Twee weken geleden toen ik op de A27 over de Merwedebrug reed maakte ik me ineens heel veel zorgen over het type mens dat nog nooit een boete heeft gereden. Het type mens dat zonder snelheidsovertredingen op zijn naam door het leven gaat. Dat moet vreselijk zijn. Dat is vast het type mens dat altijd binnen de lijntjes kleurt. Het type mens dat liever vijftien minuten te vroeg is, dan een minuut te laat, maar (máár!!) weigert daarvoor te hard te rijden. Er zijn grenzen! Ik kan me zo voorstellen dat dat het type mens is dat op een verjaardag slechts één koekje bij de koffie neemt, het type dat witte sokken in sandalen draagt tijdens de jaarlijkse vakantie naar Frankrijk en degenen die maar één boek tegelijk lezen. Of het type dat al zijn kleding bij dezelfde winkel koopt, jaar in jaar uit. Of wellicht het type dat zelf zijn haar knipt (zou het, want dat is wel het toppunt?!). Deze beelden flitsten door mijn hoofd. Ik maakte me misschien toch wel het meest zorgen om het feit dat ik dus ook tot die groep mensen behoor (en ik durf het bijna niet te zeggen, maar er staan zelfs geen parkeerboetes op mijn naam!).

IMG_0379 2Op het moment dat ik over de Merwedebrug scheurde dacht ik nog dat ik nog nooit een snelheidsboete had gehad. Wat ik toen niet wist, was dat ik op de heenweg al geflitst was. Deze week lag de boete op de mat. Wat een opluchting!

Toen besefte ik me wel, dat ik kwa type mens weinig ben veranderd. Vreemd. Of ik dan altijd al tot het type mét boetes heb behoort (slechts tijdelijk zonder), of dat ik nu plots een ander type ben geworden, weet ik niet zo goed. Dit nam zo een tijdje mijn gedachten in beslag, tot ik het besluit nam dat het misschien toch niet helemaal realistisch is om mensen in types in te delen. Het is zo definitief, zo’n versimpelde versie van de werkelijkheid. Ik ben gewoon mezelf, nu mét boete. En dat ik er dan stiekem een beetje trots op ben, hoeft verder niemand te weten.

1 Comment on Van stoffig naar te snel