwikkeling maak je zo’n dip mee. Juist het boeken van vooruitgang vergroot het risico op een terugslag. Iedereen heeft wel eens het gevoel dat het niet lukt en dat het misschien nooit meer goed gaat komen. Maar wat je daarna doet bepaald of je gelijk krijgt of niet. Stop je er mee, dan heb je nooit de kans jezelf van het tegendeel te overtuigen.

Ik wil er niet mee stoppen. Als die frustratie weer een beetje weg ebt, besef ik me hoe leuk ik het vind. Dat ik graag beter wil worden in schrijven en paardrijden. Dat ik niet zomaar wil opgeven bij een tegenslag. Hoezo illusie? Ik heb toch al een hoop moois laten zien. De afgelopen twee keer ging het met paardrijden alweer stukken beter dan eerst. Het was duidelijk te merken dat ik wel degelijk wat van de lessen heb opgestoken. En zo wil ik dat het met schrijven ook gaat. Ik besloot mijn frustratie en bijbehorende ontdekking te gebruiken voor een post. Hoppa, twee vliegen in een klap. Ik ben niet met schrijven gestopt want hier is een nieuwe post en ik ben van mijn idee af dat ik er niets van bak. Welkom overwinning!

Bron afbeelding

2 Comments on Soms lukt het gewoon even niet